روانشناسِ روانپریـش🔥🌱

بیابون پُر کاکتوس، یک منطق زبری باهام بود با خشونت بی ظرافت، زمختی نقاب نگام بود لطافت به خطر بوده واسه من یکی له کردم هر گلی که سر راهم بود ابراز نرم حس و رو بودنش، و اسم نقطه ی ضعف رمان بود هیچی پیش نرفت اونطوری که پیش بینی میشد و پهنه ی آسمون نیلیشون هم تا به دست من میخورد، قیری میشد هرجا روی خوش نشون این روزگار میدادم دست بی مهرش سیلی میشد دلو پرت میکردم هرجا درگیری میگفت چون به قد کافی نمیارزی از اونایی که همیشه غمگینی بیخود من به دنبال شریک جرم بودم شریک زندگی و لبخند به چه کار؟ مفرد ایستادم توو اوج سکوت زوری پُر کردن غم و لحظه ام به چه کار؟ روح ملیح که تاب نمیاره دست خالی بدون طعمه رفتن به شکار مرده ی متحرک تابوت نمیخواد دیگه چاله کندن به چه کار؟ بیابون پُر کاکتوس یک منطق زبری باهام بود توو خروشم، از دور یه صدایی خورد زیر گوشم

🔗Koodak