حوالیغرب'
Kanalga Telegram’da o‘tish
«در پی راهی برای زنده ماندن.» -متن های که اسم نویسنده آخرش نیست رو خودم مینویسم. پس خواهشا،کپی نکنید و اگر که دوست داشتید فور بزنید.
Ko'proq ko'rsatish473
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
-67 kun
-2130 kun
Postlar arxiv
472
بعضی آدمها بیمار نیستند؛ فقط مدّت زیادی را در شرایطی زیستهاند که برای انسان ساخته نشده.
ـنانسی مک ویلیامز
472
90 درصد آسیب هایی که دیدم واسه این بوده نخواستم تبدیل به آدمی بشم و به بقیه آسیبی بزنم.
وگرنه در واقع خوب میدونم کی رو چطوری از پا در بیارم.
472
و اما روزهایی هست که حسِ زندگی در رگهایم میدود؛
روزهایی که گمان میکنم برگها، گلها، خورشید، آسمان، ابرها، درختها و شاید حتی آدمها، دلیلِ خوبی برایِ بودناند.
در چنین روزهایی، دنیا برای کم آوردن، زیادی زیباست.
472
همه چی برمیگرده به اون روز.به اون اتفاق.
تا قبل از اون اتفاق فکر میکردم زندگی خیلی سخته و نمیتونم تحملش کنم.
اما تازه بعد از اون روز بود که فهمیدم نه؛ اونقدر هام که فکر میکردم سخت نبوده.
472
حتی نوشتن سطر های طولانی هم نمیتواند آنچه درونم رخ میدهد را بازگو کند.
ساعت ها حرف زدن چیزی را حل نمیکند،گریه کردن احساساتم را التیام نمیبخشد،خوابیدن مرهم خراش های روحم نمیشود و لحظهای که دیگر نوشتن آرامم نمیکند چاره چیست؛باز هم صبوری؟اکنون احساس میکنم بزرگترین و سخت ترین کاری که هر فرد بتواند انجام دهد صبوری کردن است.صبوری کردن برای پایان یافتن احساسات و غم هایی که نمیدانی هرگز پایان میابند یا بازهم باید صبوری کنی و صبوری کنی..!
472
Repost from گرلزنایت با مهر🍕💄
تا حالا شده تو مغزتون دعوا راه بندازید، بزنید همه جارو به فنا بدید و همه چیز رو بشکنید و از تهِ دل فریاد بکشید و اشک بریزید، در حالی که یهجا آروم نشستید و به یه نقطه خیره شدید؟!
