Code 200

:))

- 07:14 - 21:07 - 39:47 - 42:04 - 55:55

‍ بیا برویم روبروی باد شمال آن سوی پرچین گریه ها سرپناهی خیس از مژه های ماه را بلدم که بیراهه دریا نیست دیگر از این همه سلام ضبط شده بر آداب لاجرم خسته ام بیا برویم آن سوی هر چه حرف و حدیث امروز است همیشه سکوتی برای آرامش و فراموشی ما باقی است می توانیم بدون تکلم خاطره ای حتی کامل شویم می توانیم دمی در برابر جهان به یک واژه ساده قناعت کنیم من حدس می زنم از آواز آن همه سال و ماه هنوز بیت ساده ای از غربت گریه را به یاد آورم من خودم هستم بی خود این آینه را روبروی خاطره مگیر هیچ اتفاق خاصی رخ نداده است تنها شبی هفت ساله خوابیدم و بامدادان هزار ساله برخاستم

و پارت سوممم یه چیز جالب دیگه ای که راجب این اپیزود ها خوشم میاد، اینه که اولش یه تیکه از حرفاشون که خاص تر از بقیه است رو می‌ذاره و بعد شروع می‌کنه به گفتن داستان بقیه همین تیکه اش هم بهم حس خوبی میده و هم منو کنجکاو می‌کنه که یعنی داستانشون چی می‌تونه باشه که چنین چیزی رو گفتن؟

وقتی توی زندگی، نمی‌تونیم به اون چیزی که می‌خوایم برسیم، حداقل می‌تونیم راجبش رویا بافی کنیم.

پ.ن: فهمیدم این سِری، بیشتر از سه اپیزود عه و الان بسی خوشحالم =) پ.ن۲: با گوش دادن به یه آهنگ، فهمیدم "چطور دلت اومد" و کلا اصطلاح «دل اومدن»، مثل همون جمله ی "دلم برات تنگ میشه" که دیگه همه ی خارجی ها و ایرانی ها باهاش ادیت درست کردن که چقدر زبان فارسی زبان قشنگیه، این اصطلاح هم قشنگه و تا الان این طور دقیق بهش توجه نکرده بودم

الکترا