t e l e p a t h テレパシー能力者 ᓷᓺᓺᕿᔍᕣᒔᖍ

No! I am not Prince Hamlet, nor was meant to be; Am an attendant lord, one that will do To swell a progress, start a scene or two, Advise the prince; no doubt, an easy tool, Deferential, glad to be of use, Politic, cautious, and meticulous; Full of high sentence, but a bit obtuse; At times, indeed, almost ridiculous— Almost, at times, the Fool. I grow old … I grow old … I shall wear the bottoms of my trousers rolled. نه! من شاهزاده هملت نيستم، بنا هم نبود كه باشم؛ من لردِ همراهم، ملتزم ركاب در سفر ملوكانه‌اي كه يكي دو صحنه را آغاز مي‌كند، به شاهزاده پند مي‌دهد، بي‌ترديد ابزار ساده‌اي‌است، مؤدب، شاد از سودمندي، هوشمند، محتاط، موشكاف سرشار حكمت، اما اندكي پخمه در واقع گاهي تقريبأمضحك- تقريبأ، گاهي‌، دلقك. پير مي‌شوم…پير مي‌شوم… پاي شلوارم را بالا مي‌ زنم.

It is impossible to say just what I mean! But as if a magic lantern threw the nerves in patterns on a screen: Would it have been worth while If one, settling a pillow or throwing off a shawl, And turning toward the window, should say: “That is not it at all, That is not what I meant, at all.” اما گويي فانوسي جادويي، اعصاب را در قالب اشكال بر پرده‌اي انداخته: آيا مي‌ارزد اگر يكي، كه بالشي را جابجا مي‌كند يا شالي را فرو مي‌اندازد، و به سوي پنجره بر مي‌گردد، بگويد: «اصلأ اين نبود، اصلأ منظورم اين نبود.»

To have squeezed the universe into a ball To roll it toward some overwhelming question, To say: “I am Lazarus, come from the dead, Come back to tell you all, I shall tell you all”— If one, settling a pillow by her head, Should say: “That is not what I meant at all, That is not it, at all.” And would it have been worth it, after all, Would it have been worth while After the sunsets and the dooryards and the sprinkled streets, After the novels, after the teacups, after the skirts that trail along the floor— And this, and so much more?— تا آن را به سوي‌پرسشي‌كوبنده بغلطانم،تا بگويم:« لازاروس منم، از عالم اموات آمده‌ام برگشته‌ام تا به همه شما بگويم، همه شما را خواهم گفت»- اگر يكي، كه بالشي را در زير سر جابجا مي‌كند، بگويد: «اصلأ منظورم اين نبود. اصلأ اين نبود.» آيا مي ارزد تا پس از غروب و حيات خلوت ها و خيابان‌هاي باران زده، پس از رمان‌ها، پس از فنجان‌هاي چاي، پس از دامن‌هايي كه بر كف اتاق بر زمين كشيده مي‌شوند- و اين، و بسيار بيشتر؟- بيان دقيق منظورم محال است!

I have seen the moment of my greatness flicker, And I have seen the eternal Footman hold my coat, and snicker, And in short, I was afraid. And would it have been worth it, after all, After the cups, the marmalade, the tea, Among the porcelain, among some talk of you and me, Would it have been worth while To have bitten off the matter with a smile من لحظه عظمت خود را ديده‌ام كه سوسو مي‌زند، و دربان ابدي را ديده‌ام كه كتم را نگاه مي‌دارد، و پوزخند مي‌زند، و خلاصه ترسيدم. و آيا، گذشته از هر‌چيز، ارزش آن را دارد تا پس از فنجان ها، مربا، چاي، در ميان ظروف چيني، در ميان گفتگوي تو و من، آيا مي‌ارزد تا موضوع را با تبسّمي عنوان‌كنم،‌ تا جهان را در يك‌ گوي بفشارم

I should have been a pair of ragged claws Scuttling across the floors of silent seas. And the afternoon, the evening, sleeps so peacefully! Smoothed by long fingers, Asleep … tired … or it malingers, Stretched on the floor, here beside you and me, Should I, after tea and cakes and ices, Have the strength to force the moment to its crisis? But though I have wept and fasted, wept and prayed, Though I have seen my head [grown slightly bald] brought in upon a platter, I am no prophet—and here’s no great matter; كاش چنگال‌هاي خميده‌اي بودم كه كف درياهاي خاموش را مي‌كاود. و بعداز ظهر، شامگاه، چنين آرام به خواب مي رود! هموار‌شده از انگشتاني كشيده، خفته…خسته…يا تمارض مي‌كند، بر كف اتاق دراز كشيده، اين‌جا كنار تو و من آيا، پس از چاي و كيك و بستني، توانم هست تا لحظه را به اوج برسانم؟ اما به هر‌حال گريسته و روزه گرفته‌ام، گريسته و نيايش‌كرده‌ام، به هرحال ديده‌ام كه سرم را (كه قدري طاس شده) بر ديسي آورده‌اند، اما من پيامبر نيستم- و اين هم مطلب عظيمي نيست؛

And I have known the arms already, known them all— Arms that are braceleted and white and bare, [But in the lamplight, downed with light brown hair!] Is it perfume from a dress That makes me so digress? Arms that lie along a table, or wrap about a shawl. And should I then presume? And how should I begin? Shall I say, I have gone at dusk through narrow streets And watched the smoke that rises from the pipes Of lonely men in shirt-sleeves, leaning out of windows?… و من پيش از اين دست ها را شناخته‌ام، همه آنها را شناخته‌ام- دست‌هايي با النگو و سفيد و عريان (اما در زير نور چراغ، موهاي روشن قهوه‌اي دارند!) آيا عطر لباسي است كه حواس مرا چنين پرت مي‌كند؟ دست‌هايي‌كه بر ميزي دراز مي‌شوند و يا شالي بر آن‌هاست. و در چنين حالتي بايد جسارت‌كنم؟ و چطور آغاز‌كنم؟ آيا بگويم‌كه در هواي گرگ و ميش، خيابان‌هاي باريك را پيموده‌ام و دودي را تماشا كرده‌ام كه از پيپ مردان تنهای خيابان بر مي‌خيزد كه كتي بر تن ندارند و از پنجره به بيرون خم شده‌اند؟…

And I have known the eyes already, known them all— The eyes that fix you in a formulated phrase, And when I am formulated, sprawling on a pin, When I am pinned and wriggling on the wall, Then how should I begin To spit out all the butt-ends of my days and ways? And how should I presume? و من پيش از اين چشم ها را شناخته‌ام، همه آن‌ها را شناخته‌ام- چشم‌هايي كه در قالبي معين، تو را ميخكوب مي‌كنند، و وقتي در قالبي معين، بر ميخي وا رفته‌ام، وقتي كه بر ديوار ميخكوب شده‌ام و وول مي‌زنم، پس تف كردنِ ته مانده‌هاي روزها و روش‌هايم را چطور آغاز كنم؟ و چطور جسارت كنم؟

For I have known them all already, known them all:— Have known the evenings, mornings, afternoons, I have measured out my life with coffee spoons; I know the voices dying with a dying fall Beneath the music from a farther room. So how should I presume? زيرا پيش از اين من همه آنها را شناخته‌ام، همه آنها را شناخته‌ام- شامگاهان، صبحگاهان، و بعد ازظهرها را، من زندگي‌ام را با قاشق‌هاي چايخوري پيمانه كرده‌ام؛ من صداهايي را مي شناسم‌كه با افت رو به مرگ در زيرموسيقيِ‌ اتاقي دورتر مي‌ميرند. پس چطور جسارت‌كنم؟

کسگو

And indeed there will be time To wonder, “Do I dare?” and, “Do I dare?” Time to turn back and descend the stair, With a bald spot in the middle of my hair— (They will say: “How his hair is growing thin!”) My morning coat, my collar mounting firmly to the chin, My necktie rich and modest, but asserted by a simple pin— (They will say: “But how his arms and legs are thin!”) Do I dare Disturb the universe? In a minute there is time For decisions and revisions which a minute will reverse. و درواقع وقت خواهد بود تا به حيرت بپرسي، «آيا مرا هست جرأت آن؟» و، «آيا مرا هست جرأت آن»؟ وقت برگشت و فرود آمدن از پلكان، با لكّه‌اي طاس در وسط‌گيسوان- (خواهند‌گفت: «موهايش چطور ريخته!») با كتي‌كه صبح‌ها مي‌پوشم، با يقه‌ام كه محكم به چانه چسبيده ، با كراواتم كه خوشرنگ است و سنگين ، اما مزيّن به سنجاقي ساده - (خواهند‌گفت: «اما دست و پاهايش چه لاغره!») آيا مرا هست جرأت آن كه جهان را برآشوبم؟ در لحظه‌اي فرصت است براي نظرها و تجديدنظرهايي‌كه در لحظه‌اي دگرگون مي‌شوند.

استرس. اضطراب. قرض گرفتن از آینده برای حال. ترس و لرز بی‌حد و مرز در کوچک‌ترین تعاملات اجتماعی. ترس از برخورد با زنان (اینسل). ترس از آینده و کمبود وقت و ادای این جمله دروغین آرامش‌بخش که «وقت خواهد بود»... ولی وقتی نخواهد بود (It's over)

And indeed there will be time For the yellow smoke that slides along the street, Rubbing its back upon the window-panes; There will be time, there will be time To prepare a face to meet the faces that you meet; There will be time to murder and create, And time for all the works and days of hands That lift and drop a question on your plate; Time for you and time for me, And time yet for a hundred indecisions, And for a hundred visions and revisions, Before the taking of a toast and tea. In the room the women come and go Talking of Michelangelo. در واقع براي دود زردي كه در طول خيابان مي‌لغزد، و پشتش را به شيشه پنجره مي‌مالد، وقت خواهد بود؛ وقت خواهد بود، وقت خواهد بود، تا براي ديدن چهره‌هايي كه با آ‎نها ديدار مي‌كني، چهره بيارايي؛ براي‌ كشتن و آفرينش وقت خواهد بود، و وقت براي همه روزها و كارهاي دست‌هايي كه بالا مي‌روند و پرسشي را در بشقاب تو مي‌اندازند، وقت براي تو و وقت براي من، و باز وقت براي صد ترديد، و براي رؤياها و بازنگري‌ها، پيش از صرف چاي و نان. در اتاق مي‌آيند و مي‌روند زنان از ميكل‌آنژ صحبت‌كنان.

در نظر شارل بودلر، شعر مدرن می‌بایست برای توصیف و ضبط کردن آن لحظات غریبی به کار برود که موجب برانگیخته شدن و واکنش روح و روان ما نسبت به زندگی شهری و حمله انقلاب صنعت به تاروپود وجودی انسان است. بند بعدی تجربه مدرنیته را به خوبی ضبط کرده است: The yellow fog that rubs its back upon the window-panes, The yellow smoke that rubs its muzzle on the window-panes Licked its tongue into the corners of the evening, Lingered upon the pools that stand in drains, Let fall upon its back the soot that falls from chimneys, Slipped by the terrace, made a sudden leap, And seeing that it was a soft October night, Curled once about the house, and fell asleep. مه زرد كه پشتش را به شيشه پنجره مي‌مالد، مه زرد كه پوزه‌اش را به شيشه پنجره مي‌مالد گوشه‌هاي شامگاه را ليسيد، بر آبگيرهاي راكد درنگ‌كرد گذاشت تا دوده‌اي بر پشتش بيفتد كه از دودكش‌ها فرو مي‌ريزد. به آهستگي از كنار ايوان‌گذشت، به ناگهان پريد، و چون شب آرام ماه اكتبر را ديد گردِ خانه چرخي زد و خوابيد.

Source: julianpeterscomics

با این وجود مضمون شعر The Love Song of J. Alfred Prufrock هم مربوط یک بحران در حال رشد در جوامع مدرن است و هم در رابطه با زندگی شخصی الیوت: اینسلی و اینسکیور بودن مردان. شعر را شروع کنیم: S’io credesse che mia risposta fosse A persona che mai tornasse al mondo, Questa fiamma staria senza piu scosse. Ma perciocchè giammai di questo fondo Non tornò vivo alcun, s’i’odo il vero, Senza tema d’infamia ti rispondo. ترجمه If I believed that my response was heard By anyone returning to the world, This flame would stand and never stir again, But since no man has ever come alive Out of this gulf of Hell, if I hear true, I’ll answer, with no fear of infamy. Let us go then, you and I, When the evening is spread out against the sky Like a patient etherized upon a table; Let us go, through certain half-deserted streets, The muttering retreats Of restless nights in one-night cheap hotels And sawdust restaurants with oyster-shells: Streets that follow like a tedious argument Of insidious intent To lead you to an overwhelming question … Oh, do not ask, “What is it?” Let us go and make our visit. ترجمه از (http://hajimohammadib.blogfa.com): پس بيا برويم، تو و من، در آن زمان‌كه شامگاه در برابر آسمان مي‌شود پهن مثل بيماري بيهوش بر‌تخت اتاق عمل؛ بيا برويم، از خيابان هاي مشخص نيمه متروک، از سرپناه‌هاي پرازدحام درشب‌هاي پرالتهاب در مسافرخانه‌هاي ارزان يك‌ شبه و رستوران‌هاي خاك ارّه‌اي با پوسته‌هاي صدف: خيابان‌هايي كه از پي هم مي‌آيند مثل بحثي ملال‌آور و بي سر و ته با قصدي موذيانه تا تو را به پرسشي كوبنده بكشانند … آه ، مپرس‌كه «چيست‌آن؟» بيا برويم و برسيم به ديدارمان.

شعر با تضمین شعری از کمدی ‌الهی دانته شروع می‌شه. حالا راجع به این که چرا تی اس الیوت همچین حرکت دمده‌ای رو برای آغاز شعر «مدرن»اش انجام می‌ده بحث فراوانه ولی نهایتا برمی‌گرده به دیدگاه محافظه‌کارانش راجع به مدرنیسم (که یکمی ممکنه تناقض‌آمیز به نظر برسه چون هم‌نسلان الیوت به شدت هنجار‌شکنانه و مترقی بوده‌اند). الیوت یک اندیشمند برجسته هرمنوتیکیست که با تاکید خاصش بر لزوم سنت برای ایجاد آثار مهم و تاثیرگذار ادبی، علیه سنت رمانتیسیستی نیز به پا می‌خیزد و اشعار رمانتیک را به خاطر «شخصی‌سازی»، انزواطلبی و خلق دنیا و زبان شخصی به استهزا می‌کشد. "As a result, the practice of poetry is not simply self-expression, but something more objective, something ‘‘impersonal,’’ to use Eliot’s word. Indeed, the creative or poetic process cannot be focused on the projection of a personality, no matter how interesting the personal experience of the poet: one must work to escape from personality. The poet must attend to the medium first and foremost. In the poet’s mind language is transformed into something other than self-expression." شعر یک محصول فرهنگی در دیالوگ با سنتی است که در رابطه با آن سنت واکنش نشان می‌دهد. اشعار رمانتیک و آثاری که در تلاش برای دور بودن از سنتیست که به آن اثر معنا بخشیده است در نظر الیوت بی‌ارزش است. از همین جهت هم است که به طرز جالبی برای الیوت، گفت‌وگو با سنت از خلاقیت هنری(که برای رمانتیسیست‌ها حرف اول را می‌زد) مهم‌تر است. ...placed on the particular contexts in which poets and artists worked, which meant that technical matters in composition were not limited to the craft or inspiration of a particular poet. Even minor poets could produce work of quality if the social and cultural environment was right. The creative act is not limited to a few isolated geniuses living on metaphorical mountain peaks of inspiration producing works of art whole from their overheated imaginations.

دوستان اهل ادبیات آیا اشعار خوبی که راجع به اینسل بودن‌ و نوروود بی‌نهایت بودن و سرکوب و فشار جنسی باشد را سراغ دارید؟ از اشعار مورد علاقه من در این حیطه شعر The Love Song of J. Alfred Prufrock شاه‌کار T.S. Eliot است که با هم بررسیش می‌کنیم. امید است با این رشته پست‌ها شخصیت J. Alfred Prufrock را خزانه شخصیتی Literally me ایرانیان اضافه کنیم.

قضیه نوروود بی‌نهایت

یلدا یعنی زندگی آن قدر کوتاه است که یک دقیقه بیشتر اینسل بودن را باید جشن گرفت. یلدایتان مبارک.

شش تا مادرجنده عین همین حرکت رو تو شهربازی انجام داد منتها اون زیادی به عقب خم شد و از پیوستار زمانی-مکانی پیشینی خارج شد و از این رو دیگر به شکل کانتی قادر به پدیدارشدن نگشت. حدس می‌زنم اندازه یک بلوک توی نیستی غوطه‌ور بود تا اینکه توی اتاق‌های پشتی فرود اومد و تبدیل به شی فی‌النفسه شد. هنوزم از این پیوستار مکانی-زمانی استفاده می‌کنند اما هوسرل اومد و از همه‌ قضاوت‌های تجربی Bracket گرفت و مکتب پدیدارشناسی رو بنا کرد. برگرفته از قضیه پیشی بینهایت