داستایفسکیِ دیوانه.

هر هفته جمعه به این نتیجه می‌رسم که نمی‌خوام برم سر کار، یه روز تعطیلی برام کمه، پس کی من بازنشسته می‌شم؟ یا کی به شغلی می‌رسم که برای خودم باشه؟ و هر هفته باز موضوعی به اسم درآمد و نیاز به پول و اینا باعث می‌شه لباس‌هام رو بشورم، اتو کنم وسایلم رو مرتب کنم و برای یه هفته‌ی تکراری دیگه آماده بشم.

چیه این social media? کاش می‌شد هیچ نیازی به تلفن همراه نمی‌داشتم، اون موقع گوشی‌ام رو می‌انداختم‌‌ سطل آشغال. گیرم گوشی رو می‌انداختم دور، آدم‌های دنیای واقعی رو چه کار میکردم بعد؟

یک زمانی یادتونه ۴-۵ بامداد بیدار می‌شدم؟ الان نهایت تلاشم رو بکنم ۶/۷ بیدار میشم. دیگه حتی به قول هام که «صبح انجامش میدم» هم نمیتونم باور داشته باشم.

ذهنم طوری درگیره، که در یخچال رو باز کردم تا رَنده رو بذارم سرجاش. میرم توی اتاق و یادم نمیاد دلیلش چی بوده، از کسی میخوام کاری رو برام انجام بده اما موقع بیانش یادم نمیاد درخواستم چی بوده، از خانه میزنم بیرون و پلک که می‌زنم سرکارم، حتی نمیدانم چطور از خیابان‌ها رد شدم و سالم به مقصد رسیدم.

این قضیه که میدونم ظرفیت انجام خیلی از کارهارو دارم اما بخاطر کمبود زمان، نمیتونم انجامشون بدم اذیتم می‌کنه.

ذهنم طوری درگیره، که در یخچال رو باز کردم تا رَنده رو بذارم سرجاش :))))

ذهنم طوری درگیره، که در یخچال رو باز کردم تا رنده رو بذارم سرجاش :))))

بچه‌ها حالتون خوبه؟ چرا آنقدر ناراحتین (موسیقی‌ها همه غم‌ناک)

“Wrong place wrong time”

شبتون بخیر موزیک مورد علاقه‌اتون رو بفرستید 💘 t.me/HidenChat_Bot?start=7675344533

عه من.🙇🏼

🛐🛐

مردهای لوزر 🙅‍♀️👎 مردهای لوزر در کتاب های داستایوفسکی 👍🙆‍♀️

از دانشگاه و آدم‌های داخلش بدم میاد. بیکارهای حسودِ دورو.

اخ قلبم گرفت