حرف اضافه؛

تا ابد درود بر بارون، بوی بارون، صدای بارون، پیاده‌روی تو بارون، نفس کشیدن تو هوای بارونی، خیس شدن زیر بارون.

فراموشت می‌کنم؛ نه از سر رهایی، از فرط فرسودگی دوست‌ داشتنت. تو عمیق‌ترین لایه‌ های اندوهم را بیدار کردی.

شما وقتی با حرفات، سیلی می‌زنی تو صورت کسی دیگه نمی‌تونی بعدش با دستات صورتش رو‌ نوازش کنی نمی‌شه با یه دست زخم زد و با همون دست مرهم شد.

هزاران تیر به سمتت می‌آید و افسوس که من فقط یک بدن دارم.

می‌دانم که می‌گذرد و تمام می‌شود، اما نمی‌دانم در این گذر، از من چه خواهد ماند.

2

تو اگه به‌ جای مظلوم‌ نمایی، مسئولیت رفتارت رو قبول می‌کردی، شاید هنوز کسی حرفات رو جدی می‌گرفت. هر بار خراب کاری کردی، بقیه رو مقصر دونستی؛ هر بار دروغ گفتی، شرایط رو بهونه کردی و هر بار دستت رو شد، نقش آدمی رو بازی کردی که بهش ظلم شده. مشکل این نیست که اشتباه می‌کنی؛ مشکل اینه که حتی برای اشتباهاتت هم دنبال یه قربانی می‌گردی.

ته داستانمون تنهایی شده سهمم همین ..‌.

می‌گفت بارون مثل شرابه؛ اگه حالت خوب باشه خوبتر میشی و اگه حالت بد باشه بدتر می‌شی.

4 روزه که مردم و دارم به این فکر میکنم چجوری برگردم به زندگی؛)

بدترین حس دنیا، حس پشیمونی‌ایِ که آدما بهت می‌دن. بعد از اینکه بهشون عشق دادی، اهمیت دادی، وقت گذاشتی، مهربونی‌ کردی و اونا قدر ندونستن.

دلم میخواد بیام ازت بپرسم خوب شد؟ دنیا بعد من به سازت رقصید؟ تو کارت پیشرفت کردی؟ از سردرگمی ذهنیت نجات پیدا کردی؟ بپرسم همه چیز بر وفق مرادت پیش رفت؟ حالا که من نیستم زندگیت قشنگ‌تر شده؟ آسمونت آبی‌تر شده؟خراب کردی بعدش کبوتر جلد خوشبختی نشست رو شونه‌هات؟

به راهم ادامه دادم و نگذاشتم اشکم جاری شود بدنم را مجبور کردم بی حس شود، چون اگر بی حس نمی‌شدم، همه چیز را حس می‌کردم و اگر همه چیز را حس می‌کردم، متلاشی می‌شدم.

انسان تاب می‌آورد، فراموش می‌کند، می‌خندد و ادامه می‌دهد؛ اما هیچ‌کدام از این‌ها گواه آن نیست که چیزی در او نمرده است.

‏اگه دوست داشت، اینقدر دل‌شکسته و آشفته نبودی.

همیشه دور ماندم و تماشا کردم؛ همیشه فرصت می‌دادم به چیزهایی که دوستشان داشتم. و همیشه بدون استثنا، منظره نا‌امید کننده بود.

بارون ‏هیچ‌وقت برام تکراری نمی‌شه، همیشه دوسش دارم.

بزار من بهت راستشو بگم، چیزی که نکشتت قوی ترت نکرد، فقط باعث شد بی خواب، عصبی و از نظر بقیه زیادی حساس بشی.