«آبنبات هل دار »

شاگردهای خودمم به وجودتون هر لحظه و تک تک تایم های زندگی افتخار می‌کنم و خوشحالم که در کنارتون امسال بودم 🥹🌻

هر بچه‌ای که به این دنیاٰ میاد، با خودش یه کوله بار از لوازم و ابزارِ مخصوص به خودش میاره. یکی تو کوله‌ش خط‌کش و روان‌نویسِ راپید و مقواس برای نقشه‌کشی، یکی قلمو و آبرنگِ وینزور برای نقاشی، یکی کیفِ گیتار و کلی برگه راهنمای موسیقی. تصور کن گروه گروه بچه‌ی قد و نیم‌قدی که ما بودیم. مایی که یعده‌مون از همون اولش روپوش پزشکی داشتیم و یعده‌مون مکانیک بودیم… بعد نشستیم پشتِ میز کلاس اول ابتدایی و بهمون گفتن باید یه خروار کتاب بخونید و تو همش صدآفرین بگیرید! یادتونه حتی توی دفتر کسانیکه خط خوبی داشتن یا نمره ۲۰ میگرفتن برچسب میزدن؟ یادتونه چه حس بدی میگرفتیم وقتی یکی دفترِ پر ستاره‌ش رو نشونمون میداد و ما مدام مجبور بودیم باهاش رقابت کنیم؟ ما مجبور بودیم همونقدر که تو زبان خوبیم، زبان عربی رو هم مثل طوطی صحبت کنیم، تو منگنه قرار میگرفتیم و تا طلوع فرمول و تاریخ و ..  حفظ میکردیم و حتی نمیدونستیم قراره اینا کجای زندگی به کارمون بیاد. ما نابغه های کوچیکی بودیم که کوله‌پشتی‌ها و ابزار تخصصی‌مون رو گرفتن و ریختن دور. بعد بهمون گفتن که باید یه بچه معمولی باشیم و برای یه معمولی بدون علاقه مسیر رو طی کردن تلاش کنید کنکور همون قوانین و سِیر پیشرفته‌ی دبستان و راهنماییه. ما فقط وقتی میتونیم رتبه‌ی خوبی بگیریم که تست اکثر درس‌ها رو نود یا صد زده باشیم. این یعنی من بعنوان سیستم آموزش، خونواده، آشنا، رفیق و غیره: «نه تورو میشناسم، نه میخوام بدونم تو کوله‌ت چی داشتی! و نه حتی برام جالب و جذابه که تو میتونی یه موسیقی‌دان یا یه اسطوره تو نویسندگی باشی. برای من فقط این مهمه که تو، بیوفتی وسطِ یه بازی و دومینو … که از لحظه‌ی شروعش غمگین و مضطربی تا لحظه‌ی آخر! برای من فقط این مهمه که بعد از ده سال آموزشِ غلط، باز هم مشغول رقابت و جمع کردن ستاره باشی! من بعنوان این سیستم و شیوه‌ آموزشی، فقط دنبال اینم که با خلقتت بجنگم. و با دستهای خودم اسطوره‌ی درونت رو بکشم…» میخوام بهت بگم! کنکور آخرِ دنیا نیست! هرچی هم شده باشه، تو هنوز کوله پشتیِ خودت رو داری. به اصلِ وجودت برگرد… دوست قشنگم میدونم فردا رو به بهترین شکل از تلاش هات نتیجه رو میگیری 🩷✨️

آ

برای تویی که قراره فردا بری سر جلسه ی کنکورت 🌱☁️💕

«ندید در دل شوریده‌ام چه طوفانی‌ست.»

ا

_پروین اعتصامی.

«ما را نیز لبخندی خواهد بود؛»

چقدر علیرضا روشن قشنگ میگه: خودم را دوست دارم همه جا همراهم بوده و یک بار نگفت حاضر نیستم با تو بیایم.. آمد و هیچ نگفت، حرف نزد.. گفتم و او شنید، رنجش دادم و تحمل کرد..🌱

_Summer✨️🌻🍄

ترم ۲ هم با سخت ترین امتحان امروز به پایان رسید <<<<🫠

امشب توانایی گریه های فراوان + غرهای زیاد دارم <<<<<<

جز تو یاری نگرفتیم و نخواهیم گرفت بر همان عهد که بودیم ، بر آنیم هنوز… ادیب_نیشابوری

{🤎✨️}

حس آزادی بعد امتحان فردا رو میخوام دیگه ذهنم باتری تموم کرده :")))