باگ نویس فعلی، کشاورز آینده

هنوز نتونستم اینو بفهمم: اُمید داشتن و ادامه دادن، بزرگ‌ترین "قدرت" انسانه؟ یا بزرگ‌ترین "ضعفِش"؟

‏بعد از هر سفری، شما یا دوستیت با هم‌سفرت عمیق می‌شه یا برای همیشه می‌ذاریش کنار

احساسات آدم انگار همیشه نسبت به یادگیری گارد داره، مثلا باید انقدر ناامید بشه تا بپذیره یک موضوع جداً تموم شده.

تا نداری درد، درمان هم مخواه. درد پیدا کن که درمانت کنند.

از راکد موندن بیشتر از هر چیزی بدم میاد.

آدم بعضی وقت‌ها نمی‌دونه اینی که داره تجربه می‌کنه حاصلِ بلوغه یا از درون مُرده.

دلم می‌خواد خیالم حداقل از یک چیز راحت باشه.

این حجم از موانع و دست انداز بسه حس پرایدیو دارم که با صد تا داره تو اهواز با جاده های سیاهچال دارش میرونه وقتشه بزنم بغل استراحت کنم....

نباید با کسی که پیام‌هات رو نادیده می‌گیره وارد رابطه بشی! نباید با کسی وارد رابطه بشی که در مورد آینده اش با تو صحبت نمیکنه ٬ نباید با کسی که برای آینده و زندگیش با تو برنامه نمی چینه وارد رابطه بشی ٬ نباید با کسی که مایل به برقراری ارتباط وگفت و گوهای سخت نیست٬وارد رابطه بشی ٬ و در اخر این وظیفه تو نیست که کسی رو متقاعد کنی که تورو انتخاب کنه ٬ تنها وظیفه تو اینه که مراقب قلب و مرز هات باشی :)

به قول عباس کیارستمی، از خیابان به خانه پناه می برم و ‏از خانه به خیابان.

همه چیزم نیاز به مرتب شدن داره، روانم، ارتباطام و حتی احساساتم.

من "بیگانه با احساسات" نیستم؛ صرفا خودم ترجیح دادم اینطوری به نظر برسم چون این کار تو فرار کردن از چیزی که بیشترین آسیب رو بهم میزنه کمکم میکرد‌. @spiritedawaysociety

چون «آنکه به راه افتاد، همانی نیست که به مقصد می‌رسد.»

غم انگیزه که درد این‌گونه ما رو تغییر می‌ده. گاهی دلم برای لطافت «من‌»های قبلی تنگ می‌شه. «درد»، همه‌ی اون من‌ها رو کُشت و حالا منِ جدید، بیش از حد بی‌رحمه.