𝐡𝐨𝐰 𝐮 𝐝𝐨𝐢𝐧'?

یهو یادم اومد که فردا امتحان ندارم و نیاز نیست آلارم و بزارم واسه نصفه شب.با خیال راحتتر می‌خوابم.

آمپول زدن به هاپو رو اینجا میتونین ببینین=))

از اتوبوس پیاده شدم.همینطور که داشتم میرفتم طرف سالن با خودم می‌گفتم چرا انقدر دستام خالی ان؟ به مامانم رسیدم و همین که گفتم سلاااام گفت چمدونت کو؟

یه‌ذره برام غریبه‌ست این حس ولی انگاری دارم از پس زندگی برمیام.

گاهی هم یه نشست نجات‌دهنده ست.بعضی صحبت‌ها شبیه پل می‌مونن، یه پلی که تو رو دوباره به خودت متصل میکنن.صبحتای امشب هم از همین جنس بود. کیف کردم واقعا.

ادم می‌تونه دلتنگ چیزی بشه که هیچ‌وقت نداشته.

توی زمونه‌ای که پایه و اساسش رو خشم، فرسودگی، جنگ‌ روانی و احساس شکست تشکیل داده، اینکه آدم قادر باشه تا به این موارد، برای آدم‌های روزمره، دامن نزنه یه جورایی بنظر من حفظ جان و حیاتی محسوب می‌شه. روزهایی که ما می‌گذرونیم، کشی داخلش حال خوبی نداره. احتمال بالایی داره هرکسی که باهاش برخورد می‌کنیم، آلردی بابت شرایط موجود از زندگی بریده باشه. اگر با چند اکت کوچیک، می‌تونیم از هم‌ مراقبت کنیم که دیگری، یکم هم شده کمتر اذیت شه‌ و از نظر روانی درد بکشه، بنظر من، کار مهمی کردیم.

"اقا این بدهیت به مردم چیه من بهشون بدم راحت بشی؟"

آدم ذره ذره به همه چی عادت میکنه.مثلا به همین قالب جدید تلگرام.

البته این واسه وقتی که بلیط میخوای و نیست هم پیش میاد، ولی اون موقع دیگه عاشقش نیستم.

عاشق اینم که ندونم یک‌ساعت دیگه کجام و همه‌چیز یهویی پیش بره.

مرا به خانه بازگردانید.

دوساعتی میشه جلسه ی "گنده‌ش نکن" گذاشتم.

گل روز دانشجو بهم نرسید.