02:08

آره. چند ماهی میشه ک کار مفیدی نکردم

متنای اهنگاتو دوست دارم. مدتها بود چیزی ننوشته بودی

نمیرسم ب کارام

دغدغه هام زیاد شده مشتی

بیشتر ناشناس بزار بابا

http://t.me/HidenChat_Bot?start=1155324413 یک ماهی میشه که حرف نزدیم

Walk after Nightmare #Hircanian_Forests - AlangDarreh Jungle - Gorgan Jul 25

6:14 یه گرمای روی صورتم حس می‌کنم. بالاخره یه صدایی بجز صداهای وحشتناک ذهنم می‌شنوم. میشه به راحتی تشخیص داد که چقدر این صدا گرمه. اونقدر سردی و خشکی و زمختی صدای رعدوبرق و رگبار و پیچش باد توی شاخهٔ درختا رو چشیدم که حالا هر صدایی بجز اون رو به‌راحتی می‌شناسم. مخصوصا اگه صدای تو باشه. در اتاق رو باز گذاشته بودم که اگه اومدی پشت در نمونی و سرما بخوری. دست تو که میاد روی صورتم؛ اشک‌های توی خواب -که باعث می‌شد فکر کنم بارون و سیلاب اومده- رو کنار می‌زنه. بوی دستات، صدات و گرمای هردوشون؛ کم کم تنِ یخ‌زده از ترسِ اشباحم رو گرم می‌کنه. ولی عرق کردم. خیس عرقم. پیراهنم به پوست تنم چسبیده و حس میکنم این منم که دارم سرما می‌خورم. لب‌های داغت رو می‌ذاری بین ابروهام و پیشونی‌مو می‌بوسی. با نشستن لب‌هات روی پوست پیشونیم لرز و رعشهٔ افکار و سرما رو از تنم می‌کشی بیرون. اون دست دیگه‌ات رو هم می‌ذاری روی این طرف صورتم. با خم شدنت برای بوسیدن پیشونی‌ام، رشته های موهات می‌ریزه دوروبر صورتم. رایحهٔ دل‌نوازشون بین حصارِ موهای ریخته‌شده‌ات محصور می‌شه و استشمام بوی معرکهٔ اونا چشمام رو ناخودآگاه می‌بنده. اسمم رو صدا کرده بودی که از جنگل اشباح منو شکوندی بیرون. حالا آروم با صدای گرمت می‌پرسی: «لب و دهنت مزهٔ سیگار میده؟» تا می‌خوام جوابتو بدم؛ خودت میگی: «بذار خودم امتحانش کنم» و دوباره خم می‌شی. گرمای لب‌هات رو از چند سانتی‌متری حس می‌کنم. باد محکمی می‌وزه و در چوبی اتاق هتل رو می‌کوبه. چشمام رو سراسیمه باز می‌کنم. دیگه نیستی. باد لعنتی، خودش رو کشونده توی اتاق و گرما و بوی تنت رو با خودش برده بیرون.

سرنگ هنوز روی رگم و عضله‌امه. کمی از درد و سوزش سوزن توی رگم التیام پیدا می‌کنه با دیدنت. دستت رو می‌بری روی بازوم. سرنگ رو می‌گیری و می‌کشی بیرون. چیزی از مواد داخلش به خونم وارد نشده بود. بدون ارتباط چشمی و با صدای آروم بهم میگی «مگه بهت نگفته بودم به خودت آسیب نزن؟» منم بهت میگم که چشمام داره از بی خوابی ممتد چندروزه‌ام می‌سوزه و فکر و خیال های رشت و تهران منو رها نمی‌کنن. دستت رو می‌بری توی ریشم و نوازشش می‌کنی. خونی که از رگ دستم میاد با قطره های رگبار بارون مخلوط میشه و قرمز کمرنگی رو شکل میده. من رو اینجا 4:14 می‌بوسی و چنان فشارم میدی که انگار پنجاه میل دوز مت‌آمفتامین بهم تزریق کردی. تمام مغزم روشن میشه و سرعت همه چیز برام دوبرابر میشه. مزه دهنت رو کامل توی دهنم حس می‌کنم. بوی نفس‌هات رو استشمام می‌کنم و تنم گُر می‌گیره. سعی می‌کنم روی بوی موهات تمرکز کنم. وسط نفس زدن های بین لب‌هامون از حالت می‌پرسم. «هوم» خشمناکی از ته گلوت می‌شنوم. انگار داری میگی دلتنگم بودی و همزمان بهم میگی که ساکت باشم. موقع بوسیدنم دستاتو می‌بری دوطرف صورتم و انگشتای شستت روی می‌ذاری روی حدقه چشمام. صحنه های تار و مبهمی از رعدوبرق های اینجا و اونجا می‌بینم. شبی که سیگار رو از روی لبم برداشتی و لب‌هات رو بجاش گذاشتی رو پشت پردهٔ پلک‌هام می‌بینم. یک تصویر مبهم مثل پوستر همین آهنگ. قسمتی از شاخه‌های درخت پرتقال می‌شکنه و می‌افته وسط حیاط هتل. انگشتات به تیزی اون شاخه‌ها میشن و اونارو توی چشمام فشار میدی و همه جا سیاه تر از سیاه میشه و دیگه هیچ اثر فیزیکال و شیمیکال از حضورت حس نمی‌کنم.

سرنگ هنوز روی رگم و عضله‌امه. کمی از درد و سوزش سوزن توی رگم التیام پیدا می‌کنه با دیدنت. دستت رو می‌بری روی بازوم. سرنگ رو می‌گیری و می‌کشی بیرون. چیزی از مواد داخلش به خونم وارد نشده بود. بدون ارتباط چشمی و با صدای آروم بهم میگی «مگه بهت نگفته بودم به خودت آسیب نزن؟» منم بهت میگم که چشمام داره از بی خوابی ممتد چندروزه‌ام می‌سوزه و فکر و خیال های رشت و تهران منو رها نمی‌کنن. دستت رو می‌بری توی ریشم و نوازشش می‌کنی. خونی که از رگ دستم میاد با قطره های رگبار بارون مخلوط میشه و قرمز کمرنگی رو شکل میده. من رو اینجا 4:14 می‌بوسی و چنان فشارم میدی که انگار پنجاه میل دوز مت‌آمفتامین بهم تزریق کردی. تمام مغزم روشن میشه و سرعت همه چیز برام دوبرابر میشه. مزه دهنت رو کامل توی دهنم حس می‌کنم. بوی نفس‌هات رو استشمام می‌کنم و تنم گُر می‌گیره. سعی می‌کنم روی بوی موهات تمرکز کنم. وسط نفس زدن های بین لب‌هامون از حالت می‌پرسم. «هوم» خشمناکی از ته گلوت می‌شنوم. انگار داری میگی دلتنگم بودی و همزمان بهم میگی که ساکت باشم. موقع بوسیدنم دستاتو می‌بری دوطرف صورتم و انگشتای شستت روی می‌ذاری روی حدقه چشمام. صحنه های تار و مبهمی از رعدوبرق های اینجا و اونجا می‌بینم. شبی که سیگار رو از روی لبم برداشتی و لب‌هات رو بجاش گذاشتی رو پشت پردهٔ پلک‌هام می‌بینم. یک تصویر مبهم مثل پوستر همین آهنگ. قسمتی از شاخه‌های درخت پرتقال می‌شکنه و می‌افته وسط حیاط هتل. انگشتات به تیزی اون شاخه‌ها میشن و اونارو توی چشمام فشار میدی و همه جا سیاه تر از سیاه میشه و دیگه هیچ اثر فیزیکال و شیمیکال از حضورت حس نمی‌کنم.

د آخه . . .

دیگه این کانال تبدیل به کانال خودت شده از بس فور میزنم بیا انتقال مالکیت بدم. خجالت نکش