روزگار سبز🍃

ولی کاش بوی دستاش رو می‌تونستم تا ابد لای کتابم نگه دارم.

امروز یک پرنده‌ سبز(مرغ زنبورخوار) هستم.

و پناه بردن به پشت پلک‌ها و نیستیِ موقت زیر آفتابِ پاییز

سلام بر هرآنچه که از پاییز می‌شنیدیم و قلبمان می‌تپید برای آمدنش🍂 درود به قیافه ماهت پاییزِ قشنگم🥹

و سلام پناه بردن به پشت پلک‌ها و نیستیِ موقت زیر آفتابِ پاییز

سلام بر هرآنچه که از پاییز می‌شنیدیم و قلبمان می‌تپید برای آمدنش🍂 درود به قیافه ماهت پاییزِ قشنگم🥹

تمامِ صبح های سیصد و شصت روز دیگرِ سال، یک طرف و آن پنج روزِ دیگرش که شهریور در شهر به وصالِ مهر می‌رسد، یکطرف. ‏این وقتِ سال، رازهای مگویِ شهرها را، نسیمِ با خودش می‌برد به جایی که رازهای تمامِ شهرهای غمگین جهان در آنجا بهم می‌رسند؛ شوکرانْ‌شهری در دوردست‌های نزدیک. ‏تمامِ رازهای تلخ و مگو، درست در همین موقعِ سال یا دسته‌جمعی خودکشی می‌کنند، یا با آن نسیم در جهتی بی‌جهت، همدیگر را می‌وزند و می‌روند تا شوکران‌شهر و آنجا به شوکران تبدیل می‌شوند و گوشه‌ای آرام می‌مانند تا سقراطی از راه برسد.

یهو به خودم اومدم دیدم در گذرگاهِ پاییز ایستادم🍂🙂‍↕️

این روزها زندگی را مثل ساز کلهر بی‌رمق می‌نوازم...

مثلاً دمِ پاییز تو پاشی بیای، من حیاط رو آب و جارو کنم و چای تازه‌دم کرده آماده باشه برای رسیدنت… آهنگ پخش شه تو فضای حیاط قدیمی و باهاش بخونم: «می‌خواستم درخت باشم، میوه بدم برات انجیر…» تو بیای، من پرده‌های پنجره رو کنار بزنم، بوی خاک خیس و چای و برگ‌های نارنجی قاطی هم بشن، بشینی همون گوشه‌ای که آفتاب عصر می‌افته روی فرش، و من هی نگات کنم و وانمود کنم حواسم به قصه‌ایه که داری تعریف می‌کنی… بعد بارون بگیره، تو بگی سردت نشه و من دلم بخواد همون‌جا، تو همون حیاط، پاییز هیچ‌وقت تموم نشه… عالم خیال رو قربون، که عجیب آدمو شاعر می‌کنه!

دختری که ارتباط با حیوونا رو به آدم‌ها ترجیح میده😌🍃

اگه زندگیم یه کتاب بود، تو اون صفحه‌ای بودی که گوشه‌ خمیده داشت.

باورم نمی‌شه تا یک سال پیش اسم و انواع برگ‌ها، قدمتشون، درخت‌ها و حتی گیاهان آپارتمانی رو می‌شناختم؛ اما دیشب توی کافه انقدر به ذهنم فشار آوردم تا اسم گلی که کنارم بود یادم بیاد.