Radio6Strings³

این آخر هفته‌ای که گذشت ریلیزهای جالب نداشتیم (یا حداقل من نشنیدم)، برای همین بد نیست برای پیدا کردن آهنگ‌های خوب یه سری به دهه‌های قبلی بزنیم. دریک ویلیام دیک سال ۱۹۸۸ از Marillion جدا شد و تصمیم گرفت با اسم Fish فعالیتش رو ادامه بده. حدود یک سال بعد Vigil In A Wilderness Of Mirrors رو منتشر کرد و این آلبوم یک ترکیب جالبی از نئو پراگ و ترندهای موسیقی دهه‌ی هشتاد میلادیه، از گیتار سولوهای پیچیده تا آهنگ‌هایی که من رو یاد مدونا میندازه و یکسری صدای جَز و بلوز، هر چیزی که مشخصاتِ اون دوران موسیقی باشه رو داره. کاری که کرد توی دهه‌ی ۹۰ خیلی محبوب شد ولی بین تمام اون‌هایی که تا الان شنیدم همین آلبوم Fish از همشون جالب‌تر بوده. 📻 @Radiosixstring

به نظرم مونولرد بینِ بندهای مدرنِ دووم متال تونسته نقش "easy to listen" رو به عهده بگیره و اصولا اون بندی شده که کلا دووم متال رو برای کسایی که طرفدارِ این سبک نیستن می‌سازه. کارها از لحاظِ آهنگسازی و صدای ساز و وکال بسیار ملایم‌تر و تمیزتر از اونی هستن که معمولا توی دووم متال می‌شنویم. در کل این مسیری که می‌رن ایرادی نداره (با اینکه متالهدهای توی اینترنت خیلی ازش خوشحال نیستن) و اتفاقا من همیشه آلبوم‌هاشون رو دوست داشتم. مخصوصا این آلبوم آخر که همین چند وقت پیش اومد و بدونِ هایپ و تبلیغات یکی از آلبوم‌های خوبِ امسال رو بهمون داد. دانلود سنتر 📻 @Radiosixstring

اگه کانالِ قبلی نابود نشده بود می‌تونستین تعریف‌های زیادی از HMLTD و آلبوم آخرشون پیدا کنین، به نظرم یکی از جالب‌ترین آلبوم‌های پراگرسیو این چند سال بود و قطعا چهار سال دیگه دهه تموم می‌شه بالای لیستِ بهترین‌هامه. سه سال ازشون خبری نبود و جمعه سینگل جدیدشونو منتشر کردن و حتی نزدیک به کارهای قدیمیشون نیست. Blitzkrieg بیشتر به سمت gabber و acid house میره، الکترونیکِ ترکیب شده با هاردکور و صدایی که معمولا بندهای پراگرسیو و پست پانک نمی‌دن. احتمالا بیست سال دیگه اگه یکی ازم بپرسه ۲۰۲۶ چه حسی داشت یاد این آهنگ میوفتم، یه چیزی بین سایبرپانکِ اشتباه و سرخوردگی مدرن و استرس و از دست دادن کنترل و مرگ خیلی بیشتر از اونی نیاز باشه. این آهنگ "حداقل الان" به نظرم درست‌ترین حالت روح زمانه ما رو داره. فقط مشکل اینه که گوش دادن بهش واقعا سخته. 📻 @Radiosixstring

من خیلی طرفدار بندهای نویز راک و پست هاردکورِ دهه نود نیستم، اینطوریه که توی کلِ سال‌‎های موسیقی گوش کردنم نهایتا پنج‌بار حس کردم دلم می‌خواد سراغشون برم. ولی هر بار سورپرایز می‌شم که آلبوم 1000 Hurts چه‌قدر خوبه. اون حسِ نفرت و خشم توی کارهای شِلاک همیشه خام‌تر از بقیه بوده، اما اینجا حتی چند قدم جلوتر می‌ره. To the one true God above: Here is my prayer - Not the first you've heard, but the first I wrote Not the first, but the others were a long time ago There are two people here, and I want you to kill them Her - she can go quietly, by disease or a blow To the base of her neck Where her necklaces close Where her garments come together Where I used to lay my face... That's where you oughta kill her In that particular place Him - just fucking kill him, I don't care if it hurts Yes I do, I want it to Fucking kill him but first Make him cry like a woman No particular woman Let him hold out, hope that Someone or other might come then fucking kill him 📻 @Radiosixstring