Written by M

آدم دیدارهای موقتی با آدم‌های موقتی نیستم متاسفانه. چیزی که عمق نداشته باشه حس پوچی بهم می‌ده. ترجیحا با آدم‌هایی دیدار می‌کنم که عمیق باشم کنارشون.

کی می‌دونه؟ شاید یه روزی اون اتفاقِ لعنتی بی‌افته.

بعضی از غم‌هارو مهم نیست چندبار تجربه کنی، هر بار مزه‌ی اولین بار میده.

آرام‌تر شدن بی‌دلیل دور شدن بی‌توضیح لبخندهایی که بیش از حد عاقل‌اند… همه‌شان پیام‌هایی‌ هستند از بخش خاموشِ ذهن که هنوز جرأت اعتراف ندارد.

دلتنگِ تمومِ احساساتی‌ام که خیلی‌ وقته حسشون نکردم.

گاهی خودخواه بودن بد نیست؛ مراقبت از خودته.

بزرگتر که می‌شی می‌فهمی، به دست‌آوردن بعضی چیزا واقعا به این که تو چقدر تلاش کردی، بستگی نداره.

بیا و یه جوری بغلم کن که همه‌ی غصه‌هام تموم بشن.

زنی بود غمگین؛ با رویاهای بزرگ و امیدی بی‌پایان.

نیاز دارم یه مرحله‌ی خیلی جدید رو توی زندگیم آنلاک‌ کنم. این چیزایی که دارم می‌گذرونم دیگه همه‌شون روزمرگی شدن واسم.

حداقل روزی‌ دوبار فکر میکنم دیگه نمیتونم ولی همچنان دارم میتونم.

همیشه بهمون گفتن می‌گذره، اما نگفتن گاهی زمان می‌گذره ولی تو نمی‌گذری.

و زمانی رسید که دیگر از کسی نرنجیدم و عاقل شدم؛ به بهایی بزرگ، که دیگر کسی هم نتوانست خوشحالم کند.

از یه جایی به بعد شاید بارها بهش فکر کنی ولی دیگه با کسی راجع بهش حرف نمیزنی.

اصلیه که معلومه منم ولی تورو چه به جنس اصل!