No.13

آن‌چه نامش را «ترس از مرگ» گذاشته بودم در اصل وحشتِ تکرار بود وحشتِ پرتاب شدن دوباره به روح و بدنی که زود خسته می‌شود به ذهنی که باید هر روز دلیل تازه‌ای برای دوام بتراشد... من از بودن می‌ترسیدم از این‌که دوباره مجبور شوم زخم‌های کهنه را با اسم‌های تازه‌ای صدا بزنم و وانمود کنم این درد ، تجربه است. تمام دلخوشی‌ام این بود که شاید بعد از آخرین نفس، هیچ‌چیز وجود نداشته باشد نه معنا ، نه رشد ، نه قوی‌تر شدن از چیزی که مرا خرد کرده است. من هنوز با این جهان آشتی نکرده‌ام با صداهایی که بلندتر از فهم من‌اند با آدم‌هایی که عبور می‌کنند بی‌آنکه بفهمند از چه چیزی عبور کرده‌اند. پس اگر جهان دیگری هست اگر ادامه‌ای در کار است برای من چه فرقی می‌کند؟