𝑹𝒆𝒍𝒂𝒄𝒌

افلاطون می گويد غاری را تصور كنيد كه در انتهای آن افرادی را از ابتدای كودكی به زنجير بسته باشند به نحوی كه اين افراد نتوانند  سر خود را به عقب برگردانند و پشت سر خود را ببينند . در پشت سر اين عده ، افرادی زندگی ميكنند و آتشی نيز افروخته اند در اثر نور اين آتش تصاويری از رفت و آمد اين افراد و لوازمشان روی ديوار جلوی آن زندانيان در بند افتاده است و سرو صدا های آن مردم نيز در اثر انعكاس در غار از جلوی همان تصاوير نقش بسته بر ديوار به گوش آن زندانيان ميرسد... بديهي است كه اين افراد (زندانيان غار افلاطون ) تصور می كنند كه اين صداها از همين سايه ها می آيد زيرا از ابتدا و كودكی اينچنين ديده و شنيده اند و هرگز نيز قادر نبوده اند پشت سر خود را نگاه كنند ... حال فرض كنيد زنجير برخی از اين گروه زندانيان را باز كنيد و به آنها بگوييد دنيا اينگونه كه شما تصور می كنيد نيست و آنها را برای مشاهده جهان بيرون از غار : به خارج از آن غار ببريد . در بيرون غار نور شديد خورشيد چشم اين افراد را قطعا به شدت ناراحت خواهد كرد و آنها نخواهند توانست در ابتدا چيزی ببينند و به سرعت جلوی چشمان خود را گرفته و به غار بر ميگردند ... اما فرض كنيد كه معدودی از اين افراد بتوانند در مقابل اين نور شديد مقاومت كرده و سپس نگاهی به جهان بيرون غار بيندازند ... حال از افراد اين گروه اگر كسی برای نجات گروهی ديگر از زندانيان به داخل غار برگردد و به آنها كه اساسا بيرون را نديده اند ، بگويند كه حقيقت چيز ديگری است و فقط بايد كمی تحمل داشته باشند ، دست كم مورد تمسخر قرار خواهند گرفت یا گوشه و کنایه ... آن زنجیرها هر چیزی می تواند باشد ، خودخواهی یا جهانی ساخته ذهن شخصی ، قضاوت های ناپخته ترس های پنهان یا اضطراب... حتی یکبار هم اگر جور دیگری به جهان بنگریم چیزی از دست نداده ایم و شاید چیزی بدست بیاوریم . اما برخی چنان به غل و زنجیر آویخته اند که تصور اینکه زندگی جور دیگریست برایشان هولناک است به سمت نور برو🌱 براین مگى