Written by M

و حالا که به پایان این داستان نگاه می‌‌کنم، می‌فهمم که رسیدن یا نرسیدن هرگز معنای اصلی عشق نبود.عشق، در لحظه‌هایی که خندیدیم، نگاه کردیم، یا حتی سکوت کردیم، خودش را نشان داد، حتی اگر درنهایت راه‌هایمان جدا شد.

مهربونی با دیگران نباید به قیمت نادیده گرفتن خودت باشه.

بعضی چشما یجوری لمست میکنن که هیچ دستی نتونسته.

وقتی كسی رو نداری، تنهاييت رو با كتاب و فيلم و موزیک پُر ميكنی، ولی آخرش يه جاهايی دوست داری يكی باشه كه راجع به كتابی كه خوندی، فيلمی كه ديدی و آهنگی که گوش دادی ساعت‌ها باهاش حرف بزنی...

رقابتت بامزست،ولی من آستیگماتم چشمام چیزای کوچیک و نمیبینه.

من خیلی آدمِ واکنش نشون نده ای هستم. ‏اگه دیدید خیلی واکنش نشون میدم بدونید لایه های عمیق روح و روان وجودم رو لمس کردید.

دوست پسر برای خوشگذرونی؟ ‏خیر. ‏یه پارتنر همراه و همفکر که تشویقم کنه ورژن بهتری از خودم بشم و تواناییامو بولد کنه و بتونم ازش چیزی یاد بگیرم و با نیمه های تاریک وجودم کنار بیاد.

ولی زندگی یه فیلم یا سریال معمولی نیست که یه پایان شاد، غمگین یا باز داشته باشه. زندگی یه سریاله با تعداد فصول نامعلوم؛ تا وقتی‌که بودجه‌ای نمونه و کنسل شه.

من برای این زندگی برای ثانیه به ثانیه حال خوب داشتن ، دارم زحمت میکشم معلومه که وقتی گند بزنی به حالم حذفت میکنم!

لازم نیست وقتی درد میکشی، لبخند بزنی. لازم نیست بگی "خوبم" وقتی که نیستی. لازم نیست دردتو انکار کنی و یکسره ازش فرار کنی. احترام گذاشتن به احساساتت، اولین قدم برای التیامه.

شاید دنیا تیره و تار نیست؛ تو داری خیره به سایه‌ی تاریکت دنبال نور می‌گردی، درحالی‌که کافیه ازش رو برگردونی.

از اهمیت دادن زیاد بی اهمیت میشی پس هرکسی لیاقت نگرانیاتو نداره.

شدت طوفان هرچقدر هم که زیاد باشد، مرغ دریایی هرگز از دریایی که دوستش دارد دست نمی‌کشد.

ولی شانس چیز خنده داریه؛ وقتی سر راهمون قرار می‌گیره، راحت قبولش می‌کنیم ولی وقتی نمیاد، بهش می‌گیم بی‌انصافی و بی‌عدالتی.

خیلی وقتا یه حسایی رو تجربه میکنم که حتی نمیدونم اسمشون چیه، فقط میدونم ترکیبی از خشم،غم و خنثی بودنِ