فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

امروز از اون روزاییه که بیشتر از معمول از ایرانی بودنم متنفرم.

رهایی از گذشته به معنی فراموشی نیست. یعنی بتونی به یاد بیاری، بدون اینکه زخمت دوباره باز بشه.

از استرس کل زندگیم مختل شده. نمی‌دونم چطوری ادامه بدم. اگه اون چیزایی که ازشون می‌ترسم اتفاق بیفتن، چطور ادامه بدم؟ چطور با خودم و خونواده‌م کنار بیام؟ چطور با فلاکت زندگی نکنم و بار این مشکلات رو به دوش نکشم؟

نیاز دارم تا جواب انتخاب رشته بیاد برم تو زمین و درنیام. اگه کلاً نیومدم هم که چه بهتر.

من معمولاً از شوهای دراماتیک خیلی خوشم نمیاد ولی گوردون رمزی gets a pass.

چشم تو تاریکی عادت می‌کنه. کم‌کم اجسام رو می‌بینه. کم‌کم قدم فراتر می‌ذاره. کم‌کم جلو می‌ره. و آدم تو روز‌های سیاه هم.

نمی‌دونم چرا انقدر تلاش می‌کنم همه چیز رو درست کنم. این مشکلات اصلاً حل‌شدنی نیستن.

‏تقریباً مشکلی تو زندگیم وجود نداره که دلیلش ایرانی بودنم نباشه.

یه احساس خیلی بدی دارم. انگار الان توی برهه‌ی آرامش قبل از طوفانم. البته که "آرامش" کلمه‌ی مناسبی برای توصیف شرایط فعلی نیست اما یه چیزی بهم می‌گه وضعیت طوری رو به افول می‌ذاره که آرزوی برگشت به این روزها رو خواهم کرد.

امان از انتظار که آدم رو زجرکش می‌کنه.

کوییر بودن واقعاً به تمام بگاییهاش می‌ارزه. آره وجودم توی کشور خودم غیرقانونیه و هر لحظه ممکنه شلاق بخورم یا اعدام بشم و زندگیم به گا بره ولی همین کوییر بودن دیدی از دنیا به من داده که هیچ جور دیگری امکان نداشت بتونم کسبش کنم.

به عنوان کسی که مشکلات و حساسیت‌های sensory (علی‌الخصوص شنیداری) داره، دهنم داره توی این خونواده و جامعه‌ی ایرانی گاییده می‌شه.

کل خونه‌مونم بوی گوه سم می‌ده.

معلوم نیست از کجا و چطوری سوسک فرش (بید فرش) زده به اتاقم. حالا سم زدیم و تا ۴۸ ساعت قراره ساکن اتاق مامان بابام باشم.

روزی نیست که به این کشور و به این وضع زندگی فحش ندم.

خب حالا تقریبن می‌دونم باید چیکار کنم. فقط باید شروعش کنم.

بازم احساس می‌کنم جدا مونده‌م. از همه چیز و توی همه جا. احساس می‌کنم متقلبیم که بین آدمای واقعی راه می‌ره، یا کسیم که توی یه کشور بیگانه گیر کرده و کسی زبونشو نمی‌فهمه. و ازم نپرس چطور می‌تونم به این وضع ادامه بدم چون خودم هم نمی‌دونم.