Notre espace

از همینِ وصل شدن اینترنت می‌ترسیدم. کاش از این ۴۰۲۹ نفر بیشتر نشه...

آیدا من هرگز فراموشت نمی‌کنم. -۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴

به سختی انگار دارم وصل میشم. سه‌شنبه ۳۰ دی.

یک هفته شد که قطعیم از جهان. خدا می‌دونه چقدر کشتن و بازداشت کردن و چه پرونده‌هایی درست کنن... پنج‌شنبه ۲۶ دی ۱۴۰۴.

با کیارش داریم زنگ می‌زنیم به دونه دونه‌ی دوستامون از فهرست مخاطبین. نزدیکا رو که روزای اول صحبت کردم اما با شنیدن تعداد کشته شده‌های احتمالی، که خیلی زیاد بودن و وقتی شنیدم قندم افتاد، به دوستای دورترم هم زنگ زدم؛ حتی کسایی که مدتی بود قطع رابطه کرده بودیم. اگه دوستمی و همو می‌شناسیم و زنگ نزدم قطعا به دلیل اینه که شماره‌ت رو ندارم یا از دوست‌ مشترک‌مون شنیدم که حالت خوبه. وضعیت سیاه بود و سیاه‌تر شد و با وصل شدن اینترنت‌ها و آگاه شدن‌مون از وضعیت دقیق همدیگه، سیاه‌تر هم خواهد شد. اینجا با سلطه و ظلم اینا همیشه بالاتر از سیاهی رنگی هست. امیدوارم مرگ هم از روز محاکمه نجات‌شون نده. سه‌شنبه ۲۳ دی ۱۴۰۴.

لعنت به شما که نه‌تنها اینترنت رو قطع کردید، بلکه خط‌های موبایل رو هم مسدود کردید. نه می‌شه اس‌ام‌اس داد و نه زنگ زد. اینجا صدای تیراندازی می‌اد، هوا بوی باروت می‌ده و نگران عزیزان‌مون هستیم. این صدای من از ۲۳:۴۵ ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ است.

از اینستاگرام رضا یعقوبی.

از اینستاگرام رضا یعقوبی.

پس ما کِی بلاخره از ته دل خوشحال خواهیم بود؟

جنگ روانی.

چهار روزه هی میرم بلیت بگیرم هی کنسل می‌کنم تازه هنوزم رجا پولمو برنگردونده! من اصلا موافق مجازی شدن نیستم چون مشخصه می‌خوان مجازی کنن تا دانشگاه‌ها شلوغ نشه.

در حالی که شنبه امتحان‌مونه هنوز مشخص نیست امتحانات ما مجازیه یا حضوری! فکر نمی‌کنن که یه عده تهران نیستن و نمی‌دونن کِی راه بیوفتن! واقعا به نفع‌تون نیست که دانشجوی عصبانی و ناراضی رو ناراضی‌تر کنید! از ما گفتن.

آن زمان که بنهادم سر به پای آزادی دست خود ز جان شستم از برای آزادی تا مگر به دست آرم دامن وصالش را می‌دوم به پای سر در قفای آزادی با عوامل تکفیر صنف ارتجاعی باز حمله می‌کند دایم بر بنای آزادی در محیط طوفان‌زای، ماهرانه در جنگ است ناخدای استبداد با خدای آزادی شیخ از آن کند اصرار بر خرابی احرار چون بقای خود بیند در فنای آزادی دامن محبت را گر کنی ز خون رنگین می‌توان تو را گفتن پیشوای آزادی فرخی ز جان و دل می‌کند در این محفل دل نثار استقلال، جان فدای آزادی فرخی یزدی، غزل ۱۸۱

آنچه که در روزهای پیش بر ایلام گذشته را فقط در یک کلمه می‌توان جای داد و آن هم جنایت است. قتل جوانان انسانی‌‌ترین کاری است که در این روزها انجام می‌دهند. شلیک گاز اشک‌آور در محیط بیمارستان، ضرب و شتم پرستاران و پزشکان به علت ندادن نام بیماران زخمی، رسیدن گاز اشک‌آور به بخش اطفال بیمارستان و کمبود کپسول اکسیژن، زخمی و سپس زندانی کردن جوانان در مدارس، بازداشت کودکان ۱۵ و ۱۶ سال، ربودن زخمی‌ها در بیمارستان، جابجایی مهمات با ماشین شخصی و معامله با خانواده قربانیان برای پس دادن جنازه فرزند دلبندشان. از وطن فقط غم، گلوله و طناب دار سهم ما شد.

یکی از خوشحالیام این‌که اگه قبلا روی بعضی هنرمندا متعصب بودم دیگه الان نیستم و سعی می‌کنم بیشتر و بیشتر هم کنترلش کنم.