𝙫𝙖𝙧𝙞𝙖𝙗𝙡𝙚

بیدار میشم اما نمیدونم برای چی. کتاب میخونم و کلماتو نمیفهمم. قهوه میخورم و انگار هیچوقت به اندازه کافی غلیظ نیست. اینترنت وصله اما یادم نیست برای چی انقدر نیازش داشتم. ورزش میکنم اما کرختی از تنم نمیره. بیرون میرم اما هوا خوب نیست. آدم ها دورن. غذاها خوشمزه نیستن. خرید تراپی نیست، عذاب وجدانه. فیلم پلی میکنم و ده دقیقه اول رها میشه. یا اصلا یادم نمیاد چی دیدم. مینویسم حاضر استاد و تنها چیزی که نیستم حاضره. میخندم اما انگار بدمزست. تلخیش تو دهن میمونه. به موسیقی پناه میبرم و وقتی میره ترک بعد تازه یادم میفته که اصلا گوش ندادم. خوابم میاد اما نمیخوابم. خوابم نمیاد اما میخوابم. چای میخورم اما فکر کنم جوشیده. صحبت میکنم و ارتباطی حس نمیکنم. میرقصم اما ریتمو پیدا نمیکنم. مست میکنم اما یادم نمیره. تو چشم آدما نگاه میکنم و هیچی پیدا نمیکنم. حماقت میکنم و آدرنالینی ترشح نمیشه. از اتاقم فراریم و نمیخوام ازش بیام بیرون. مسکن میخورم و سردردم کم نمیشه. از دی به بعد انگار زندگی لزجه. مثل لباس پلاستیکی که تو زل گرما میچسبه به آدم و نمیتونی ازش خلاص شی، زندگی بهم چسبیده و تنها چیزی که حس نمیکنم زنده بودنه.

یه سری دیوانه‌گر توی هری پاتر بودن که کل شادی فرد رو از وجودش بیرون می‌کشیدن مطمئنم یجایی به یکیشون برخوردم که وضعم اینه.

رندوم دارم کارهامو میکنم و به زندگی ادامه میدم که یهو پرت میشم به دی ماه 404 .

idk how many کیرم تو این زندگی i got left in me.

وحید جان سلام الان ساعت ۲:۲۵ یک موج شدید از علاقه به پرتاب خودم از پل حس کردم‌.

هیچی فقط اومدم بهتون بگم اگر فکر میکنید فقط خودتون دارید نمی تونید و بقیه دارن میتونن و تنهایید، فکر نکنید.

سرعت تحولات منطقه خیلی اومده پایین لطفا دوباره بزارید روی دور تند.