روزگار سبز🍃

من عاشق اسم‌های فارسیِ درختام؛ سپیدار، سَرو، بلوط، بید مجنون، چنار، صنوبر، افرا، کاج...🙂‍↔️🍃

برگ، باران و خیال‌های دور.

از بیرون اومدم. کلید ساختمون رو از توی کیفم بیرون می‌کشم که صدای بلز کودک همسایه توجهم رو جلب می‌کنه. سرم رو بالا می‌کنم و می‌بینم با لباس پرچین‌دارش توی بالکن ایستاده و با دقت می‌نوازه. دینگ دینگ دینگ... موهاش رو چتری کوتاه کرده و باد از پشت موهاش پیچ می‌خوره. بهش لبخند می‌زنم و اونم جوابم رو میده. حالا با اعتمادبه‌نفس بهتری می‌نوازه. دینگ دینگ دینگ... اون‌طرف‌تر یه مرد سیاه‌پوش داره برای توله‌سگایی که مادرشون مرده، هر چی دم دستشه خونه می‌سازه تا در برابر سرما و بارون در امان باشن. درخت نارنج کنار پنجره بعد از بارون دیروز حسابی جوون‌تر و سرحال‌تر شده. دستی به برگ‌های لطیف و جوونش می‌کشم و مکث می‌کنم. به خودم یادآور میشم که زندگی همین لحظات کوتاه و جریاناتشه. این‌همه برای رسیدن به لحظاتِ بهتر عجله نکن، چون فرصت‌های حال از کفِت میره. #سهیلا_واله

از بیرون اومدم. کلید ساختمون رو از توی کیفم بیرون می‌کشم صدای بلز کودک همسایه توجهم رو جلب می‌کنه. سرم رو بالا می‌کنم و می‌بینم با لباس پرچین دارش توی بالکن ایستاده و با دقت می‌نوازه. دینگ دینگ دینگ... موهاش رو چتری کوتاه کرده باد از پشت موهاش پیچ می‌خوره. بهش لبخند می‌زنم اونم جوابم رو میده. حالا با اعتماد بنفس بهتری می‌نوازه دینگ دینگ دینگ... اون طرف‌تر یه مرد سیاه‌پوش داره برای توله سگایی که مادرشون مرده هر چی دم دستشه خونه می‌سازه تا در برابر سرما و بارون در امان باشن. درخت نارنج کنار پنجره بعد از بارون دیروز حسابی جوون‌تر و سرحال‌تر شده دستی به برگ‌های لطیف و جوونش می‌کشم و مکث می‌کنم. به خودم یادآور میشم که زندگی همین لحظات کوتاه و جریاناتشه این همه برای رسیدن به لحظاتِ بهتر عجله نکن چون فرصت‌های حال از کفِت میره. #سهیلا_واله

اینکه سر صبح با صدای بارون و رعد و برق بیدار بشم بهترین چیزیه که از زندگی می‌خوام. دقیقا در کنهِ وجود خودم زندگی می‌کنم

توی این شب پاییزی زیبای آبان ماه بهت فکر کردم. چه فکر خنک و زیبایی...🙂‍↕️

دیروز یه سر به گوشه‌ی دنج یه روستا زدم. با شاخه‌های درخت انار دوست شدم و حسابی رویا بافتم. بعدشم با برگ‌ها و گل‌های انار تاج گل درست کردم. انگار این موقع‌ها زندگی می‌استه و غماش ناپید میشن.اینا همون دل‌مشغولی‌های ساده و دوست‌داشتنی‌ان که دوس دارم گذر زمان رو از یادم ببرن🌿

آری در مرگ‌آورترین لحظه‌ی انتظار، زندگی را در رویاهای خویش دنبال می‌گیرم؛ در رویاها و در امیدهایم.

امروز بعدازظهر، حالم شبیه موسیقیِ بی‌کلامی شد که در کافه‌ای دنج در گوشه‌ای از پاریس نواخته می‌شود؛ آرام، دلنشین و آن‌قدر زیبا که دلت می‌خواهد لحظه‌ای زمان از حرکت بایستد...

کاش می‌توانستم فقط برای لحظه‌ای خوشحال باشم، بی‌آنکه مجبور باشم چیزی را توضیح بدهم، درست کنم یا بارِ چیز دیگری را به دوش بکشم.

زن.

گفتم: «پیشنهادی دارم؛ و پیشنهاد من این است که غمگین نباشی.» و او دهانش باز نشد که بگوید غم چیزی نیست که انتخابش کنی؛ بی‌آنکه متوجه باشی، جزئی از وجودت می‌شود و تو چاره‌ای جز همزیستی مسالمت‌آمیز با آن نداری. نمی‌شود به آدم‌ها پیشنهاد داد که غمگین نباشند. نمی‌توان آدم‌ها را قانع کرد که شرایط خوبی دارند و غم، اتفاق عاقلانه‌ای نیست. گاهی اندوه، آمیخته با سلول‌های آدم است؛ آن‌قدر ریشه‌ای و عمیق که نمی‌توان برای آن توجیه عاقلانه‌ای پیدا کرد. هیچ‌چیز نگفت. سکوت کرد. غم او را در آغوش گرفته بود. با او انس عمیقی داشت؛ شبیه پسربچه‌ای که پدر جذامی‌اش را دوست داشت، بی‌آنکه به طرد شدنش از سوی دیگران و گریه‌هایش فکر کند. #سهیلا_واله