[Aseman]☁️

تویی که موقع ناراحتیام با کارا و حرفات سعی میکنی بخندونیم و حالمو خوب کنی خبر نداری چقد قشنگی بخدا.

همه می‌گن: "برسی بالاها پزتو بدم." ولی من می‌گم: "مهم نیست کجایی. بالا، پایین، هر جا که باشی، افتخار منی."

خوبم، تا وقتی یاد چیزی نیفتم.

‏تو طبقات اجتماعی، ما پارکینگیم.

Me And you❤️

تو لیاقتته که باهات درست رفتار شه، انقدر با همه چیز کنار نیا .

من منتظرت می‌مونم وقتی همه دارن می‌رن. منتظر می‌مونم تا چاییت رو تموم کنی، بند کفشت رو ببندی، اون عکسی که دوست داری رو بگیری، زیپ کاپشنت رو بکشی، از اون ویترین دل بکنی، لبخندت برگرده و حالت خوب بشه، من منتظرت می‌مونم.

و مهم نیست واژه‌ها چقدر زیبا به گوش برسند، رفتار همیشه نشان می‌دهد که تو در زندگی کسی چه جایگاهی داری.

‏اون تایم متوجه نشدم چطوری از اون فاجعه نجات پیدا کردم، الان که مرور میکنم میبینم خودم نفهمیدم ولی خدا نجاتم داد.

تنها عمل زیبایی که یک مرد میتونه انجام بده، عمل به دستورات خانومشه.

این تابستون‌ترین پاییزیه که تو زندگیم دیدم.

اگه مامان می‌گه اون آدم اشتباهیه، مطمئن باش که اشتباهه.

روزایی كه باهات كمتر حرف ميزنم احساس می‌كنم اون روز رو زندگى نكردم.

انگار همه چیز در من تموم شده اعصابم، ذوقم، صبرم، حوصله‌ام، انگیزه‌ام و توانم.

چقدر دوست داشتنی هستند، آدم هایی که شبیه حرف هایشان هستند ...!

آدمِ درست جوون‌ترت میکنه، خوشگل‌ترت میکنه، شاد ترت میکنه، پرانرژی‌ترت میکنه، امیدوار ترت میکنه، مهربون‌ترت میکنه، آدمِ درست تموم ماجراست.

خدا شاهده نمیفهمم دارم چیکار میکنم، فقط هِی صبح میشه، شب میشه.

تو آنجایی؛ و آنجا نمی‌داند که چقدر خوشبخت است...

[مامان‌بزرگ، سلام. این نامه مال توئه. دلم برای حیاط خونه‌ت تنگ شده؛ برای وقت‌هایی که عصر می‌شد و همه خودبه‌خود، بدون هماهنگی، دور هم جمع می‌شدن. دلم برای صدات تنگ شده، برای لالایی‌هات. مامان‌بزرگ، اون موقع دنیا انقدر ترسناک نبود. تو که رفتی، حیاط خالی شد، اون خونه فروخته شد و خنده‌هامون هم کم شد؛ انگار نبودنت همه‌مون رو از هم دور کرد. الان هرکدوم‌مون یه گوشه‌ای از زندگی گیر افتادیم.] @mane_inja