YOLO!

حذفت کردم چون حوصله نداشتم رفتار درست رو یادت بدم، اون کار خانوادت بود.

شرمنده بهت گفتم حرومزاده ناراحت شدی، فکر میکردم خودت در جریانی.

قدرت تو فراموش کردن نیست؛ تو به یادآوردنه، بدون اینکه تحت تأثیر قرار بگیری‌...

بدترینش اینه که از هیچ‌کس مطمئن نیستم؛ همیشه برای هر کسی، احتمالِ هر کاری رو می‌ذارم.

من از بی‌اعتمادی خسته‌ام؛ از اینکه همیشه تهِ ذهنم، «شاید» برای هر کسی وجود داره.

بادکنک رو خیلی باد کنی، تو صورت خودت میترکه!

از یه «شاید» شروع می‌شه و آخرش به هزار تا «حتماً» می‌رسه.

من نمیگم "من خیلی حسودم" من میگم "آها"

قلب و تنی که من لمس کرده باشم تا ابد درگیر منه.

بَخششِ مُکرر تِکرار مُجدد میاره‌.

از نقش قربانی بیا بیرون و برو فکر کن چجوری شخصیت داغونتو میتونی درست کنی،که آدما رو فراری ندی.

می‌رم، ولی دلم همین‌جا جا می‌مونه؛ لای صدای مامان، نگاه بابا... و خونه‌ای که دیگه فقط دلم براش تنگ می‌شه.

یکی دو روز مونده به رفتن… من می‌رم، ولی دلم توانِ رفتن نداره. انگار تمامِ وابستگی‌هام، تمامِ آرامشم، همین‌جا، بینِ آدم‌های خونه جا مونده.