uz
Feedback

Firibgarlarga uchmang! Telemetrio bunday kanallarni topadi va belgilaydi 👉 Belgini ko‘rmoqchi bo‘lsangiz, obuna bo‘ling

-سَمفــونـی‌مُـردِگـان

-سَمفــونـی‌مُـردِگـان

Kanalga Telegram’da o‘tish
189
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
-17 kun
-12130 kun
Postlar arxiv
Music is the only way to escape from yourself and your surroundings, without leaving your place.

Thurisaz - Endless.mp310.86 MB

"تنهایی‌خطرناک‌‌واعتیادآوراست. وقتی‌متوجه‌شدیدکه‌چقدرآرامش‌درآن‌وجود دارد،دیگردلتان‌نمی‌خواهدبادیگران‌باشید."

هرجا،پیش‌هرکسی،آغوش‌هرکسی‌وهر احساس‌کوفتی‌هم‌که‌داشته‌باشی‌بازم‌اونجا دردهست درست‌اونجایی‌که‌داری‌میگی‌این‌ادمشه درست‌همون‌موقع‌میرینه‌به‌خوش‌بینیت‌و دردت‌میگیره درست‌همون‌جایی‌که‌میگی‌این‌حس‌عشقه میفهمی‌یک‌طرفست‌وبازهم‌دردت‌میگیره درست‌وقتی‌که‌میگی‌آغوش‌فلانی‌برام ارامش‌بخشه‌تبدیل‌میشه‌به‌منفورترین‌آدمی که‌تابه‌حال‌دیدی‌وبازهم‌دردت‌میگیره ودرآخربه‌این‌برسی‌شایدکه‌تونبایدهیچ‌جا احساس‌امنیت‌وراحتی‌کنی‌ونبایدبه‌کسی اعتمادکنی‌ونبایدازکسی‌توقعی‌داشته‌باشی‌ وهمه‌‌ی‌این‌پیش‌آمدهایه‌پیامدی‌دارن‌به‌اسم "حس‌ناامنی"که‌اگرخودش‌یه‌پیش‌آمدباشه یه‌پیامدی‌داره‌به‌اسم‌"خواستارتنهابودن‌" -این‌داستانه‌منه‌ومیخام‌که‌تنها‌باشم.

متاسفم!من‌برای‌این‌که‌بهت‌وایب‌خوبی‌بدم زیادی‌غمگین‌وواقع‌بینم.

ببین،من‌اصلانمیدونم‌کیم.نه‌که‌ندونم‌کیما، همه‌ی‌فرمایی‌که‌بهم‌بدی‌ومیتونم‌پرکنم. امانمیدونم«من»کیم.امانمیتونم‌من‌رو‌بهت نشون‌بدم.من؛پیش‌هرکسی،یه‌معنی‌به‌جا گذاشتم.که‌الان‌دلم‌برای‌همه‌ی‌اون‌منا‌تنگ شده.منه‌یکی‌رونمیشه‌پیش‌یکی‌دیگه‌برد. سریع‌معنی‌عوض‌میشه...

d4vd-in-the-back-of-my-mind-(mahni-music.com).mp32.42 MB

All alone, All we know, Is haunting me; Making it harder to breathe, harder to breathe. I'm leaving tonight; I'll be gone in the morning.

ولی‌هنوزهم‌به‌یادش‌هستم.هفته‌اول‌کالج‌که‌زیرشکوفه‌های‌گیلاس‌قدم‌میزنم،همه‌اش‌به‌یادش‌هستم.هروقت‌توی‌شهرپرسه‌میزنم‌و‌درکافه‌خورشیدوماه‌قهوه‌میخورم،به‌یادش‌‌می‌افتم.وقتی‌ساعت‌هاتلفنی‌بامیکاحرف‌میزنم،به‌یادش‌هستم.وقتی‌الیویابااصراربه‌مهمانی‌دعوتم‌می‌کند،به‌یادش‌هستم.سرکلاس‌‌ادبیات‌به‌یادش‌هستم.وقتی‌نوشتن‌داستانمان‌راتمام‌میکنم‌و‌میفرستم‌مسابقه‌داستان‌نویسی،به‌یادش‌‌هستم.وقتی‌دیپلم‌افتخارمی‌گیرم‌و‌داستانم‌دراینترنت‌منتشرمی‌شود،به‌یادش‌هستم.وقتی‌یکشنبه‌هامی‌روم‌خانه‌شان‌تاباجیمز‌و‌خانواده‌اش‌شام‌بخورم‌،به‌یادش‌هستم.آخرین‌روزی‌که‌ازالنزبرگ‌می‌روم‌و‌خودم‌رابرای‌زندگی‌درشهری‌آماده‌می‌کنم‌که‌می‌خواستم‌آنجاباهم‌زندگی‌کنیم‌به‌یادش‌هستم‌و‌هروقت‌چشم‌هایم‌رامی‌بندم‌و‌می‌بینم‌‌دوتایی‌باهم‌توی‌کشتزار‌می‌دوییم،بازهم‌به‌یادش‌هستم. -سم‌هستم،بفرمایید.

ماوجودنداریم؛مامردمانی‌هستیم‌که‌نه گذشته‌ای‌داشته‌اندونه‌آینده‌ای‌دارند. مامدام‌برلبۀ‌باریک‌‌این‌دویعنی‌درلحظۀ حال‌زندگی‌می‌کنیم.تاریخ‌می‌نویسد: آنهامردمانی‌بودندکه‌نبودند.

-بوی‌تعفن‌رااستشمام‌میکنی؟شخصی‌مرده‌است.

85244192.mp32.63 MB

𝟣𝟤:𝟣𝟤

ومن‌با‌ترس‌‌درونم‌‌که‌‌هر‌لحظه‌‌بیشتر‌‌رشد‌ می‌کنددراین‌‌زمستان‌‌سرددست‌‌وپا‌‌زدم ترسیدم‌‌‌‌از‌دیدن‌‌و‌شنیدن‌از‌میخکوب‌‌شدن‌‌و‌ کاری‌‌نکردن‌از‌سوختن‌‌چشمام‌‌و‌‌گریه‌‌نکردن از‌فکر‌کردن،‌سقوط‌‌کردن‌‌درنهایت‌‌وغرق‌ شدن‌‌در‌این‌‌واهمه..

البته؛خب،تو... به‌من... صدمه‌زدی. صدمه‌ی‌وحشتناک‌بزرگی‌که،همه‌ی ‌تقصیراشومن‌پذیرفتم!حتی‌خودمم‌نمیدونم. نمیدونم‌‌چراآبروتونبردم.من‌به‌توصدمه‌زدم؛ کمترازصدمه‌ای‌که‌توبه‌من‌زدی! اماخب،چیزی‌که‌مطمئنم‌میتونم‌بگم‌اینه‌که جفتمون‌نمیتونستیم‌چیزی‌روپیش‌بینی‌کنیم.

یه‌تیکه‌از‌وجودم‌روبه‌عشقم‌دادم.