حوالی‌غرب'
Kanalga Telegram’da o‘tish
«در پی راهی برای زنده ماندن.» -متن های که اسم نویسنده آخرش نیست رو خودم مینویسم. پس خواهشا،کپی نکنید و اگر که دوست داشتید فور بزنید.
Ko'proq ko'rsatish463
Obunachilar
-1124 soatlar
-167 kun
-3130 kun
Postlar arxiv
463
من خیلی وقته از نزدیک ترین آدم های زندگیم دست کشیدم.پس بهم نگو معنی درد واقعی رو نمیدونم.
463
امشب لبریزم از کلمات و جملاتی که حتی نمیدانم از کجا می‌آیند و چرا در ذهن من جا خوش کرده اند.
به گونه‌ای که انگار کلمات به جایی من نفس میکشند و زندگی میکنند.
463
صدَ من عزیزم؟
صد من فقط واسه وقت هایه که درس میخونم.وگرنه وقت های دیگه و برای آدم های دیگه میتونی بشینی و راجبش خیال پردازی کنی.همیقندر غیر قابل دسترس.
463
امشب لبریزم از کلمات و جملاتی که حتی نمیدانم از کجا می‌آیند و چرا در ذهن من جا خوش کرده اند.
به گونه‌ای که انگار کلمات به جایی من نفس میکشند و زندگی میکنند.
463
و هر بار که یادت می‌افتادم.
بی اختیار قطره اشکی از کنار چشمانم جاری میشود.این اشک ها احساسات قدیمیَ نهفته در زیر اَتش من به تو بودند.
463
میخوام برگردم به خودم.
نه به این آدمی که الان هستم
میخوام برگردم به آدمی که سه سال پیش بودم.ولی فکر کردن بهش با وجود این همه زخم،حتی ممکن هم نیست.
اون من کجا و این من کجا...
463
امشب به جایی من،غم و بغص نفس میکشن.انگار همه وجودم پر شده از غمی که نمیدونم حتی چه دلیلی داره..!
463
میتونم کنار بزارم.
با وجود همه حسی که به آدم ها دارم میتونم کنارشون بزارم.و دقیقا قسمت غمگین ماجرا اینجاست که دلم نمیاد از زندگیم حذفشون کنم.و به اجبار این کار رو انجام میدم.
463
چرا با اینکه همه چیز رو توی خودت حل کردی بازم به یاد همه اون روز و شب ها گریه میکنی؟
گریه میکنی چون فکر میکردی داری تویی یه رویای شیرین زندگی میکنی و حالا بیدارت کردن.
