Cell no.8

من بهشتم همه در دیدن خندیدن توست تا تو باشی نشوم خیره به لب های کسی‌ مولانا

اندوه تمام نمیشود تو انقدر وسیع میشوی که اندوه در تو گم میشود.

قبله کج میشد اگر یکبار میدیدم فقط انچه میخواستم بی خونِ دل حاصل شده در دلم جایی برای دردهای تازه نیست عذر میخواهم خدا ظرفیتم کامل شده

همیشه زخم بر زخمم ،همیشه رنج بر رنجم به خون آغشته ام،آشفته ام،ایرانم انگاری

دیگه پیامی از من دریافت نخواهی کرد، این داستان با همه‌ی خوبیا و بدیاش برای همیشه به پایان رسید.

از چی نمیتونی مووآن کنی عزیزم؟ از توجهی که نمیکرد؟ از لیاقتی که نداشت؟ از آرامش و امنیتی که بهت نمیداد؟ از احساس کافی بودنی که بهت نمیداد؟ از چی؟

عزیزم متوجه‌نمیشم اینکه میگی تمام تلاشتو کردی چی بوده؟گلایی که نخریدی؟محبتایی که نکردی؟تماسایی که نگرفتی؟حسای خوبی که ندادی؟دقیقا چیکارکردی؟

مست عشقم مست شوقم مست دوست مست معشوقی که عالم مست اوست‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مولانا

کافیه تکست بدی جواب میدم همون وقت...

خواب التیام بخش دردهاست باید خود را برای زخم های فردا آماده کنیم.

اگر سخن میان من و تو پایان یافت و جدا و غریبه گشتیم از نو با من آشنا شو.

دیگر آن(حالا چرا)معنی ندارد شهریار هرزمان برگردد او،جان را فدایش‌میکنم.

تو مهم بود که بمانی،رفتی جان که باید برود سفت به من چسبیده...

‏جدی اگه تا یه حد کنترل شده‌ای کصخل نباشی نمیتونی تو این وضعیت دنیا دووم بیاری.

دیدم ک غم هایم دیگر برایت ارزش ندارد فهمیدم که دیگر عزیزت نیستم.

ببخشید ولی من یه نخ جدید می‌خوام برای وصل شدن به زندگی؛ نخ قبلی به مو رسید و پاره شد.

مجبورم کرد رهاش کنم دقیقا همون‌جایی که دلم میخواست انقدر باهاش بمونم تا بمیرم.

برای کدوم غم‌گریه کنم؟