t e l e p a t h テレパシー能力者 ᓷᓺᓺᕿᔍᕣᒔᖍ

اینو کسی ندیده

واقعا ترسناک اوباما بن لادن در مسجد سلیمان😭😭😭😭😱😱😱😱😱😱

اینجاست که اندرسون با ساخت آلبومی مفهومی برای استهزای تمامی آلبوم‌های مفهومی، هم از لحاظ لیریکال به اعلا می‌رسد و هم از لحاظ موسیقایی. برخلاف اکثر موزیسین‌های پراگ راک که با پیچیدگی‌های تئوریکِ پر زرق و برق در تلاش برای ماست‌مالی فقر استعداد موسیقیایی‌شان هستند و اثری را خلق می‌کنند که برای نشستن در ذهن مخاطب چندین بار شنیدن را طلب می‌کند، اندرسون در جریانی کاملا مخالف با زمان خود، ملودیک‌ترین و روان‌ترین آلبوم پراگرسیو راک را می‌آفریند. از نقاط قوت آهنگ‌سازی‌اش این است که چگونه او موفق به ساخت ترنزیشن‌هایی می‌شود که به شکل زیر‌پوستی و به روان‌ترین شکل ممکن از یک ایده موسیقی به دیگر ایده‌ها پرش کند و بین این پرش‌ها زیباترین توسعه‌ها و واریاسیون‌ها را جای دهد. به عقیده من همین ترنزیشن‌ها هستند که پراگرسیو راک را هویت می‌بخشد. با این وجود بسیاری از آثار پراگرسیو راک از این توانایی محروم بوده‌اند. اندرسون با فلوت‌نوازی سحرآمیزش، چابک ولی لطیف، همچو یک بالرین، بر بخش‌های دیگر فرود می‌آید و شاید از همین جهت هم نیازی نیست تا مثل اکثر آثار پراگرسیو راک به موومان‌های ترانه‌‌اش عنوان تخصیص بدهد و ترنزیشن آن را به مخاطب اعلام کند. از لحاظ موسیقیایی و محتوایی، همه ما داستان را می‌دانیم، اما شاید برای فهمیدنش باید طبق گفته اندرسون به 50 سال پیش سفر کنیم: انتشار آلبوم Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band از بیتلز زمینه‌ساز سنتی شد که به انتشار روزافزون آلبوم‌های مفهومی منجر شد. اندرسون با افراط در چنین سنتی، مفهومی‌ترین آلبومی که به ذهنش می‌رسد را خلق کرد و این را از جلد آلبوم (که به شکل روزنامه باز می‌شود) تا خود اشعار آلبوم (که در دنیای فیکشنال آلبوم توسط یک بچه شاعر نابغه -یک کنایه دیگر به اشعار کودکانه پراگ راک- نوشته شده است) نشان داده است. با تمام این‌ها، این اثر صرفا یک هجونامه هوش‌مندانه موزیکال علیه یکی از محبوب‌ترین سبک‌های زمان خودش نیست. شعر ترانه با تمام هجو‌ها و شوخی‌هایش در تلاش برای نشان دادن ستیز دوگانه‌ای بین نسل قدیم و جدید است. ( And the oldest of the family is moving with authority. Coming from across the sea, he challenges the son who puts him to the run.) این که چطور نسل جدید برای نسل قدیم خود را کله‌شق و آرمانی جلوه می‌دهد و نسل «باخرد» قدیمی هرگز این کله‌شقی مقدس نوجوانانه را درک نخواهند کرد. Thick as a Brick در اصل کنایه‌ای به کله‌شق بودن و «نفهم» بودن است و ترانه با پیش‌کشیدن Re-evaluation of Values نیچه‌ای، از تغییرات مفهومی که بین نسل‌ها رخ می‌دهد سخن می‌گوید ( And the sand-castle virtues are all swept away in The tidal destruction, the moral melee) و از آرمان‌های نسلی صحبت می‌کند که با کتاب‌های کمیک بوک بزرگ شده است. آرمان‌های یک نسل کله‌شق. And the oldest of the family is moving with authority. Coming from across the sea, he challenges the son who puts him to the run.

بعد از پنجاه سال هنوز طنز ما رو درک نکردند -Ian Anderson باید اقرار کنم که برای من بسیاری از آثار دوران «مجلل» پراگرسیو راک کهنه و کارکرده شده است (چه بسا اینکه بسیاری از شنوندگان موسیقی، از جمله خود اندرسون نیز به این موضوع همان دهه 1970 اشاره کرده‌اند). درست است که هنوز هم که هنوزه Close to the Edge از Yes از شدت هیجان خونم را می‌جوشاند و تحسینم را برمی‌انگیزد اما این به شرط آن است که هنگام شنیدنش اصلا به اشعارِ چرند و پر طمطراق‌اش اهمیت ندهم. ELP را در نظر بگیرید که چطور با فرمولِ «پراگرسیو = ماکسیمالیسم» افتضاح به بار می‌آورد. یک آلبوم پراگرسیو راک در بهترین حالت در یک حالت ایستا، جاودانه باقی می‌ماند و در بدترین حالت به فراموشی سپرده می‌شود. اینجاست که Thick as a Brick از Jethro Tull خود را به مثابه یگانه شاهکار پراگرسیو راکی که با گذشت زمان پسندیده‌تر و جاافتاده‌تر می‌شود، با استهزای تصنع «اشعار» خزعبل Yes و پیچیدگی‌های موسیقیاییِ بی‌ریخت بندهایی مثل ELPЕ نمایش می‌دهد.

To be سوت و کور as a خونه OC

خونه سوت و پی تو کوره! خواننده شیرازی

با توجه به این که تمام اهریمن-خدایان ضدانسانی لاوکرفتی، پیشی‌دوست هستند، بیایید میو میو کنیم تا آن‌ها صدای ما را بشنوند و کاپیتالیست‌های کسکش را بخورند.

مارکسیسم منسوخ شده است. ما نیازمند نوعی لاوکرفتیسم ضدانسانی هستیم که با آن ایزد اهریمنی دریا حضرت Cthulhu (کاثالهو) را از خجالت دیرینه و سهم‌گینش بزدایم و موجبات انقلابی را رقم بزنیم که امثال مارکسیست‌ها و کزیسنکی‌ها در خوابشان نیز نمی‌توانند متصور شوند. ظهور کن ای خدای بزرگ دیرینه. از دریا برخیز.

دریا داره خودش انتقامش رو از کاپیتالیست‌های خارکسده می‌گیره و باعث خجالت تمام چپول‌های «رادیکال» شده و باعث گریه صدها ژورنالیست چکمه‌لیس غربی.

And we lived beneath the waves In our yellow submarine

So we sailed up to the sun Till we found a sea of green

And he told us of his life In the land of submarines

In the town where I was born Lived a man who sailed to sea

Sing me with me Pishis: