Aldebaran

دژم: کسی که هم زمان هم خشمگینه هم غمگینه هم افسرده است هم دلتنگ…

همه‌ی ما در ته چاه فاضلاب ایم اما شماری از ما به ستارگان خیره شده ایم.

زندگی هست مرگ هست، و در این بین،زیبایی و ‌اندوه. -آلبرکامو

دیگران منتظر شب که بستر بروند ما به امید طلوع شب ظلمانی خود دیگران خانه خرابان ره حرص و هوس ما خرابیم هنوز از غم ویرانی خود هرکسی شرح دهد قصه‌ی شادی هایش ما نگوییم به جز شرح پریشانی خود

هرچه دیرتر بمیریم روز خاکسپاری تنها تریم

پیوسته در تاریخ ساعتی فرا می‌رسد که در آن ،آن که جرئت کند و بگوید دو دو تا چهارتا می‌شود مجازاتش مرگ است. -آلبرکامو،طاعون

ما به سوی اندوه فرو نمی‌افتیم،صعود می‌کنیم.

اکثر داستان های عاشقانه در وصف سرمستی نخستین عشق هستند. زندگی رومئو و ژولیت چه شکلی پیدا می‌کرد اگر جان به در می‌بردند،ازدواج ‌می‌کردند و به میانسالی می‌رسیدند؟ اگه کشتی تایتانیک صحیح و سالم از ساث همپتون به نیویورک می‌رسید،قصه‌ی رز اشرافی و جک بی‌پول به کجا ختم می‌شد؟

کاش می‌دانستیم هیچ پروانه ای پریروز پیلگی خویش را به یاد نمی آورد