remember me

یه روزی باید یک باکس درست کنم و توش تمام نقاشی‌هایی که میکشم و متن هایی که مینویسم رو بزارم و بزارمش یه جا، دور از دسترس و روش بنویسم « حتی فکرشم نکن که بخوای بازش کنی! ».

حال و روزم تعریفی نداره.

گاهی اوقات یک عمر رو میشه تو یه روز زندگی کرد.

لعنت به آخوند

من چشم‌هایم را میبندم در عکس‌هایی که پاک شده‌اند؛ که قرار بود بمانند تا رنگشان از رو بیوفتد. و تو جا ماندی در سیگارم که رد انگشتانت در آن باقی مانده؛ همانی که نفس هایم کم می‌آمد برای هر پکش و تو، آن را با من شریک میشدی. «شریک»، چه کلمه‌ی ناآشنایی. من سالهای سال‌ است که بخشی از خودم را نتوانستم به کسی بدهم و فکر میکردم دادم ولی اینطور نبود. اون بخش از من که میخواست برای دیگری، برای تو شاید، باشد، همیشه در من باقی ماند. جراحتم برای چه بود؟ جای چنگ های خودم بود برای نجات خودم، برای شریک شدن آن بخش از خودم که پر میکشید تا برای تو باشد اما، کم بود برای تو و مرا به پوچی میرساند. وقتی بخش های ترمیم یافته را لمس میکنم، انگار تمام روحم را یک جا از سینه‌ام به بیرون میدهم و هیچ میشوم در خودم. میگردم و میگردم و میگردم تا شاید ردپایی ببینم اما چیزی نیست. سایه‌ای را که حتی منتظرش بودم در زیر چراغ بالای در حیاط ری‌را، جایی که برگ های غوره را روشن میکرد در ظلمت شب، هم دیگر آنجا نبود. تنها چیزی که میبینم شبح قرمز رنگی‌ست که از روی خونِ جانم رنگ گرفته و جلویم خرامانه قدم بر میدارد. دستم را به سمتش میگیرم، جلو می‌آید. نفس هایش گونه‌هایم را سرخ میکند. چیزی از پاهایم وارد شد و تا دستانم ادامه پیدا کرده؛ آنها دیگر مال من نیستند، معنای حقیقی‌شان چیزی از من نیست. آن ها دیگر آنجا نیستند. جز سر و تنه چیزی ندارم. نگاه میکنم و میخواهم با تمام ان چیزی که دارم جای نبودشان لمس کنم ولی چیزی نیست؛ مثل تو.

کاموربیدیتی فقط رابطه من با اینستا و تلگرام و پینترست.

نوشتم با همه وجودم نشنیدی شعرامو

تو هنوز زیبایی و من هنوز می‌توانم شعر بنویسم.