کافه دکلمه

  جمعه ها را باید یک میزِ دو نفره داشته باشی و دو فنجان داغ... پر از هرآنچه که دلت می خواهد چای لاهیجان یا قهوه ی تلخ، فرقی ندارد وقتی "او که باید زل زده باشد به چشمهایت را" درست رو به رویت ببینی... دست را زده زیر چانه و با چنان لبخندِ عاشقانه ای نگاهت می کند که فقط یک راه برایت می ماند دلت ضعف برود و بگویی: "یارجان، چه خوب است

  خواب دیدم پدرم می آید … باهمان صورت محبوب پر از لبخندش … صورتش بود پر از نور خدا … دست بردم که عصایش گیرم … گفت باشی تو عصایم فرزند … دل من تاب نیاورد ؛ و من بوسه زدم بر دستش … که نگاهش همان لحظه به چشمم لغزید …. اشک در چشم دوتایی جوشید … دست پر مهرش را بر سرم باز کشید … گفتمش ای پدرم … ما کجا ؟…وتو کجا ؟… ما که دلتنگ توهستیم … پدر … پدرم لذت دیدار تو را کم دارم … سالها می گذرد …

  حَسْب حالی ننوشتی و شد ایامی چند محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند قند آمیخته با گل نه عِلاج دل ماست بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند زاهد از کوچه رندان به سلامت بگذر تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند عیب می جمله چو گفتی هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دل عامی چند

الا یا ایها المشرک ، تو اے زندیق ربّانے نمازت را پس از من بر کدامین قبله مے خوانی ؟ ستون دین من بودے، نگاهت عروة الوثقے دلم قرص است بعد از این بر این ابیات شیطانے پس از تو قرة العینم ، خدایے هم نمے بینم چه معنے دارد اصلن در جوار تو مسلمانے ؟ دلم میخانه مے خواهد ، از این سجّاده ها سیرم تو هرگز بر نمے گردے خودت هم خوب مے دانی چلیپا کن تن خود را که بر این مرگ محتاجم چه شیرین است اگر من را در آغوشت بمیرانے الا یا ایها الکافر ، الا یا ایها الظالم تجسّم کن فقط حال مرا شب هاے بارانے گسل هاے دلم را با فراقت زیر و رو کردے تماشا کن مرا چون ارگ بم در اوج ویرانے تمام قهوه هاے من پس از تو گشته قاجارے دگر فالے نمے گیرم از این رمّال نحسانے من و قاموس تنهایے ، من و امواج دلتنگے نشانے نیست از ساحل در این دریاے طوفانے تو اے شان نزول شعرهاے غمگسار من غزل هاے مرا قبل از سرودن نیز مے دانے کسے جاے تو را دیگر برای من نمے گیرد پر از تنهایے ام امّا مرا از خویش مے رانے وفا کردم جفا کردے ، کمے هم مهربانے کن پس از مرگم چه سودے دارد ای ظالم پشیمانے پس از تو شهریارت ماند و این اشعار مغمومم ثریّای منے امّا مدام از من گریزانے

 گاه گاهی که دلم میگیرد

تا اومدے تو دلم نشستے، در غم و تو بستے قلبمو گرفتے تو دستت، تو شب چراغم هستے کنارت دوباره میشینم، خودمو تو چشات میبینم صدتا آرزوے خوشگل، واسه قلبت مے چینم تو چشات گرماے عشقه، نگاهت نگاه فرشته تو اگه با من نمونے، شعر و ترانه ایے نخونے دوباره باز میمیرم، چشم براهت میشینم تو بارون چشامے، یا شایدم خدامے تو جواهرے عزیزم، دنیامو به پات میریزم تو تک ستاره ے عاشق، مهر و مهتابے عزیزم چشماتو ببند دوباره، آسمون و صدا کن دست بکش روے ستاره، موهاتو دوباره وا کن توے سرزمین لب هات، چندتا رنگ اناره واسه نگاهت میمیرم، دوباره باز دوباره تا اومدے تو دلم نشستے، در غم و تو بستے قلبمو گرفتے تو دستت /// تو شب چراغم هستے