نمی‌دونم.

آه اباعبدلله...

ای حسین…

مردِ مرداست پسرت..

جوونی‌م فدای جوونت!

اینجوریه که وقتی خدا نخواد، به‌طرز عجیبی همه‌چی دست به‌دست هم میده که نشه.

دوستم داشته باش تا از دست نرفتم.

کاش میتونستم.

نشستم جلوی چای‌خونه‌ی هیئت‌الرضا و دلم نمیاد پا شم.

صحبت دارم.

چمیدونم والا.

قبلا آدم شکرگزارتری بودم. باید روی خودم کار کنم.

خیلی پیچیده شد. آهنگ غمناک بفرستید. 😂

درواقع مسیرِ ۹ ساعته‌ای که داری ۱۸ ساعته برش می‌گردی.

مسیرِ ۱۸ ساعته‌ای که پنجشنبه برعکسشو توی ۱۰ ساعت اومدی (تازه با کلی معطلی).

آهنگِ مناسبِ مسیرِ ۱۸ ساعته برام بفرستید.

غضه خوردن خودش یک امر مستقل و وقت گیره. یک نفر میخوام فقط بشینه همه غصه‌هارو بخوره.

اون‌وقت قرار بود به‌اندازه‌ی پنج-شیش نفر هم غصه بخوریم؟

این‌که خاطرات جدید از آدم‌هایی که دیگه نیستن یادت میاد هم حس خوبی نداره.

گرفته دلم.

البته بخش خوشحال‌کننده‌ی ماجرا اینه که حتی اگه بهترین روزهامون گذشته باشه، بازم معنیش این نیست که دیگه روزِ خوب رو تجربه نکنیم. شاید همین کافی باشه.