روزگار سبز🍃

20 October 20:17

آسمان خاکستری رنگ، بغض باران در نگاهش

هوای هوای تمایل داشتن به گناه کبیره و گوش دادن به هوای نفسانیه رفقا🫠

چه رعد و برقی!

«پس هنوز به تغيير جهان اميد داريد؟ + به هيج وجه. نه چنین اميدى دارم ونه چنین ادعايى. جهان همين است كه هست و من جز تماشاگرِ كنارگرفته‌اى نيستم».

امروز صبح، دقیقا با اولین باریکه‌ی نوری که رو چشمام حس کردم و بیدار شدم، یهو سقوط کردم قعر چاه عمیقی تو مرکز قلبم. نشستم لبه‌ی تخت و از خودم پرسیدم چرا؟ چشام شروع کردن به چرخیدن روی وجب‌به‌وجب خونه و بعد اومدن روی رگ‌های پاهام و همون‌جا خیره موندن… پاهای خودم؟چقدر از چیزی که بهش می‌گیم خودم،واقعا خودمه؟ چند لحظه همون‌طور نشستم و به پاهایی نگاه کردم که منو سال‌ها با خودشون این‌طرف و اون‌طرف بردن، آدم‌هایی که اومدن و رفتن، تصمیم‌هایی که گرفتم و حالا بعضی‌هاشون اون‌قدر دور به نظر می‌رسن که انگار یک آدم دیگه گرفته‌شون. شاید چیزی که صبح منو انداخت ته اون چاه، غم نبود،مواجهه بود. مواجهه با این حقیقت عجیب که من هر روز از کنار خودم رد می‌شم، بی‌اینکه واقعا بدونم این من واقعا کیه. شاید باید از خودم بپرسم: اگر تمام چیزهایی که تا امروز درباره‌ی خودم باور کرده‌ام، فقط داستانی باشد که برای قابل‌فهم کردن خودم ساخته‌ام، پس کدام قسمت من واقعا تجربه می‌کند و کدام قسمت فقط دارد این داستان را روایت می‌کند؟

تنهایی آن جایی عمیق‌تر می‌شود که تو دیده نمی‌شویی؛ تو با تمام توانایی‌ها، مهربانی‌ها و فداکاری‌هایت دیده نمی‌شوی. بارها و بارها از خودت می‌پرسی کجای راه را اشتباه آمده‌ام، ولی باز به مهربانی ادامه می‌دهی. مشکل اینجاست که کسی بهت یاد نداده مهربانی لازم است، ولی کافی نیست. وقتی تو یاد نگرفته‌ای که پیش از هر مهر و محبتی که نثار دیگران می‌کنی، مرزهای خودت را تعریف و مشخص کنی، و وقتی دیر مرزهایت را نشان بدهی، آدم‌ها فکر می‌کنند پررویی و پرتوقعی می‌کنی. بدبختی آن‌جاست که می‌بینی چهل ساله‌ای ولی هنوز نمی‌دانی مرزهایت چیست؛ یعنی در طول زندگی‌ات بارها به معیارها، خطوط قرمز و اولویت‌های دیگران فکر کرده‌ای، ولی حتی یک بار به آنچه تو را واقعاً آزار می‌دهد و آنچه تو را واقعاً خشنود می‌کند فکر نکرده‌ای. و چه تنهایی عمیقی است. #سهیلا_واله

دیگه زیاد به گذشته فکر نمی‌کنم. گاهی صحنه‌های خیلی کوتاهی از ذهنم عبور می‌کنند و تا می‌آیم وارد عمق آن‌ها بشوم، ناپدید می‌شوند. به‌اندازه‌ی کافی گذشته را واکاوی کرده‌ام و سرنخ تمام اتفاقات و داستان‌های امروز زندگی‌ام را به دست آورده‌ام. بنابراین با آگاهی عمل می‌کنم. قرار نیست که گذشته را به‌طور کلی فراموش کنم، چون به هر حال گذشته‌ی ما بخش بزرگی از شخصیت و هویت ما را تشکیل می‌دهد. اما تصمیم گرفته‌ام فعلاً آن را آرشیو کنم. کی بود بهم گفته بود درس‌هایت را از تجربیاتت بگیر و سپس آن را رها کن؟ خدا خیرش دهد. #سهیلا_واله

توی هیچ سنی تا الان از آدم‌ها نترسیده بودم، اگر ترسی هم وجود داشت موقتی بوده. چیکار می‌کنین با آدم که یه خرس وحشی کمتر از شما ترسناکه.

لعنت خدا و صد و بیست و چهار هزار پیامبر سنگینی غروب جمعه😐

زن.