٫آوی‌فا

چه مبارک سحری بود چه فرخنده شبی آن شب قدر که این تازه براتم دادند

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

:)❤️‍🩹

هوا قند است زمین و زمان قند است روحم بوی وانیل می دهد، بوی کاهگل باران خورده درخت ها بوی شکوفه بهار نارنج ... انگار پرندگان برای من آواز می خوانند من چه سبزم امروز ... :)

گاهی فکر میکنم زیباترین آدمهای زندگیمان همانهایی هستند که اصلاً قرار نبود ملاقاتشان کنیم. نه دنبالش بودیم نه انتظارش را میکشیدیم نه حتی میدانستیم یک روز قرار است کسی وارد زندگیمان شود که تمام معادلات قلبمان را به هم بریزد. فقط یک اتفاق ساده بود. یک آشنایی کاملاً تصادفی یک سلام یک گفت و گوی معمولی و شاید یک نگاه کوتاه اما بعضی اتفاقها، آن قدر عمیق اند که بعداً میفهمی تصادف نبوده اند؛ انگار زندگی آرام و بی سرو صدا دو آدم را از میان هزاران آدم دیگر به سمت هم کشانده بود.

مولانا: پس آدم دلش را به کی بسپارد ؟ شمس: به کسی که سکوتت را هم بفهمد؛ نه فقط حرف هایت را ...

من ارگ بم و خشت به خشتم متلاشی، تو نقش جهان هر وجبت ترمه و کاشی؛ -حامد عسکری

و تو بمان، بی آنکه خود بدانی از اندوهم کم میکنی -آوی

عقل بر می گشت راهی را که دل پیموده بود. -فاضل نظری

لحظه ای می رسد که آدم از همه چیز دست می کشد چون عاقلانه ترین کار همین است.

برای دیگران بودی، برای دیگران ماندی؛ و من با بغض می گویم، خلایق هر چه لایق را

در سرم جنگهای زیادیست که تنها کشته اش منم......

پاییز رسیده است انارها هم تو اما نرسیده ای هنوز میوه ی نارس کدام فصل بوده ای مگر؟ -رضا کاظمی

منم آن بغض خاموشی که لبخندم نقاب اوست که پشت این سکوت سرد، دنیایی پریشان است

از خود هیچ برای گفتن ندارم اما از تو چرا...

گوی منی و می دَوی در چوگانِ حُکمِ من در پی تو ، هَمی دَوَم گرچه که می دَوانمت -مولانا

دزدیده چون جان می روی،اندر میان جانِ من سَروِ خرامان منی، ای رونقِ بُستان من -مولانا

وقتی تو باز می گردی کوچک ترین ستاره ی چشمم خورشید است -حسین منزوی