روزگار سبز🍃

زندگی با من کینه داشت من به زندگی لبخند زدم، خاک با من دشمن بود من بر خاک خفتم.

زندگی با من کینه داشت من به زندگی لبخند زدم، خاک با من دشمن بود من بر خاک خفتم.

«من برای آن‌که طاقت بیاورم باید از رویاهایم مراقبت می‌کردم.»

در باد روان شدم. چه شوری برای تماشا داشتم. اگر یک روز طلوع و غروب آفتاب را نمی‌دیدم گناهکار بودم

سهراب سپهری

راست است که غم غلیظ است و ملال، رقيق

نمیدانم اگر پیازها نبودند، زن‌ها می‌خواستند اشکهایشان را گردن چه کسی بیاندازند. #سهیلا_واله

پیژامه‌ای سورمه‌ای رنگ با نقطه‌های سفید به تن دارم. فنجانم را به دست گرفته‌ام. شانه‌ی چپم را به دیوار لم داده‌ام و با موهای باز و ژولیده سرم را پشت پنجره‌ی اتاق تکیه داده‌ام. از داخل به بیرون نکاه میکنم. به جز اتاقِ من هیچ چراغی از خانه‌های اطراف روشن نیست. به درخت خشک مجاور خانه نگاه میکنم. فکر میکنم که زیر باران هنوز با تو نرقصیده‌ام که بعدش با هیجان زیر تنه‌ی یک درخت پناه بگیریم. ستاره‌ای از آن بالا برایم آه میکشد. کافه و خیابان‌گردی هایی که در رویاهایم با هم داشتیم را بیاد می‌آوردم اما هیچ خاطره‌ای از آنها در واقعیت ندارم. بلافاصله لبخند تلخی میزنم چرا که بقول عباس کیارستمی یادش و تصورش نیز روشنم میدارد. کمی از فنجانم سر میکشم. از پشت سر، مرا در آغوشت می‌کشی. چشمانم را می‌بندم و لذت می‌برم دلم نمیخواهد چشمانم را باز کنم اما به محض باز کردن چشمها این رویا هم مثل حبابی می‌ترکد. من و تو بارها و بارها لحظات را در خیالات خودمان کنار سر کرده‌ایم و با تصور شیرینشان همه‌چیز را فراموش کرده‌ایم اما زمان دارد از ما سبقت می‌گیرد... آه که چقدر جایَت در زندگی‌ام درد میکند. #سهیلا_واله #هایکو

شبهای بلندِ پاییز🧶🍂

بهم گفت: محبوب من درخت‌ باغچه‌ ام میخواهد نارنجی شدن پرتقال‌هایش را ببینی.

#آن

نُت آغازین سمفونی ما🙂‍↔️

در آن اولین زمزمه، جهان به سکوت رسید. و در آن سکوت، روح، حقیقت نابِ آرامش را یافت. "اولین کلام، پلی بود از من به تو، و از ما به اصل. در آن لحظه دانستم؛ جان، جز با همنفسی از جنس خود، قرار نمی‌گیرد. سپاس از آن هدیه‌ی آسمانی، که یکساله‌ شد. #هایکو

بقول معین دهاز آبرو و شرفِ پاییزه این نارنگیا