Just listen, ok?

اینجا به دنیا آمده‌ام؛ نه از سرِ دلبستگی، نه از سرِ انتخاب؛ از سرِ واقعیتی که اسمم را بلد است، از سرِ واقعیتِ تن و ریشه. خانه‌ای که دوستش نداری، اما سقفش هنوز روی شانه‌هایت ایستاده؛ نه فقط یک نشانی، بلکه عادتی که از تن جدا نمی‌شود و در همه‌ی خانه‌ها و همه‌ی شانه‌ها پیچیده. جایی که خانه‌ها قد می‌کشند، اما سقف‌ها پایین‌تر می‌آیند و آدم‌ها یاد گرفته‌اند خواسته‌هایشان را خمیده حمل کنند. جایی که خیابان‌ها شلوغ‌اند، اما راه رفتن سخت و هر قدم با احتیاطِ اضافه‌ای برداشته می‌شود؛ انگار که زمین هر لحظه ممکن است اسم کسی را حفظ کند. جایی که هوا همیشه کمی کم است؛ نه آن‌قدر که نتوان نفس کشید، اما آن‌قدر که هر نفس یادآوری شود. جایی که همه چیزی را از دست داده‌اند، اما هرکدام به شکلی که نمی‌شود نشانش داد. یکی زمان، یکی امنیت، یکی فقط توانِ خیال‌کردنِ فردا را. و با این‌همه زندگی ادامه پیدا می‌کند، نه با صدای بلند، نه با تحرک آشکار، بلکه با فشارِ مداومِ تن‌ها، با بدنی که جلو می‌رود و دلی که جا می‌ماند. ما زیادیم؛ پراکنده، بی‌قرار، تنها و در لابه‌لای روزمرگی‌ها پنهان. نه همیشه در خیابان، نه همیشه در سکوت. شبیه وزنی که دیده نمی‌شود، اما تعادل را عوض می‌کند. و باری شبیه شرم همیشه همراه‌مان به راه است؛ این‌که وزن حضور بعضی‌ها، برایشان سنگین‌تر از آنچه برای ما، تمام می‌شود. و ما نام‌شان را آرام‌تر از آن‌چه باید در دل نگه می‌داریم.

I've been standing somewhere between staying and leaving for a while now. Not because I stopped caring, not because it became easy, but because staying began to feel like quietly agreeing with a fear you keep rehearsing. You don't want to be abandoned, I know, yet you push so hard that absence starts to feel like the only honest response. I tried to stay long enough to prove that fear wrong. I tried to be consistent, patient, louder than your doubts, but each attempt turned me into someone arguing with a stone, slowly wearing myself down in the process. Leaving isn't a victory for me, and it isn't meant to be a punishment for you. It's just the point where I can no longer survive by pretending I can fix what I didn't break. If silence is what you want, if it helps you to finally breathe in your doubts, then let it be mine. This is me letting go, stepping back to stay whole. Sorry for being cruel enough to give you what you wanted.

I've been standing somewhere between staying and leaving for a while now. Not because I stopped caring, not because it became easy, but because staying began to feel like quietly agreeing with a fear you keep rehearsing. You don't want to be abandoned, I know, yet you push so hard that absence starts to feel like the only honest response. I tried to stay long enough to prove that fear wrong. I tried to be consistent, patient, louder than your doubts, but each attempt turned me into someone arguing with a stone, slowly wearing myself down in the process. Leaving isn't a victory for me, and it isn't meant to be a punishment for you. It's just the point where I can no longer survive by pretending I can fix what I didn't break. If silence is what you want, if it helps you to finally breathe in your doubts, then let it be mine. This is me letting go, stepping back to stay whole. Sorry for being cruel enough to give you what you wanted.

This is me letting go...

من ایستاده‌ام، نه جلوتر از چیزی، نه عقب‌تر از خودم. رنج‌های کوچک و بزرگ به من نزدیک می‌شوند و من اجازه می‌دهم لمسم کنند؛ نه برای فهمیدن، نه برای تغییر، نه برای رهایی، نه برای معنا دادن، و نه برای دوام آوردنِ قهرمانانه. هیچ‌کس بهتر از من بلد نیست جای من بایستد. هیچ‌کس وزن این بدن، این مکث‌ها، این غم‌ها و این تردیدهای بی‌صدا را نمی‌شناسد. من ایستاده‌ام، چون این ایستادن تنها کاری‌ست که دقیقاً اندازه‌ی من است.

بی‌دفاع در برابر سرعت وحشتناک روزها.