حِرمان

شاید هنوز نامت ؛ در تاریک‌ترین اتاق قلبم چراغي کم‌سو باشد؛ اما دیگر پنجره‌اي رو به تو در من باز نمي‌شود..

و شاید تقدیرم چنین بود لحظه ای با تو باشم و عمری اسیر خاطر تو...

و شاید تقدیرم چنین بود لحظه ای با تو باشم و عمری اسیر خاطر تو...

فکر کنم بزرگ شدن همین باشه که دیگه نمیخوای آدمارو به هر قیمتی نگه داری...

درنهایت او برنده شد. چون من دیگر مزاحمش نمی‌شوم. یا به او اصرار نمی‌کنم. یا نمی‌خواهم چیزی را درست کنم. این چیزی بود که او می‌خواست و من بالاخره آن را فهمیدم.

‏اون بلاتکلیف نیست، تو تکلیفش نیستی.

آدما میان و میرن، بعضی‌ها براى يه فصل از زندگیت، بعضی‌ها براى چند فصل، ولى گاهی یه نفر میاد و تو دلت مى‌خواد كه بمونه، كه نره، كه تموم نشه.

هیچوقت نفهمیدم چرا آدما، وقتی مهمن میرن و وقتی مهم نیستن برمیگردن.

مسائلی که روزها ازشون رد می‌شم، شب‌ها از روم رد می‌شن.

نمیدونم درک میکنید یا نه ولی«دلم مث سگ براش تنگ شده»

تو یه چیزی میگی و رد میشی، یه نفر سال‌ها توی اون حرفا گیر میکنه.

‏بنظر من مامان همون خداست، فقط قابل لمس‌تر.

ولی یه نفر هست که توش گیر میکنی، حتی بد از رفتنش، شاید بهترین آدم زندگیت هم نبوده، حتی شاید بیشتر از همه بهت آسیب زده، اما باز هم اون فرق میکنه، حتی مووآن کردی ولی انگار بخشی از تو رو با خودش برده.