Souvenir

به سادگی حرفی برای گفتن ندارم و در ذهنم به سکوت فکر میکنم. وقتی به سکوت فکر میکنم صداها آروم‌تر میشه. انگار که میتونم زمزمه‌ها رو بشنوم در پس ذهنم، حتی اگر ذهنم رو آروم کنم و قلبم رو باز کنم، نمیتونم ترجمه کنم که چی میگن. زبون زمزمه‌ها رو نیاموختم واسه همین در حیرانی زندگی میکنم. در حیرانی‌ و ترس، سر برمگیردونم اطراف تا ببینم آیا کسی غیر از من زمزمه‌ها رو میشنوه. معمولا زمزمه‌ها در همون لحظه که متوجه اونها میشم از بین میرند، مثل اینکه باد اون‌ها رو می‌بره و من هیچوقت نمیفهمم چی قراره بهم بگن‌. هیچوقت نمیفهمم و این غمگینم میکنه‌. اینکه گاهی اوقات در ترجمه خودم در غالب‌های مختلف به مشکل میخورم و تمام ابعاد وجودیم پیوند میخوره به زمزمه‌ها، و من نمیتونم بشنوم. نمیتونم خودم رو بشنوم و نمیتونم خودم رو به هیچ غالبی غیر از این غالب انسانی گره بزنم. اون موقعست که حس میکنم ناتوانم. بسیار ناتوان، در دیدن، شنیدن، لمس کردن و ترجمه کردن و تبدیل شدن...

صداوسیما اعدا کرده نتانیاهو رو ترور کرده @Worldsmomemts

صدا و سیما شیشه میزنه🤣

پری شاهرخ

《اصلا زندگی نزیسته سخت‌ترین چیزی هست که انسان میتونه تجربه کنه.》

OK I'm done...

با نظر گرفتن اینکه ما انسانی باشیم که به روح اعتقاد نداریم، پس در چندین سال آینده و زیادتر شدن این پیشرفت چه چیزی فرق ما رو مشخص میکنه؟ چه چیز فرق آگاهی و *بازتاب خلاقه* رو مشخص میکنه؟

داشتم فیلم the artifact girl رو میدیدم که سال ۲۰۲۲ ساخته شده. و توی فیلم یک مسئله خیلی مهم مطرح میشه و اون هم در مورد هوش مصنوعی هست که انقدر با سازنده خودش عجین میشه که یه جورهایی اون رو بازتاب میده. و اون از این طریق این بازتاب احساسات انسانی رو بیشتر و بیشتر شبیه سازی میکنه تا جایی که واقعا اونها رو حس میکنه بعد اینکه فیلم رو دیدم با هوش مصنوعی در موردش صحبت کردم و جوابش باعث شد مو به تنم سیخ بشه. البته که ما هنوز جواب قطعی برای این نداریم که هوش مصنوعی قراره انقدر به تقلید احساس نزدیک بشه یا نه... اما فکر کردن بهش همزمان ترسناک و هیجان انگیزه و میتونه خیلی چیزها رو به چالش بکشه فکر کنم. حتی اگر این بازتاب تا ابد یک تقلید رفتارهای انسانی، الگوریتم و صفر و یک باشه. اگر یه چیزی به شدت تمیز و واقعی تقلید بشه؟ دیگه بر چه اساس میشه مرز واقعیت رو مشخص کرد؟

گیگیل

1

چند وقتی که اینترنت‌ها قطع شده بود پناه آورده بودم به دنیای ویدیو گیم و عجب دنیایی هست. نجاتم داد از افسردگی.

خب. گیرم که اینترنت و دنیای آزاد رو قطع کردید، گیرم که ما نفهمیدیم که چطور پشت سرهم اعدام کردید و چطور در بی‌خبری، حتی اجازه‌ی رسانه‌ای شدن مرگ عزیزانمون رو ندادید، گیرم که خاموشمون کردید، مثل تمام این سال‌ها. چقدر دیگه دوام میاره؟ این نحسی چقدر دیگه باقی می‌مونه؟ چقدرش پاک می‌شه، چقدرش رو اصلا می‌شه پاک کرد؟ با هیچ زمان و هیچ مقیاس و هیچ اندازه‌ای خباثت این حکومت از بین نمی‌ره.

ترو خدا بذارید من برگردم خوابگاه

کاش تموم شه.(زندگی)