پژواکِ روحِ من

در هیاهویِ دنیایی پر از جمعیت، سلام بر او که جایش همیشه خالیست. یا صاحب الزمان(ع)

در هیاهویِ دنیایی پر از جمعیت، سلام بر او که جایش همیشه خالیست، یا صاحب الزمان(ع)

خیلی چیزها را نمی‌شود شعر کرد، غم‌هایی هست که هیچ‌وقت، هیچ‌کس پیش دیگری از آن‌ها حرفی نزده، واژه‌هایی هست که هنوز برای شرح احوال ما اختراع نشده‌اند، بیهوده با هم سخن می‌گوییم و انتظار فهمیده شدن داریم، آدمیزاد عمیقا تنهاست…

#سیدتقی_سیدی

اگه قرار بود فقط یه بیت شعر بهم بگی، اون چی بود؟ 🤍 http://t.me/HidenChat_Bot?start=1392388133

انسان زاده شدن، تجسّدِ وظیفه بود: توانِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن؛ توانِ شنفتن؛ توانِ دیدن و گفتن؛ توانِ اندوهگین و شادمان شدن؛ توانِ خندیدن به وسعتِ دل، توانِ گریستن از سویدای جان؛ توانِ گردن به غرور برافراشتن، در ارتفاعِ شکوهناکِ فروتنی؛ توانِ جلیلِ به دوش بردنِ بارِ امانت؛ و توانِ غم‌ناکِ تحملِ تنهایی... تنهایی، تنهایی، تنهاییِ عریان. انسان؛ دشواریِ وظیفه است.

#احمد_شاملو

دردی که انسان را به سکوت وامی‌دارد، بسیار سنگین‌تر از دردی‌ست که او را به فریاد وامی‌دارد. و انسان‌ها فقط به فریادِ هم می‌رسند، نه به سکوتِ هم...

#فروغ_فرخزاد

اَللَّهُمَّ لاَ تُعْيِنِي فِي طَلَبِ مَا لاَ تُقَدِّرُ لِي خدایا در جستجویِ آنچه برایم مقدر نکرده‌ای، خسته‌ام مکن.

«ما در هیچ حال، قلب‌هایمان خالی از غم نخواهد شد؛ چرا که غم، ودیعه‌ای‌ست طبیعی که ما را پاک نگه می‌دارد. انسان‌های بی‌اندوه، به معنای متعالیِ کلمه، هرگز «انسان» نبوده‌اند و نخواهند بود. از این صافیِ انسان‌ساز نترس.»

#نادر_ابراهیمی

چون صاعقه در کوزه‌یِ بی‌صبری‌ام امروز از صبح که برخواسته‌ام ابری‌ام امروز...

#محمدرضا_شفیعی_کدکنی

از زمزمه دلتنگیم، از همهمه بیزاریم نه طاقتِ خاموشی، نه تابِ سخن داریم آوارِ پریشانی‌ست ، رو سویِ چه بگریزم؟ هنگامه‌یِ حیرانی‌ست ، خود را به که بسپاریم؟ تشویشِ هزار «آیا»، وسواسِ هزار «امّا» کوریم و نمی‌بینیم، ورنه همه بیماریم دورانِ شکوهِ باغ، از خاطرمان رفته است امروز که صف در صف، خشکیده و بی‌باریم دردا که هدر دادیم، آن ذاتِ گرامی را تیغیم و نمی‌بّریم، ابریم و نمی‌باریم ما خویش ندانستیم، بیداری‌مان از خواب گفتند که بیدارید، گفتیم که بیداریم! من راهِ تو را بسته، تو راهِ مرا بسته امیّدِ رهایی نیست، وقتی همه دیواریم

#حسین_منزوی

1:23 «می‌فهمت قدِ غمت؛ کاش آدم‌ها همدیگه رو قدِ غماشون درک می‌کردن.»