«آبنبات هل دار »

یه دیالوگی بود که هر بار شنیدمش حس کردم که چقدر درسته و چقدر تو زندگیم اتفاق افتاده، میگفت: «وقتی آدم ی چیز خیلی با ارزش و از دست میده و مدت طولانی به خاطرش ناراحت میمونه، اگه دوباره چیزیو از دست بده دیگه به اندازه اولین بار ناراحت نمیشه، شاید حتی طوری رفتار کنه انگار براش خیلی مهم نیست و برگرده به روال قبلی زندگیش، میدونی آدم بعد از دست دادن ی سری چیزا سِر میشه، خنثی میشه انگار که تموم احساساستتو از اعماق وجودت با اشکات ریخته باشی بیرون و حالا خالی از احساس باشی…

من اشتیاق دارم به زندگی، به دوست داشتن‌های عمیق، به دیوونگی های مدام، به عشق... من اشتیاق دارم به مسیرهای نرفته، به مقصدهای بعید، به هر چیزی که دیگران ازش دست کشیدند، بهش فکر نکردن‌، یا دست‌نیافتنی و محال دونستن من اشتیاق دارم به بودن، به دوام آوردن، به لبخند زدن در نهایتِ دشواری🌼🫧

گریه کن؛ این اشک‌ها گلبرگ‌هایِ قلب‌اند.

پل الوار 𓍯𓂃𓏧

کلا سریال هایی که وایب اکیپ های بالای ۴ نفره دارن و همه در حال تلاش کردن برای حال خوب همدیگه هستن واقعا تا ابد تو قلبم جا داره >>>>

’  begins ≠ youth ’ ☆ 

"شرقی غمگین...🌱✨️

بر طلوعِ صبحِ چشمانت درود...

و ندایی که به من می‌گوید: "گر چه شب تاریک است دل قوی دار، سحر نزدیک است" دل من در دل شب خواب پروانه شدن می‌بیند.𓍯𓂃𓏧♡