‌ ‌Nour

از اینجا به پایین رو سین کنید لطفا، متشکرم.

꒰  𝑝ack   𐙚   Cho Miyeon  ≧ω≦     ᵎᵎ  stickers   ๋࣭ 💭⭑  003

‌ ‌‌' 🤩 ' 𝖼𝗁𝖾𝖺𝗋𝗒'𝗌 𝗉𝖺𝖼︎𝗄︎ ‌ ‌ 𝖼𝗁_𝖿𝗈𝗑𝗂𝖾 #101‌ ‌

‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌tae ’s dear daıry 07 🗝 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌nicotine ♡ caffeine ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌

‍ ‍ 𝗦𝘂𝗽𝗽𝗼𝘀𝗲𝗱 𝘁𝗼 𝗯𝗲 𝗼𝗻 𝘀𝘁𝗮𝗴𝗲, 𝗯𝘂𝘁 𝗳𝘂𝗰𝗸 𝗶𝘁, 𝗜 𝗻𝗲𝗲𝗱 𝗮 𝗺𝗶𝗻𝘂𝘁𝗲.

   ‌  ‌🦴 ‌ ︙ #Chaeyoung   #twice ップしてステッカーを追加します !!!‌

the sin‌ bliss : #𝒮unoo Pretty boy ★ !! 💊

͏ ͏ ͏ ͏` ͏ ‌four.n𓏺m͏ ͏── 🎍‌‌ 's core , ͏ ͏ ͏ ͏ ‌͏ ͏ ͏ rıkı : ‌039.webp ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌¿¡ ㅤㅤㅤㅤ 🗞    ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ tap tap ㅤㅤ #bangchan

‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌𝟏𝟗𝟗𝟖 ‌𝐿. cвет ᥬᩤ ⃨ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌♣️ ‌ ⎯⎯ déesse céleste ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

درک نخواستم، تعریف و تمجید نخواستم؛ آغوش نخواستم، محبت نخواستم؛ عشق را هم دیگر نمی‌خواهم… تنها چیزی که در جست‌وجویش هستم، مرگ است؛ زیرا مرگ را تنها مرهم زخم‌هایی می‌دانم که سال‌هاست در جانم ریشه دوانده‌اند. اشک‌هایم دیگر تابِ سنگینی این درد را ندارند. قلبم می‌لرزد و هر بار که به مرگ فکر می‌کنم، لبخندی بر لبانم می‌نشیند که تمام وجودم را به لرزه می‌اندازد. نمی‌دانم این لرزش از ترس است یا از رضایت؛ هر چه که هست، واژه‌ها از توصیفش عاجزند. نمی‌خواستم همچون پروانه‌ای باشم که شیفته‌ی نور شمعی سوزان می‌شود و سرانجام در آتش آن جان می‌دهد. من می‌خواستم زندگی کنم… آن‌گونه که رویایی برای ساختن داشته باشم، آرزویی برای رسیدن و قلبی که زیر بار اندوه خم نشده باشد؛ ذهنی که در آشوب احساسات غرق نباشد. اما سرنوشت با من چه کرد؟ با ما چه کرد؟ ما تنها جوانانی بودیم که در میان سال‌های نومیدی، هنوز کورسویی از امید را در سینه حفظ کرده بودیم. اما در پایان چه شد؟بزرگ‌تر شدیم… و همراه با بزرگ شدنمان، زخم‌ها نیز عمیق‌تر شدند. سختی‌ها چون سایه‌ای سمج در زندگی‌مان ماندند،مهر را از ما گرفتند،بر روحمان لکه‌های سیاه نشاندند و جهانمان را از پلیدی انباشته کردند؛تا جایی که پاکی، آرام ‌آرام از برابر چشمانمان محو شد. روزی به دنبال آغوش و محبت بودیم،اما خود را در میان افسردگی، خشم و تنهایی یافتیم. و اکنون،خشم و نفرت تنها احساساتی هستند که در رگ‌هایم جریان دارند. از من انتظار نداشته باش انسان خوبی باشم. اگر انسانیت حقیقتاً وجود داشت،سرنوشت ما به اینجا ختم نمی‌شد.

پایان راه، مرگ بود؛ اما تراژدی واقعی ما از همان لحظه آغاز شد که چشم در مکانی گشودیم که هرگز جای زندگی کردن نبود.