Last shot

خودمم نمیتونم درست بگم چی میشد و به کجا می‌رفتم. این شد که گفتم بذار ببینیم هم‌مسیرهای من چی تو فکرشونه.

راستش سوالی که پرسیدید جوری به فکر بردم که تازه به این نتیجه رسیدم چقدر میتونستم کار انجام بدم و چقدر میتونستم شاید پیشرفت کنم، چقدر ذهنم توی اون جعبه ای به نام کنکور زندانی شده و چقدر زندگی فراتر تر کنکوره و این سوال یکی از پرچالش تریناست برام.

آره انگار شربت سرما خوردگی رو میریزن ته حلقت میگن قورت بده و آب هم بخور روش که طعمشو حس نکنی.

می نوشتم و تحقیق میکردم . عاشق علم بودم و نوشتن و خوندن.اناتومی بدن .کهکشان هاو.......هرچیز بزرگ تا کوچیک . فکر میکردم تجربی باعث میشه بهشون برسم ولی یجورایی از زندگی خستم کرد چون همش مجبوری بخونی برای تست برای امتحان و با خوندن از روی علاقه و کنجکاوی انگاری فرق داره نمیدونم کسی متوجه حرفم میشه یا نه

میرفتم کلاس ویالون 🎻 مربی مهد کودک میشدم چون به شدت به بچه ها علاقه مندم توی یه موسسه خیریه عضو میشدم و سعی میکردم در حد توانم به بقیه کمک کنم نقاشی رو ادامه میدادم چون بهم آرامش میده

۳۲تا دندون سالم میخواد😔😂

پلیس میشدم یا فضانورد یا خلبان. واقعا یکی از این سه تا رو شروع میکردم با جدیت😃 پیگیر خلبانی که هستم ولی اول منتظرم نتیجه کنکورم مشخص بشه بعدش. از زندگی بدون هیجان بیزارم😂

خوندن اینا یه حسی درونم ایجاد میکنه که انگار تیکه هایی از خودم و هم‌نسل هامو میذارم کنارِ هم که هرکدوممون پشت سرمون رهاش کردیم.

اولین کاری که میکردم میرفتم تو کار دوبلری نه اینکه صدای قشنگی داشته باشم اصلا خیلی روون میتونم صداهای عجیب غریب در بیارم و خب مثل بچه های گنگ کانالت منم به ورزش علاقه داشتم البته قبل از اون گرافیک ورزش که میگم تنیس و بسکت صدر اولن البته شنا و والیبال و فوتسال و هندبال رو فقط بلدم علاقم نیستن اما اونی که به طور جدی از پنج سالگی تا الان حتی با وجود کنکور ادامه میدم کاراتست که کمربند مشکیشو دارم و البته چندتا مدالD: پ ن: بابت پرش فکری زیادی که داشتم عذر میخوام 💓

توصیف قشنگی بود. انواع زندگی ها در جلد نقش ها.

اگر میدونستم فشار کنکوری نیست و میشه به چیزی میخوام به راحتی بعدا برسم. اول میرفتم سمت بازیگری و تئاتر و رها کردن روحم و تجربه انواع زندگی‌ها در جلد نقش ها :)

احتمالا زودتر میفهمیدم که مسیر موردعلاقم همینیه که الان توشم و بهتر و بیشتر درس میخوندم.

اول اینکه هیچوقت باشگاه رو ول نمی‌کردم. و همیشه دلم میخواست همه ورزش هارو امتحان کنم و اونی که بیشتر از همه دوست دارم رو تا آخر میرفتم. و همچنین کلاس زبانمو رها نمی‌کردم که بتونم به بچه کوچیکا یاد بدم. و کلاس خوانندگی که خودمو داداشم اینقدر ذوقشو داشتیم رو باهم ادامه می‌دادیم. تا قبل از انتخاب رشته تجربی چیزای زیادی بود که دلم میخواست امتحان کنم،ادامه بدم،و.. ولی الان فقط منتظر نتیجه تلاش هامم و انگار فعلا زندگی متوقف شده.

چقدر همه ورزشکارن اینجا ایول⚡️ من خودم شنامو ول کردم و جزو حسرتامه(اونقدر حرفه ای نمیخواستمش ولی به خاطر فشاری که تیزهوشان داشت و توقعاتی که حس میکردم باید براورده کنم مجبور شدم کلا کنار بذارم)

احتمالا ورزش و ادامه میدادم من تو ورزش خیلی عالی‌تراز درسم، هندبال، ووشو، تکواندو، بسکتبال، شنا، تنیس همرو عالی بلدم ولی نتونستم هیچ‌کدومو ادامه بدم🥲💔

متاسفانه حمایتی هم نمیشه از این موضوعِ زنان ورزشکار. چه از نظر فرهنگ جامعه و چه از نظر بودجه دولت.

خیلیا این حرفو میزنن میگن دختر چ به فوتبال ولی خیلییی علاقه داشتم، دارم ولی متاسفانه شرایط نزاشت و پام 💔 ۱۷ سالگی میرفتم یه حرفه یاد میگرفتم پولساز باشه الان ک ۱۹ سالمه ن حرفه ای بلدم ن چیزی هیچی ک میرم سرکار فروشندگی همین

به هرحال کیه که ساعت ۲شب تو اتاق راه نرفته باشه و با دیوارا راجع به رویاهاش حرف نزده باشه؟

راحت باش اینجا همه قابلیت بستری شدن رو داریم😂

https://t.me/SETSOLstudy/5985 انقدر رویای بزرگی براش دارم که فکر میکنم امشب ۲ ساعت وایستادم و با اهنگای معروف فکرِ زدن گیتار بودم.(خداروشکر ناشناسه واقعا وگرنه به جای تاسیس بند، مستقیم منو به بندِ تیمارستان منتقل میکردن.)