ぼけっと
Kanalga Telegram’da o‘tish
☆ ݈݇-⭒๋࣭ از بال پروانه، آبیتر 🏔️ 🌱 𝐓𝐚𝐥𝐤 𝐓𝐨 𝐌𝐞: @Ruemf_bot 🧉بیکلامام: @Shutupaandlisten Woman, Life, Freedom'
Ko'proq ko'rsatishEron196 565Toif belgilanmagan
404
Obunachilar
-224 soatlar
Ma'lumot yo'q7 kun
+930 kun
Postlar arxiv
404
آدمها؟
میتونن انقدری بهت نزدیک بشن که فکر کنی اینبار میتونی بهشون اعتماد کنی و یکباره با یه حرکت ناامیدت کنن. و بدتر از خودِ ناامیدی، اون لحظهایه که میفهمی تمام دیوارهایی که با وسواس دور خودت ساخته بودی، با دستهای خودت خراب کردی تا کسی رو به درونت راه بدی. بعد همون آدم، بیهیچ مکثی، کاری میکنه که آرزو کنی کاش هیچوقت در رو باز نکرده بودی. از اون به بعد، دیگه نزدیکی آدمها آرامشت نمیکنه؛ فقط منتظری ببینی اینبار قراره کدوم قسمت از اعتمادت رو با خودشون ببرن.
و قلب شکسته همیشه شبیه چیزی نیست که از بیرون بشه دید. گاهی فقط یک درد مبهمه که با هیچ اتفاقی شروع نمیشه و با هیچ چیزی هم تموم نمیشه. دردِ فهمیدن اینکه کسی که روزی کنارش احساس امنیت میکردی، حالا خودش دلیل بیقراریته. اینکه هنوز بخشی از تو دلش میخواد همهچیز مثل قبل باشه، اما بخش دیگهای میدونه چیزی برای برگشتن باقی نمونده. شاید سختترین شکل شکستن همین باشه؛ وقتی هنوز دلتنگی، اما دیگه نمیتونی با همون قلب سابق به کسی نزدیک بشی.
22 Noy, 15:15
404
سرما تا مغز استخونش نفوذ کرده بود؛ از اون سرماهایی که حتی خاطرهها هم توش یخ میزنن. خیابون خالی از آدم بود و چراغ پنجرهها یکی یکی خاموش میشدن. ایستاد، دستهاش رو، توی جیبش فرو برد و برای اولین بار دلش نخواست به جایی برسه. انگار تمام عمرش رو دوییده بود تا از چیزی جلو بزنه که همیشه منتظرش بود.
فقط دلش میخواست زمان متوقف بشه و جهان، برای یکبار هم که شده، بدون اون به راهش ادامه بده.
16 Noy, 15:18
404
برای همین به فکرم رسید که رمان جدیدم رو که استارتش رو زدم، داخل واتپد بذارم.
اما نمیدونم آیا مخاطبی پیدا میکنم یا نه.
چون عملا دوباره از صفر شروع کردنه:)
10 Noy, 16:08
404
قبلا سایتهای رمان نویسی بزرگی بودن که کمک میکردن بتونم داستانهام رو به اشتراک بذارم اما الان بازار کار اونها خوابیده و از طرقی قوانین مزخرف ج.ا باعث شده با کلی سانسور و مسخره بازی داستانت رو بنویسی.
10 Noy, 16:07
404
سالهاست که مینویسم مخصوصا رمان، اما دو سه سالی هست یکم به خودم استراحت دادم و سعی دارم با نوشتن مکرر و تمرین، قلم خودم رو تقویت کنم.
10 Noy, 16:06
404
و برای تویی که مرگت جانم را به درد آورد؛
برای تو که هزار رویای ناتمام در سرت داشتی، برای فردایی که ندیدی، برای زندگیای که حق تو بود و برای تمام لحظههایی که باید میداشتی و دیگر نخواهی داشت.
نمیشناختمت، حتی نمیدانم صدایت چگونه بود، عاشق چه کسی بودی و چه چیزهایی هنوز در انتظارت بودند؛ اما میدانم که تو هم کسی بودی، عزیز کسی بودی، تمامِ دنیای کسی بودی. و چه دردناک است که حالا باید از تو در گذشته حرف بزنیم؛ از تویی که حق داشتی آینده داشته باشی.
کاش سهمت از این خاک، بهجای گلوله، کمی زندگی بود.
اما حالا نبودنت درد دارد!
و شاید تلخترین حقیقت همین باشد؛ اینکه آدم گاهی برای کسی سوگواری میکند که هرگز ندیده، اما میداند حقش نبود که دیگر نباشد.
09 Noy, 10:31
404
«این موسیقی برای من شبیه تماشای زندگی از پشت پنجرهای بارانخوردهست؛ آدمهایی که از کنارت عبور کردن، روزهایی که دیگهذتکرار نمیشه و نسخههایی از خودت که جایی میون گذشته جا گذاشتی. نه غم محضه، نه آرامش؛ چیزی میون دلتنگی و پذیرفتن گذر زمان.»
07 Noy, 06:37
404
من از این هواهای بینابینی خوشم میاد؛ نه کاملا روشن، نه کاملا تاریک. درست شبیه بعضی از حس و حالهایی که نه میشه اسمشون رو غم گذاشت، نه شادی.
07 Noy, 06:25
