Threads of Existence

!

آن‌چه ما «نبود» می‌نامیم، فقط شکلی دیگر از بودن است که از چشم ما پنهان مانده. هیچ ذره‌ای نابود نمی‌شود؛ تنها تغییر صورت می‌دهد.

از هم جداشدگی عین به هم پیوستگی است، این همان هماهنگی کشش های متضاد است...

انسان در مسیر زندگی تغییر می‌کند، اما در عمق وجودش هسته‌ای ثابت باقی می‌ماند؛ جوهری که در لحظه‌های سرنوشت‌ساز خود را آشکار می‌کند و نشان می‌دهد برخی بخش‌های ما هرگز دگرگون نمی‌شوند. همان چیزی که وقتی دل‌تنگ می‌شویم خود را نشان می‌دهد، یا وقتی انتخابی سخت پیش رو داریم ما را راه می‌برد. شاید ظاهر و رفتارمان عوض شود، شاید حتی باورهایمان رنگ دیگری بگیرند، اما آن «خودِ پنهان» همیشه همراه ماست. همین بخش ثابت است که ما را در میان همه‌ی تغییرها، همچنان "ما" نگه می‌دارد. _ThreadsOfExistence

هر انسانی مسئله هستی و بودن خود را به عاملی در زندگی که برایش مهم است، مربوط می‌کند. اما چه می‌شود که یک مسئله به مهم‌ترین محور زندگی او بدل می‌شود، به‌گونه‌ای که تمام بودن و هویت او به آن گره می‌خورد؟ این پرسش، به نظر من، سؤال بنیادینی است که هر فردی زمانی که هستی و خود را به یک عامل بیرونی وابسته می‌سازد، باید از خود بپرسد. زیرا پاسخ آن می‌تواند مسیر زندگی فرد را مشخص کند: آیا این محور، ریشه در نیازها و خلاهای عمیق روانی دارد، یا صرفاً انعکاسی از توقعات و فشارهای محیطی است؟ آیا تثبیت آن در زندگی، فرد را به رشد و آگاهی هدایت می‌کند یا در چرخه‌ای از وابستگی و تکرار گرفتار می‌سازد؟ _ThreadsOfExistence