အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735119455403099/ ၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735674495347595/ ၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736235605291484/ ၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736791991902512/ ၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/737913055123739/ ၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/738456585069386/ ၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/739012378347140/ ၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740077244907320/ ၁၀ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740644458183932 ၁၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741255251456186/ ၁ ၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741833594731685/ ၁၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742400951341616/ ၁၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742989231282788 ၁၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/743578934557151/ ၁၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/743627364552308/

" အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တယ် ... ဒီရပ်ကွက်က စည်းလုံးတယ်လေ .....ညီမက ဒီရပ်ကွက်ထဲ ပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူးထင်တယ် ... အကူအညီလိုရင် ကိုကြီးကိုပြောနော် ..." " ကျွန်မ ဒီရပ်ကွက်ထဲပြောင်းလာတာ သုံးနှစ်ကျော်နေပြီ...ပြီးတော့... ဟိုဘက်ရပ်ကွက်ကနေ ပြောင်းလာတာလေ ....ကျွန်မအဖရဲ့ပိုက်ဆံကိုလာခိုးတဲ့ ... မိထွေးရဲ့မောင်ကို တုတ်နဲ့ဆော်ပစ်လိုက်လို့.... ကျွန်မမိထွေးနဲ့ စကားများပြီး ပြောင်းလာတာလေ " တပေါင်းက ဒီစကားကို တမင်ပြောလိုက်ရင်းနဲ့ ခပ်ကြီးကြီးကတ်ကြေးတစ်လက်ကို အသင့်အနေအထားပုံစံနဲ့ ကောက်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ပြီးတော့ စကားပြောရင်းကနေ လက်ကိုမြှောက်ကာ မြှောက်ကာနဲ့ ဟန်ရေးပြလိုက်တယ်။ " ဦးလေးက ဘာလိုချင်တာလဲ မသိဘူး ....သားသမီးတွေအတွက် ကစားစရာလား ..မိန်းမအတွက် အလှကုန်လား" " ဪ ...ဆောရီးကွာ ..ဆေးလိပ်တွေဘာတွေရတယ်ထင်လို့ ဝင်ကြည့်တာ .. မရှိဘူးပဲ သွားတော့မယ် " အရှက်မရှိတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြောပြီး ထွက်သွားတဲ့လူကို တပေါင်းခပ်တည်တည်ပဲ ကြည့်နေလိုက်တယ်။ဒီလိုမျိုးတော့ တပေါင်းကို သွေးတိုးလာစမ်းလို့မရဘူး။ သူ့ဘက်ကစမ်းလာခဲ့ရင်းလဲ တပေါင်းကသူtသကိုယ်သေ ပြန်ချပစ်မှာ။တပေါင်းအသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ပြီးသွားကတည်းက တပေါင်းနောက်ကို သိသိသာသာရော၊မသိမသာပါ လိုက်နေတဲ့သူတွေရှိလာတယ်။မှန်တာပြောရရင် သူတို့တွေတပေါင်း နောက်ကိုလိုက်တာ၊ တပေါင်းကိုရိသဲ့သဲ့လုပ်တာတွေကို ကြုံရတိုင်း တပေါင်းစိတ်ထဲမှာ အဖေ့ကိုပဲမြင်ယောင်နေမိတယ်။ဒါကြောင့်လဲ တပေါင်းကို ရိုးရိုးသားသားခင်မင်တဲ့ ယောက်ျားတွေနဲ့ပတ်သက်လာရင် တပေါင်းဘက်ကလဲ ပြန်ပြီးခင်မင်နိုင်ပေမဲ့ ဒီထက်စည်းကျော်လာတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ တပေါင်းကို ချစ်စကားကြိုက်စကားပြောလာပြီဆိုရင်တော့ လူကအသားတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်လာတဲ့အထိ ဒေါသတွေထွက်လာတယ်။"ငါ့ကို ဘာလို့လာကြိုက်ရတာလဲ " လို့ မေးမေးပြီး အဲ့ဒီလူကို စိတ်ရှိလက်ရှိရိုက်နှက်ပစ်ချင်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေပါ ပေါ်လာတယ်။အရွယ်ရောက်လာတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်အတွက် ရည်းစားစကားပြောခံရတာ မထူးဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တပေါင်းအနေနဲ့ကတော့ အဲ့ဒီမျိုးအပြောခံရပြီဆိုရင် လွန်လွန်ကျူးကျူးကိုဒေါသတွေဖြစ်လာပြီး လူသတ်ချင်စိတ်တွေပါ ပေါက်လာမိတာ။ အရင်က ဈေးထဲမှာ ဈေးရောင်းတုန်းကလဲ စျေးထဲက ဘဝတူကောင်လေးတွေက ရည်းစားစကားလိုက်ပြောလို့ Darကိုင်ပြီး Darကြိမ်းကြိမ်းခဲ့လိုက်တယ်။ဟုတ်တယ် တပေါင်းဘဝမှာ ဘာအချစ်မှမလိုအပ်ဘူး။ဘယ်ယောက်ျားမှလဲ မလိုအပ်ဘူး။ဘယ့်သူ့ကိုမှလဲ မချစ်ဘူး။ဘယ်သူမှလဲ လာမချစ်ကြနဲ့။တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်အိမ်ထဲမှာလဲ အတူမနေနိုင်ဘူး။တစ်သက်လုံး တပေါင်းတစ်ယောက်တည်းပဲနေမှာ ။ဒါက တပေါင်းရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။တပေါင်းက မိန်းမသားပီပီ အရွယ်ရောက်လာချိန်မှာလှချင်လာတယ်။ပြင်ပြင်ဆင်ဆင်နေလာတယ်။အရင်က ဝတ်လာခဲ့တဲ့ ဖိုးရိုးဖားရားပုံစံတွေကို စွန့်လွှတ်ပစ်ပြီး လှလှပပဝတ်စားပြင်ဆင်လာတယ်ဆိုတာကလဲ တပေါင်းလှနေဖို့အတွက်ပဲပြင်တာ ။ဘယ်ယောက်ျားအတွက်မှ ပြင်တာမဟုတ်ဘူး ။မိန်းမချင်းယှဉ်လိုက်ရင် တပေါင်းလဲလှနေဖို့ပြင်ဆင်တာ။ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အရွေးချယ်ခံရဖို့ပြင်ဆင်နေတာမဟုတ်ဘူး။တပေါင်းဟာ တပေါင်းအတွက်ပဲ ပြင်ဆင်နေတာ။တခြား ဘယ်သူ့အတွက်မှ မဟုတ်ဘူး။အရွယ်ရောက်လာတာနဲ့အမျှ တပေါင်းပိုပြီး နားလည်လာတာက လူအများစုက ဆင်းရဲရဲ ချမ်းသာသာ ရုပ်ရည်လေးကြည့်ကောင်းတဲ့သူဆိုရင် အရာဝင် အဖက်လုပ်ချင်ကြတယ်ဆိုတာပဲ။ဈေးဝယ်တာ ( bus ) ကားစီးတာကအစပေါ့။ ဒါတွေ ထားလိုက်ပါ ။ဒီလိုပြောတော့ တပေါင်းပြင်ပြင်ဆင်ဆင်နေတာက တခြားသူတွေ အတွက် လုပ်နေသလိုမျိုးကြီးဖြစ်သွားအုံးမယ် ။တကယ်တော့ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုလှတယ်လို့ ယုံကြည်ချက်ဝင်သွားရင် ဘာလုပ်လုပ်ပိုပြီး သတ္တိရှိလာသလို ပိုပြီးလဲရဲရင့်လာတယ်။ဒါကြောင့်လဲ တပေါင်းအလှပြင်ပါတယ်။ပြင်ပြင်ဆင်ဆင် သပ်သပ်ရပ်ရပ်နေပါတယ်။ဒါပေမဲ့ ဒါကဘယ်ယောက်ျားအတွက်မှ မဟုတ်ဘဲတပေါင်း အတွက်ပါပဲ။ဒါကြောင့် အလှပြင်တာ၊သပ်သပ်ရပ်ရပ်နေတာဟာ ရှက်စရာ မဟုတ်ဘူးလို့ တပေါင်းတော့ယူဆတယ်။ကိုယ်က မသန်စွမ်းဖြစ်နေတာနဲ့ပဲ သိမ်ငယ်စိတ်ဝင်ပြီး ဖြစ်သလိုနေစရာမလိုဘူး။ လူတချိုးရဲ့ အမြင်တွေကလဲခက်တော့ခက်သား။မသန်စွမ်းတွေများ တစ်ခုခုလုပ်ပြလိုက်ရင် ချီးကျူးတာနောက်ထား ၊အရင်တော့ လှောင်သလိုပြောင်သလို ပြောကြသေးတာ။တချို့သူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မသန်စွမ်းတွေက လူကောင်းတွေ လုပ်သမျှကို လိုက်လုပ်ခွင့်မရှိဘူးလို့ ခံယူထားကြပုံရတယ်။ဘာလို့ အဲ့လို အတွေးစိတ်ဝင်တာလဲဆိုတာကတော့ အသိပညာဗဟုသုတနည်းပါးလို့ပဲ ထင်မိတယ်။လူကောင်းလဲလူပဲ။မသန်စွမ်းလဲ လူပဲလေ။ ကိုယ့်အစွမ်းအစနဲ့ ကိုယ်လုပ်နိုင်တာကိုလုပ်ကြတာကို ဘာကြောင့်များ မုဒိတာမပွားနိုင်ရတာလဲ ။ ~~~~~~~~ " တပေါင်း " " ဟယ် ....ဖိုး ..ဖိုးဇင် " ရုတ်တရက်ကြီး ဖိုးဇင်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ တပေါင်း အံ့ဩမိသွားတယ်။ဖိုးဇင်ပုံစံက လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်ကထက် ပိုပြီး အရပ်ကြီးရှည်လာပြီး ပိုပြီးလဲ ကြည့်ကောင်းလာတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ ================================== အပိုင်း (၁၈)ဆက်ရန် (ည ၈ နာရီမှာ အပိုင်း (၁၈) ဆက်တင်ပေးပါမယ် ) #AKyiPhyu #ဧကြည်ဖြူ (၁) https://www.facebook.com/100067151540690/posts/734556598792718/ ၂

အခုလိုမျိုးဖြစ်တယ်ဆိုတော့ တပေါင်းလုံးဝကိုမယုံကြည်နိုင်ဘဲဖြစ်နေမိတာပေါ့ ။ " အိမ်ရောင်းပြီး ဘယ်ကိုပြောင်းကြမှာလဲ ကြီးစောရယ်... " " ကြီးစောတို့အမျိုးတွေရှိတဲ့ ဇာတိကိုပဲ ပြောင်းကြတော့မှာ....တပေါင်းဘဘကြီးက အသက်ကြီးမှအရှက်မကွဲချင်ဘူးဆိုပြီး... တောင်းပန်တယ်လေ ...ကြီးစောရင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းကြိတ်မှိတ်ပြီး မခံစားနိုင်တော့လို့... တပေါင်းကိုပြောပြတာပါ ...တပေါင်းကနှုတ်လုံတယ်ဆိုတာ ကြီးစောသိတယ် " " ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါ ကြီးစော...တပေါင်းဘယ်သူ့ကိုမှမပြောပါဘူးရှင်...ဒါဆိုရင် တပေါင်းက ...နေရာသစ်ရှာရတော့မှာပေါ့နော် " တပေါင်းစိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပြောလိုက်မိတယ်။ " နောက်လကုန်အထိနေလို့ရတယ် သမီး...အေးအေးဆေးဆေးရှာပေါ့...ဒီကြားထဲလဲ အိမ်လခမပေးနဲ့တော့နော် " " ကြီးစောရယ် " ကြိးစောကိုကြည့်ပြီး တပေါင်းရင်ထဲမှာတလှိုက်လှိုက်နဲ့ဝမ်းနည်းလာမိတယ်။တပေါင်းအပေါ်ကောင်းပေးကြတဲ့ လူကောင်းတွေဟာ ဘာလို့များ တပါင်းနဲ့ကြာကြာမနေနိုင်ကြရတာလဲလို့်တွေးမိပြီး ရင်ထဲမှာအတော်လေးဝမ်းနည်းသွားမိတယ်။တပေါင်းနားကနေ ပထမဆုံးထွက်သွားသူက အမေ။ပြီးတော့ ဘွားဘွားကြီးနဲ့အန်တီကြီး။နောက်တော့ သူငယ်ချင်းလေးဖိုးဇင်။ဖိုးဇင်က တပေါင်းကိုဈေးထဲမှာ ညနေဘက်ကြီးတစ်ခါလာတွေ့ပြီးကတည်းက နှုတ်မဆက်ဘဲပြန်သွားခဲ့လိုက်တာ ။သူပြန်သွားပြီး ခြောက်လလောက်နေမှ ပေါက်ပေါက်က တဆင့် တပေါင်းဆီကိုစာတစ်စောင်ရေးပို့ခဲ့တယ်။မချမ်းသာမချင်း ရန်ကုန်ကိုသူပြန်မလာတော့ဘူးတဲ့လေ။တပေါင်းကိုလဲ မဆက်သွယ်တော့ဘူးဆိုပြီး အဆက်အသွယ်ဖြတ်သွားလိုက်တာ။ အခုဆိုရင်သုံးနှစ်တောင်ရှိနေခဲ့ပြီလေ။တပေါင်းလဲ အခုဆိုရင် အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်ကျော်လာခဲ့ပြီမို့ လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။အခုလဲပဲ ကြီးစောတို့က အိမ်ပြောင်းကြတော့မယ်တဲ့လေ။တစ်ရပ်ကွက်လုံးက အိမ်ငှားခတွေဈေးတက်နေလဲ အိမ်လခမတက်ဘဲ တပေါင်းကိုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ ကြီးစော။စကားပြောရင်အေးဆေးပြီး မလိုအပ်ဘဲအပိုစကားတွေပြောလေ့မရှိတဲ့ကြီးစော။အခုတော့လဲ ကြီးစောနဲ့ပါခွဲခွါရပြန်ပါအုံးမယ်။လူ့ဘဝက တကယ့်ကို အကွေ့အကောက်များပြားပြီး အကြောင်းအရာတွေအမျိုးမျိုးနဲ့ကြုံဆုံနေရတယ်ဆိုတာကို တပေါင်းပိုပိုပြီးသိလာခဲ့ပါပြီ။ ~~~~~~~~~~ ဒီတစ်ခါမှာတော့ လက်ထဲမှာ စုထားတဲ့ငွေတွေကိုထုတ်ရင်းပြီးတော့ လမ်းမတန်းကဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို တပေါင်းငှားလိုက်တယ်။ဆိုင်ခန်းငှားပြီးတော့ ကလေးကစားစရာဆိုင်ကိုဖွင့်လိုက်တယ်။ဈေးထဲမှာ တပေါင်းသွားရောင်းစရာမလိုတော့ဘူး။ဆိုင်မှာ လှတပတလေးထိုင်ရောင်းနေရုံပဲ။ကလေးကစားစရာဆိုင်က အချိန်အခါရယ်မရှိဘဲ ခပ်အေးအေးနဲ့အမြဲလိုလိုရောင်းနေရတယ်ဆိုပေမဲ့ လက်မလည်အောင်ရောင်းရတဲ့ လတွေရှိတယ်။အဲ့ဒီလတွေက သီတင်းကျွတ်လဆန်းကနေ တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့ အထိပဲ။ အဲ့ဒီလိုရက်မျိုးဆိုရင် သိပ်ရောင်းရတာ။ အခုက သီတင်းကျွတ်ဖို့ သုံးလလောက် လိုသေးတာမို့ ဆိုင်က ခပ်အေးအေးပဲရောင်းနေရတယ်။ ဒါကြောင့်လဲ ကစားစရာတွေနဲ့ အတူ အလှကုန်နဲ့လူသုံးကုန်ကော်ပစ္စည်းလေးတွေလဲ တင်ရောင်းတယ်။ဈေးရောင်းတယ်ဆိုတာကလဲ ဈေးဝယ်သူကပဲ သင်ပေးသွားတာပါပဲ။ကိုယ်ကဘာထပ်ရောင်းရမလဲလို့်တွေးနေချိန်မှာ ဝယ်သူအများစုက သူတို့လိုအပ်တာတွေကို လာမေးကြတယ်။ဒါနဲ့ပဲ အမေးများတဲ့ပစ္စည်းလေးတွေကို တင်ရောင်းဖြစ်တယ်။နောက်ဆုံးတော့ တပေါင်းရဲ့ဆိုင်မှာ ကလေးကစားအရုပ်တွေတင်မကဘဲ အလှကုန်ပစ္စည်းတွေရော၊အိမ်သုံးပလတ်စတစ်ပစ္စည်း၊ကော်ပစ္စည်းတွေပါတင်ရောင်းဖြစ်လာတယ်။တစ်နေ့တစ်ခြား ပစ္စည်းတွေပိုစုံလာသလို တပေါင်းရဲ့ဆိုင်လေးကလဲ ရောင်းအားအတော်လေးကောင်းလာတယ်။တပေါင်းလက်ထဲမှာလဲ ငွေအတော်အသင့်ကိုစုမိလာတယ်။ဈေးရောင်းကောင်းလာသလို လူစုံဝင်ထွက်လာတဲ့အခါ တပေါင်းကို သွေးတိုးစမ်းချင်တဲ့ယောက်ျားသားတွေလဲ ပေါ်လာခဲ့တယ်။သေချာတာက ဒီယောကျ်ားတွေက တပေါင်းကိုကျောရရုံကြံချင်ကြတယ်ဆိုတာကို တပေါင်းသိနေတယ်လေ ။ ညကိုးနားရိဆိုရင် တပေါင်းဆိုင်ကပိတ်နေကြ။ ဒီလမ်းပေါ်မှာက ညဆယ်နာရီလောက်မှဆိုင်ပိတ်ကြတာများတယ်။တပေါင်းကတော့ မိန်းမသားတစ်ယောက်တည်းမို့ စေားစောပိတ်တယ်။ ဒီနေ့လဲ ဆိုင်ပိတ်နေချိန်မှာ ဆိုင်ထဲကိုယောက်ျားတစ်ယောက်ဝင်လာခဲ့တယ်။သူ့ပုံစံက မသင်္ကာစရာပုံစံမို့် တပေါင်းက လမ်းမနဲ့နီးတဲ့နေရာမှာရပ်နေလိုက်တယ်။လူပုံက အသက်သုံးဆယ်လောက်ရှိမယ်။ပုံစံက တပေါင်းကို ပြီတီတီနဲ့လှည့်လှည့်ကြည့်နေတာ။တပေါင်းတစ်ယောက်တည်းနေတာကို သိလို့ ရိသဲ့သဲ့လုပ်ချင်နေတဲ့ပုံမျိုးနဲ့ ။ကြီးစောတို့ ခြံထဲမှာနေတုန်းက ဒါမျိုးတွေတပေါင်းမကြုံခဲ့ရဘူး။အခုက တပေါင်းအရွယ်ရောက်လာတာကြောင့်လဲပါမယ်ထင်တယ်။ကြီးစောကတော့ တပေါင်းကို" ယောက်ျားတွေကိုအယုံမလွယ်ဖို့ သတိပေးဆုံမစကားပြောသွားခဲ့တယ်။ " တစ်ယောက်တည်းနေတာလား ..မကြောက်ဘူးလား " တပေါင်းသတိနဲ့ကြည့်နေချိန်မှာပဲ ဝယ်သူဆီကမေးသံခပ်တိုးတိုးထွက်လာခဲ့တယ်။တပေါင်း သူ့ကိုဖျတ်ခနဲကြည့်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ မျက်နှာကိုတင်းပစ်လိုက်ပြီး လေသံမာမာနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ " မကြောက်ပါဘူး ..ကျွန်မတစ်ဆိုင်တည်းရှိတာမှ မဟုတ်တာ ... တစ်ချက်အော်လိုက်ရင် တစ်ရပ်ကွက်လုံး ရောက်လာလိမ့်မယ် "

#ရင်တွင်းနာ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၁၇) akyiphyu *********** တပေါင်းထမင်းဆိုင်ရှေ့မှာရပ်ပြီး ဟင်းဝယ်နေချိန်မှာ ထမင်းဆိုင်ဘေးက စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာမမျှော်လင့်ထားတဲ့သူတွေကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ဖြုန်းခနဲခြေလှမ်းတွေကတုံ့ခနဲဖြစ်သွားရတယ်။တပေါင်းလိုပဲ သူတို့အားလုံးကလဲ တပေါင်းကိုတွေ့သွားကြပုံရတယ်။တပေါင်းကိုလှမ်းကြည့်နေတဲ့ အမေသိန်းနုရဲ့မျက်နှာက တစ်ချက်မဲ့ခနဲဖြစ်သွားတာကို သတိထားလိုက်မိတယ်။အဖေကလဲ မျက်နှာတည်ကြီးနဲ့ တပေါင်းကိုလှမ်းကြည့်နေတယ်။တပေါင်းက ဈေးသိမ်းလာတာဆိုတော့ တပေါင်းရဲ့လက်ထဲမှာ အထုပ်အပိုးတွေတိုးလိုးတွဲလောင်းနဲ့ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ဒီနေ့ မြို့ထဲမှာဈေးသွားဝယ်ရမှာဆိုတော့ အိမ်ရောက်မှ ဟင်းချက်စားချိန်မရှိလို့ ဟင်းဝင်ဝယ်မိတာက တပေါင်းရဲ့အမှားဖြစ်သွားတာ။တပါင်းမျက်နှာကို လွှဲလိုက်ပြီးမသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်တယ်။လမ်းမကြီးတစ်ခုပဲခြားတဲ့ ရပ်ကွက်နှစ်ခုကလူတွေ ဒီလိုပဲ လမ်းသွားရင်းနဲ့ အမှတ်မထင် ဆုံနိုင်တာကို တပေါင်းကြိုတွက်ခဲ့ပြီးသားပါ။ကြုံဆုံခဲ့ရင်လဲ သူစိမ်းတွေလိုပဲ နေဖို့တွေးတောခဲ့ပြီးသားပါ။သို့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း ကြုံဆုံလာရတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနှလုံးသွေးတွေတထိတ်ထိတ်ခုန်လာခဲ့တယ်။ရင်တွေတလှပ်လှပ်တုန်နေပြီး ကြောက်သလိုလိုဝမ်းနည်းသလိုလို ဝေခွဲရခက်တဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရတာမို့ နေရာကနေမြန်မြန်လေး ထွက်သွားချင်နေမိတယ်။ " မြန်မြန်လေးထည့်ပေးပါနော် ....မြို့ထဲဈေးသွားဝယ်ရအုံးမှာမို့ပါရှင် " ဟင်းဆိုင်က ဝယ်နေကြဆိုင်ဆိုတော့ မြန်မြန်လေးထည့်ပေးဖို့ တပေါင်းခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်မိတယ်။ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီလူတွေနဲ့မဆုံချင်တာမို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်သွားချင်မိတာ။သူတို့လာထိုင်နေတဲ့ဆိုင်က လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လကျော်ကမှ ဖွင့်ထားတဲ့စားသောက်ဆိုင်။ဆိုင်က ဒီရပ်ကွက်တွေရဲ့အနေအထားနဲ့ဆိုနည်းနည်းလးဈေးကြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ အရသာရှိတယ်ဆိုပြီးနာမည်ကြီးနေတဲ့ဆိုင်။ရေခဲသုပ်တစ်ပွဲကို တစ်ထောင်ဆိုတော့ တော်ရုံလူတွေဝင်မစားနိုင်တာတော့အမှန်ပဲ။အရသာဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ တပေါင်းကတော့ အဲ့ဒီဆိုင်ရှေ့ကနေ့စဉ်ဖြတ်လျှောက်နေပေမဲ့ တစ်ခါမှကိုဆိုင်ထဲဝင်မထိုင်ဖူးပါဘူး။တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုဆိုင်မျိုးမှာတောင် ဝင်မထိုင်နိုင်ဘူးလားဆိုရင်တော့ ထိုင်မယ်ဆိုထိုင်နိုင်တာပေါ့။အဖေ့အိမ်ကနေဆင်းလာပြီးတဲ့ သုံးနှစ်ကျော်အတွင်းမှာ တပေါင်းလဲကိုယ့်ဝင်ငွေနဲ့ကိုယ် ရပ်တည်လာခဲ့တာပဲ။အနည်းဆုံးတော့ တစ်လကိုနှစ်စ်သိန်းနီးပါး ဝင်ငွေရှိတာပဲလေ။ဒါပေမဲ့မလိုအပ်ဘဲ မသုံးပါဘူး။ဆိုင်ဝင်ထိုင်ပြီ ထားပါတော့ ဘာတွေစားရမလဲ။ငယ်ငယ်ကတည်းက အသုပ်၊မုန့်ဟင်းခါးကိုတောင် သေချာမစားဖူးခဲ့ဘဲ ထမင်းနဲ့ဟင်းကိုပဲ စားခဲ့ဖူးတဲ့ တပေါင်းအတွက်တော့ ဘယ်အရာကိုမှကြိုက်နှစ်သက်လှတယ်ရယ်လို့လဲ မရှိပါဘူး။ စားလဲမစားဖူးတော့ အရသာလဲ မသိဘူး။ အရသာကိုမသိတော့ ကြိုက်နှစ်သက်တာမျိုးလဲ မရှိဘူးပေါ့။ တပေါင်းဟင်းဖိုးငွေရှင်းနေချိန်မှာ ခေါက်ဆွဲကြော်တွေစားနေကြတဲ့ အမေသိန်းနုတို့မိသားစုကို မျက်လုံးထောင့်စွန်းကနေမြင်နေခဲ့ရတယ်။တပေါင်းချာခနဲကျောခိုင်းပစ်လိုက်တယ်။ကိုယ်နဲ့ဘာမှ မသက်ဆိုင်တဲ့မြင်ကွင်းအတွက် တပေါင်းခံစားနေစရာမလိုဘူးလေ။ ~~~~~~~~~~~ " ကြီးစောတို့ ...အိမ်နဲ့ခြံကိုရောင်းရတော့မှာ တပေါင်းရဲ့... နောက်တစ်ပတ်ထဲမှာ စရန်လာသပ်တော့မှာ " " ရှင် " ကြီးစောဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ မယုံနိုင်စရာစကားကြောင့် တပေါင်းထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိတယ်။နေထိုင်လာခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ကြီးစောကိုရောအိမ်လေးကိုပါ တပေါင်းသံယောဇဉ်ဖြစ်နေမိပြီလေ။ ခုတော့ ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းစကားက တပေါင်းအတွက် နေစရာပျောက်မဲ့ စကားမျိုး။ " ကြီစောလဲ မရောင်းချင်ပါဘူးတပေါင်းရယ်...ဒါပေမဲ ...အိမ်ကအဘိုးကြီး ဒုက္ခပေးလို့်ရောင်းရတော့မှာလေ ..သူကနယ်မှာ ဟောခန်းသွားဖွင့်တယ်ဆိုပြီး ... ကောင်မငယ်ငယ်လေးနဲ့ရှုပ်နေတာတဲ့လေ...ကောင်မလေးမှ တပေါင်းသာသာပဲရှိမယ်ထင်တယ်..အသက်ကနှစ်ဆယ်နှစ်တဲ့လေ " " ရှင် ....ဟုတ်...ဟုတ်လို့လား ကြီးစောရယ် " ဒီတစ်ခါတော့ တပေါင်းဘယ်လိုမှမယုံနိုင်တာမို့ အံ့ဩတုန်လှုပ်ကာမေးလိုက်မိတယ်။ " ဟုတ်သမှသိပ်ဟုတ်ပေါ့ တပေါင်းရယ်...အခုအဲ့ဒီကောင်မလေးကို လျော်ကြေးပေးရမှာလေ ..အသက်ကြီးမှကြီးစောလဲ ရှက်လွန်းလို့ပါ တပေါင်းရယ်... တခြားဘယ်သူ့ကိုမှလဲ မပြောနိုင်ပါဘူး " ကြီးစောပြောသမျှကိုနားထောင်ရင်းနဲ့ တပေါင်းမှာပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ အံ့ဩပြီးရင်းအံ့ဩနေခဲ့မိတယ်။ကြီးစောပြောသလိုပဲ ကြီးစောနဲ့ဘဘကြီးတို့ရဲ့အသက်တွေက ကြီးလှပါပြီ။ကြီးစောဆိုရင် ခြောက်ဆယ့်ငါးနှစ်။ဘဘကြီးက ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ထဲဝင်နေပါပြီ။ ဘဘကြီး ရန်ကုန်ပြန်ရောက်လာရင် တပေါင်းတွေ့ရသလောက်ကတော့ ဘဘကြီးက အိမ်ပေါ်ထပ်မှာအချိန်ပြည့်ဘုးရားတရားလုပ်နေတာကိုပဲတွေ့ရတာ။သုံးနှစ်အတွင်းမှာ တပေါင်းနဲ့လဲ ရင်းရင်းနှီးနှိးမရှိပါဘူး။လက်ဆောင်ပါလာရင်တော့ ခေါ်ပေးတယ်။ပြီးရင်် ဘုရားတရားလုပ်ဖို့ ဆုံးမစကားပြောတယ်။ဒီလောက်ပဲ စကားပြောဖူးတာ။စေတနာကတော့ ကောင်းပါတယ်။နယ်ကပြန်လာရင် ပါလာသမျှမုန့်တွေကို ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ ကလေးတွေကို အကုန်ဝေပေးတော့တာ ။ဒီလိုလူကြီးမျိုးက

https://www.facebook.com/100067151540690/posts/737913055123739/ ၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/738456585069386/ ၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/739012378347140/ ၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740077244907320/ ၁၀ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740644458183932 ၁၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741255251456186/ ၁ ၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741833594731685/ ၁၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742400951341616/ ၁၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742989231282788 ၁၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/743578934557151/

" အေးပါ...ငါနားလည်ပါတယ် တပေါင်းရ ...ငါလဲကလေးမှမဟုတ်တော့တာ...ဒါဆို...ငါသွားတော့မယ်နော်....ငါမန္တလေးပြန်တော့မယ်ဆိုရင်တော့ ...နင့်ကိုလာနှုတ်ဆက်အုံးမှာနော် " " အေးပါ..ဈေးထဲကိုလာခဲ့လေဟယ်...မနက်နဲ့ညနေကတော့ ဈေးထဲမှာကျိန်းသေရှိပါတယ် ...ဂရုစိုက်နော်ဖိုးဇင်...." " အေးပါ ..ငါသွားပြီနော် " ဖိုးဇင်က သူကူဆွဲပေးလာတဲ့ ဈေးထုပ်ကို တပေါင်းလက်ထဲကို ပြန်ထည့်ပေးလိုက်ပြီးတော့ သူတို့ရပ်ကွက်ဘက်ကို ပြန်ပြေးလာခဲ့တယ်။ဖိုးဇင်ပြေးထွက်လာချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်ကနေလုံးကြီးလဲ အနောက်ဘက်မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကြီးထဲကို ငုပ်လျှိုးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်တယ်။ ~~~~ " ဖိုးဇင် ..‌ေ*သနာလေး...ဘယ်တွေအလေလိုက်ပြီး ပြန်လာတာလဲ ...အိမ်ခဏပြန်မယ်ဆိုပြီးပြန်သွားလိုက်တာ .....မိုးချုပ်မှပြန်လာတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား...နင်ဘာလို့ပြန်လာနေသေးတာလဲ...လမ်းမှာပဲ ‌ေ*သလိုက်ပါလားဟဲ့ " ဖိုးဇင်ဆိုင်ရှေ့ကိုရောက်ချိန်မှာပဲ အမေ့ဆီကထင်းချောင်းတစ်ချောင်းပျံဝဲထွက်လာခဲ့ပြီးဆဲဆိုသံပါထွက်လာခဲ့တယ်။ " နင်ဘာလို ပြန်လာနေသေးတာလဲ အကုသိုလ်ကောင်ရဲ့...နင်မရှိတာ ငါ့မှာစိတ်ကိုချမ်းသာနေတာပဲ ..နင်ပြန်လာတာနဲ့ပြောရတယ်....ငါ့မှာတော့ သားသမီးပြန်လာလို့နားရမလားမှတ်တယ်...သူကရောက်တာနဲ့အလေလိုက်ဖို့ပဲတွေးနေတာ.....နင်တို့တွေ ငါ့ကိုလဲသနားကြပါအုံး...ငါ့မှာဗိုက်ကြီးတကားကားနဲ့ နင်တို့မျိုဖို့ရှာနေရတာဟဲ့ " အမေ့ရဲ့ဆူသံဆဲသံက ပိုပြီးဆူညံလာခဲ့တယ်။ဆဲလိုက်ဆိုလိုက် တွေ့ရာပစ္စည်းတွေနဲ့ကောက်ပေါက်လိုက်နဲ့ အမေ့ရဲ့အသုပ်ဆိုင်လေးက ငရဲပွက်နေသလိုဖြစ်နေခဲ့တယ်။အကြီးမလေးခမျာလဲ အမေလုပ်သမျှကို ကြားထဲကနေခံနေရရှာတယ်။ " ဟဲ့ ..ငတုံးမငဖျင်းမရဲ့ ...ပန်းကန်ကိုဘယ်လိုဆေးနေတာလဲ ...ပန်းကန်သုံးလးချပ်ဆေးတာကို မပြီးတော့ဘူး...ဒီလိုပုံစံနဲ့ထမင်းကိုဘယ်လို ရှာစားကြမလဲ ..ငါက‌ေ**သတဲ့အထိ ရှာကျွေးနေရမှာလားပြောကြစမ်းပါအုံး...တစ်ယောက်လာလဲ သုံးစားမရအသုံးမကျဘူး..အားလုံးကိုအိမ်ပေါ်ကမောင်းချပစ်လိုက်မှ အေးမှာထင်တယ် " ဟုတ်တာတွေရောမဟုတ်တာတွေကိုပါ ပြောဆိုနေတဲ့ အမေ့စကားတွေကြောင့် ဖိုးဇင်အတော်လေးရှက်လာမိတယ်။ဒီဈေးလေမ်းက ဒိအချိန်ဆိုရင်အလုပ်ပြန်သူတွေနဲ့ သိပ်ကိုစည်ကားတဲ့လမ်းလေ။အလုပ်သမားကောင်မလေးတွေကလဲ ဖိုးဇင်တို့နဲ့အရွယ်မတိမ်းမယိမ်းလေးတွေများတာမို့ ဖိုးဇင်အတော်လေးရှက်လာမိတယ်။ဒါကြောင့်လဲ နေရာကနေပြန်လှည့်ထွက်ပြီး အိမ်ကိုပဲပြန်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ " ဘုတ် " " အ " " ဟဲ့ ...ဖိုးဇင်...နင်က ဒါဘာအချိုးချိုးတာလဲ ...ငါ့ကိုသောက်ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံစံလား...အဆံလေးတစ်ပဲခြောက်ပြားရှာနိုင်တယ်ဆိုပြီး ...ငါ့ကိုဒိလိုအချိုးလာမချိုးနဲ့နော် ...တစ်ခါတည်း ကု//ပ်ချိုးသ//တ်ပစ်လိုက်မယ်...ငါ့ကိုဘာကောင်မမှတ်နေလဲ " ဖိုးဇင်လှည့်အထွက်မှာ အမေက အသံနက်ကြီးနဲ့အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီး မီးဖိုဘေးက သစ်သားချောင်းနဲ့လှမ်းပေါက်လိုက်တာမို့ ဖိုးဇင်မှာရှေ့ကိုယိုင်လဲမလိုတောင်ဖြစ်သွားရတယ်။ရုတ်တရက်ကြီးရှက်တာရောနာကျင်တာရောကြောင့် ဖိုးဇင်မျက်နှာတင်းခနဲဖြစ်သွားရပြီး အမေ့ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ် ။ " အောင်မာ....နင့်က ဘာမျက်လုံးနဲ့ငါ့ကိုပြန်ကြည့်တာလဲ ...ဘာလဲ... ငါ့ကိုပြန်ရို//က်မလို့်လား ဟုတ်လား..လုပ်စမ်း...သတ္တိရှိရင် လုပ်လိုက်စမ်းပါ.....ငွေလေးတစ်ပဲခြောက်ပြားရှာနိုင်တာနဲ့ မိဘကိုစော်ကားဖို့တွေးနေတဲ့ကောင် ...မိဘကိုပြန်သ//တ်မဲ့ အဇာတသတ်ကောင်ရဲ့ " " ဘုံး..ဘုံး " ရန်သူကြီးတစ်ယောက်ကိုတွေ့သလို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းတွေဆဲဆိုပြီး လက်ထဲမှာကိုင်ထားတဲ့တု*တ်နဲ့ မညှာမတာဝင်ရို//က်တာမို့ ဖိုးဇင်မြေပြင်ပေါ်ကိုပစ်လဲကျသွားရတယ်။ဖိုးဇင်လဲသွားတာတောင်မှ အမေက မကျေနပ်နိုင်သေးဘဲ ဖိုးဇင်တစ်ကိုယ်လုံးကို စိတ်ရှိလက်ရှိထပ်ရိုက်နေသေးတာ။ " ဟဲ့..ဟဲ့ ..တော်ပါတော့ အေးလှိုင်ရဲ့....နင်က‌ေ*သအောင်သ//တ်မလို့လား .....နင့်မှာလဲ ကိုယ်ဝန်ကြိးနဲ့ဆိုတာကို သတိရအုံး...ဝိုင်းဆွဲကြပါအုံးဟ ..." လူကြီးတစ်ယောက်ကပြေးလာပြီး အတင်းဝင်ဆွဲတယ်။မအေးလှိုင်က ဒေါသမပြေနိုင်သေးဘဲ အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းလိုက်တယ်။ " အေးလှိုင်ကို ဒိလိုလာစမ်းလို့မရဘူးနော်....ငါမွေးထားတဲ့မျောက်က ...ငါ့ကိုလာပြန်မခြောက်နဲ့နော်...သားသမီးကိုမနိုင်တဲ့မိဘလို့တော့ အပြောမခံနိုင်ဘူး...နင်တို့ကိုသ*တ်ပြီး ထောင်ထဲမှာသွားနေပစ်လိုက်မယ်ဟေ့ " အနီးနားကလူတွေ ဝိုင်းဆွဲကြတာကြောင့် အမေ့ရဲ့ရို//က်ချက်တွေက သူ့ဆီကိုရောက်မလာတေ့တဲ့အချိန်မှာ ဖိုးဇင်နေရာကနေကုန်းရုန်းထလိုက်တယ်။ပြီးတော့ ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှမကြည့်တော့ဘဲ နေရာကနေ အားကုန်ပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ ================================== အပိုင်း (၁၇)ဆက်ရန် #AKyiPhyu #ဧကြည်ဖြူ (၁) https://www.facebook.com/100067151540690/posts/734556598792718/ ၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735119455403099/ ၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735674495347595/ ၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736235605291484/ ၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736791991902512/ ၆

ငါ့ကို ငါ့အဖေကန်သလိုမျိုးကန်တာဟ ..ငါလဲ တုAတ်နဲ့ ပြန်ရိုက်ပစ်လိုက်တယ်...ညနေ ငါ့အဖေလဲပြန်လာရော ...ငါလဲ အိမ်ပေါ်ကနှင်ချခံလိုက်ရတာပဲဟယ်...အဲ့ဒါနဲ့ ငါလဲ ...အန်တီကြီးတို့ပေးထားခဲ့တဲ့... ပိုက်ဆံတွေနဲ့ အိမ်ငှားလိုက်တယ် ..စျေးရောင်းနေတယ်လေ " " တောက် ..လူပါးဝလိုက်တာဟာ .... နင်ကမရှင်းပြဘူးလား ...ဦးလေး အောင်မင်းကလဲလွန်လိုက်တာဟာ ..." " ပြီးတာတွေ ထားလိုက်ပါဟာ ...အခုလိုဖြစ်သွားတာပဲ ကောင်းပါတယ် ... ငါအခု ...အရိုက်မခံရတော့ဘူးလေ ...ဒီဘဝကို ငါ ပျော်တယ် ...တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ်ပိုင်အိမ်နဲ့ ခြံနဲ့ ...ကလေးကစားစရာဆိုင်ကြီးပိုင်အောင် ငါကြိုးစားမှာ ... အဖေတို့ အကြောင်းတွေကို ငါမတွေးချင်ဘူး ...ငါလေ ...အဖေ့ကိုမမုန်းလဲမမုန်းသလို..ချစ်လဲမချစ်တော့ဘူး...အဖေ့အကြောင်းကို တွေးမိရင် ... ငါအခုထိကြောက်နေမိတုန်းပဲ ...ဒါကြောင့်လေ ... ငါ့မှာပိုက်ဆံရှိလာတဲ့နေ့ကျရင် ...ဒီရပ်ကွက်နဲ့အဝေးကြီးကို ပြောင်းမှာ ... ဖြစ်နိုင်ရင်အဖေ့အကြောင်းတွေ... လုံး၀မကြာရတော့တဲ့နေရာမျိုးကိုပြောင်းမှာ " တပေါင်းကသူမစိတ်ထဲက ခံစားချက်ကို ဖိုးဇင်ကိုထုတ်ပြောလိုက်တယ်။တပေါင်းရဲ့စကားတွေကို ဖိုးဇင်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာနားထောင်နေမိတယ်။တပေါင်းရဲ့စကားဆုံးသွားတဲ့အခါမှာ ဖိုးဇင်သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ " အေးပါဟာ...နင်ကြိုးစားရင်အောင်မြင်မှာပါ....ငါလဲအလုပ်ကြိုးစာပြီး... နင့်ကိုကူညီပါ့မယ် ...ဒီမှာ ...နင့်အတွက်ငါစုထားတဲ့လက်ဆောင်ယူလာတယ် " ဖိုးဇင်ကပြောပြီးတာနဲ့ စက္ကူအိတ်လေးတစ်အိတ်ကို တပေါင်းလက်ထဲကိုထည့်ပေးလိုက်တယ် ။ " ဒါကဘာလဲဟင် ဖိုးဇင် " တပေါင်းက စက္ကူအိတ်လေးကို ကိုင်ကြည့်ပြီးမေးလိုက်တယ်။ " အဲ့ဒါက ,,,အလုပ်ထဲမှာ ငါမုန့်ဖိုးရတဲ့ပိုက်ဆံတွေကို နင့်အတွက်စုထားပေးတာ ...နင့်လိုတာသုံးဖို့ပါ....သိပ်တော့မများပါဘူးဟာ ...တစ်သောင်းတည်းပါ...ငါ့ညီမလေးနဲ့ငါ့ညီလေးနှစ်ယောက်အတွက်လဲ မုန့်ဖိုးပေးဖို့ ချန်ထားပါတယ်..ငါ့အမေလက်ထဲကိုရောက်သွားရင် မုန့်ဖိုးပေးမှာမဟုတ်ဘူးလေ " ဖိုးဇင်ရဲ့စကားကြောင့် တပေါင်းကျေးဇူးတင်စိတ်နဲ့ပြုံးလိုက်မိတယ်။ " နင့်ညီတွေညီမတွေနဲ့တန်းတူထားပြီး ...ငါ့အတွက်ပါစဉ်းစားပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဖိုးဇင်ရယ်...ဒါပေမဲ့ ဒီပိုက်ဆံတွေကို ..နင့်ကိုလက်ဆောင်ပြန်ပေးလိုက်မယ်နော်...ငါပေးလိုက်တဲ့လက်ဆောင်ကိုယူပြီးနင်လဲကြိုးစာပါဟာ...ငါတို့တွေက တဖြည်းဖြည့်အသက်တွေကြီးလာပြီမဟုတ်လား ...ငါတို့ကိုယ်ပိုင်ငွေနဲ့ကိုယ့်ဘဝကို တည်ဆောက်နိုင်အောင်ကြိုးစာကြမယ်ဟာ...အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်လောက်မှာ ...ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းနဲ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်နဲ့ဖြစ်ချင်တယ်...နင်လဲကြိုးစားဟာ...နင်အခုအရိုက်ခံရသေးလား...မနက်ကမှပြန်ရောက်တာဆိုတော့ အရိုက်မခံရသေးဘူးမဟုတ်လား...လုံးဝမရိုက်တော့ရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့ဟာ...နင့်လိုမျိုး ...မိဘနဲ့တန်းတူအလုပ်လုပ်နေတဲ့သူကို မရို//က်သင့်တာအမှန်ပဲလေ ..." အသက်အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ပြောနေတဲ့ တပေါင်းရဲ့စကားတွေကို ဖိုးဇင်ချက်ချင်းမတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲဖြစ်နေမိတယ်။အတော်လေးကြာတော့မှ ဖိုးဇင်သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး " ဒီနေ့တော့ ငါအရို///က်မခံရသေးဘူးပေါ့ဟာ.....ဒါ်ပေမဲ့ ...ငါ့နေရာမှာ ငါ့ညီမလေးက ...ကိုယ်စားနေရာယူထားရတယ်လေ...အမေကအကြီးမကိုလဲ ငါ့လိုပဲ...လူကြားထဲမှာဆူတယ်ဆဲတယ် ရို///က်တယ်..ငါ့ညီမလေးသနားပါတယ်ဟာ...ငါထင်တယ်...တစ်နေ့ကျရင် ငါ့ညီမနေရာမှာ... ငါ့ညီလေးတွေအလှည့်ပါရောက်လာအုံးမယ်ထင်တယ်...အမှန်တိုင်းပြောရရင် ...ငါ့လိုမျိုးငါ့ညီမနဲ့ငါ့ညီလေးတွေကို မခံစားစေချင်ဘူး.." ဖိုးဇင်ရဲ့စကားကြောင့်တပေါင်းက ဖိုးဇင်ကိုကြည့်လိုက်မိပြီး " နင့်ညီတွေညိမတွေကို နင့်လိုမျိုးမခံစားစေချင်ရင် ....နင်ကြိုးစားပေါ့ဖိုးဇင်...နင့်အမေကိုပိုက်ဆံများများရှာပေးပြီး ကလေးတွေကို ပညာရအောင်သင်ခိုင်းပေါ့ ...ငါကတော့ နင့်လိုမောင်နှမတွေမရှိတော့... နင့်လောက်တော့ ဒုက္ခမများဘူးပေါ့ဖိုးဇင်ရယ်...ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာပိုက်ဆံရှိလာတဲ့တစ်နေ့ကျရင် ....မိဘတွေနှိပ်//စက်တာကိုခံနေရတဲ့ ငါတို့လိုကလေးတွေကို ကူညီနိုင်အောင်ကြိုးစားမှာ " တပေါင်းရဲ့လေးနက်တည်ကြည်တဲ့စကားတွေကြောင့် ဖိုးဇင်ငေးငိုင်ကာစဉ်းစားနေမိတယ်။ဖိုးဇင်အတွက်တော့ တခြားသူတွေကို မကူညီနိုင်ခင်မှာ သူ့ညီမနဲ့ညီလေးတွေကို သူ့လိုမျိုးမခံစားရအောင် အရင်ကူညီပေးရမှာဖြစ်တယ်။ " အေး..ဟုတ်တယ်နော် တပေါင်း...ငါလဲကြိုးစားမယ်ဟာ...ငါ...ဒီမှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်ပဲနေပြီး အလုပ်ကိုပြန်တော့မယ်...ငါ့အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ပြီးမှ တစ်ခေါက်ပြန်လာတော့မယ်ဟာ...." တပေါင်းနဲ့ဖိုးဇင် ဈေးသိမ်းချိန်အထိ နှစ်ယောက်သားဈေးရောင်းရင်း စကားတွေထိုင်ပြောနေခဲ့ကြတယ်။ ~~~ " ဟိုရှေ့ကမြင်နေရတဲ့ခြံထဲမှာ ငါနေတာ...အဲ့ဒီခြံရဲ့ခြေရင်းမှာ ...အိမ်သေးသေးလေးတစ်လုံးရှိတယ်လေ...နင့်ကိုအလည်မခေါ်တော့ဘူးနော်.....ငါတို့ကသူငယ်ချင်းတွေဆိုပေမဲ့ .....ကလေးလေးတွေမဟုတ်တော့ဘူးမဟုတ်လား...အဲ့ဒါကြောင့် သူများတွေအထင်သေးမှာစိုးလို့ပါ...ငါကတစ်ယောက်တည်းနေတာဆိုတော့ ပိုပြီးဂရုစိုက်ရမယ်လေ "

#ရင်တွင်းနာ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၁၆ ) akyiphyu *** ကျောခိုင်းပြေးထွက်သွားတဲ့ကောင်လေးကို ငေးကြည့်နေမိပြီး တပေါင်းသူ့ကိုမှတ်မိလိုက်တယ်။လေးနှစ်ကျော်အတွင်းမှာ သူကအတော်လေးပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။သူ့ပုံစံက ရပ်ကွက်ရုံးမှာတွေ့ခဲ့သလို စုတ်တိစုတ်ပြတ်ပုံစံမျိုးမဟုတ်တော့။သူ့ကိုလှမ်းခေါ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ချင်ပေမဲ့ သူ့နာမည်ကိုလဲမသိ။သူကလဲ တပေါင်းကိုမှတ်မိပုံမရ။သူ့နာမည်ကို သူ့သူငယ်ချင်းတွေ ခေါ်လိုက်တာကတော့ မိုက်တဲ့လေ။ ~~~~ " ပေါက်ပေါက်ရှိလား ဒေါ်ဒေါ် " ခြံဝမှာ ပေါက်ပေါက်တို့အမေကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ဖိုးဇင်ဝမ်းသာအားရမေးလိုက်မိတယ်။ " ဟဲ့...မင်းကဘယ်သူတုန်းကွဲ့...ပေါက်ပေါက်စာကျက်နေလို့လေ " ပေါက်ပေါက်တိူ့အမေက ဖိုးဇင်ကိုသေချာကြည့်ပြီး မမှတ်မိတဲ့ပုံနဲ့မေးလာတယ်။ " ကျွန်တော်က ဖိုးဇင်ပါ ....မနက်တုန်းကမှပြန်ရောက်လာလို့်... ပေါက်ပေါက်ကိုလာနှုတ်ဆက်တာပါ ဒေါ်ဒေါ် " " ဪ...ဘယ်သူများလဲလို့ ဖိုးဇင်လား...အလုပ်သွားလုပ်တာဆို ..အဆင်ပြေရဲ့လားကွယ် " " ဟုတ်ကဲ့ ပြေပါတယ်ဒေါ် ဒေါ် " " အေး..အေး...ဒါနဲ့ အိမ်ပေါ်တက်လေကွယ် " " ဟုတ်ကဲ့ မတက်တော့ဘူးခင်ဗျ ...... အမေ့ကိုအလုပ်ဝိုင်းကူပေးရအုံးမှာမို့ပါ ...ပေါက်ပေါက်ကိုနှုတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ပြန်ရမှာပါ " " ဪ...ဟုတ်လား...ဒါဆို ခဏစောင့်အုံးနော်....ဒေါ်ဒေါ်ပေါက်ပေါက်ကိုလွှတ်လိုက်ပါ့မယ် " ပေါက်ပေါက်တို့အမေ အိမ်ထဲပြန်ဝင်သွးတော့ ဖိုးဇင်စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့စောင့်နေခဲ့မိတယ်။ ~~~ " အေး ...ငါကြားတာတော့ ..သူ့မိထွေးရဲ့မိသားစုနဲ့ပြဿနာတက်ကြတယ်တဲ့ကွ....ပိုက်ဆံခိုးလို့ဆိုလား..ပိုက်ဆံကသူ့အဖေ့ပိုက်ဆံတဲ့....သူယူတာလား ..သူ့မိထွေးရဲ့မောင်ယူတာလားတော့ ငါလဲသေချာမသိဘူး ...ဒါပေမဲ့ ဦးအောင်မင်းက သူ့ကိုနှင်ချလိုက်တာလားမသိဘူး....သူ့မိထွေးပြောတာတော့ သူ့ဘာသာအိမ်ပေါ်ကဆင်းသွားတာတဲ့လေ..ငါကြားတာတော့ ဟိုဘက်ရပ်ကွက်ကဈေးထဲမှာ ဈေးရောင်းနေတယ်တဲ့ ... သူ့ကြီးတော်နဲ့နေတာထင်တယ် " " ဟုတ်လား ...ဦးအောင်မင်းကြီးက တော်တော်ရက်စက်တာပဲကွာ..ငါတော့ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကိုတော်တော်လေး ကြည့်မရဖြစ်နေပြီ " တပေါင်းရဲ့သတင်းကိုကြားလိုက်ရတော့ ဖိုးဇင်ရင်ထဲမောလျသွားရတယ်။တပေါင်း သူ့အဖေအိမ်မှာ မနေတော့တာက ကောင်းလဲကောင်းပေမဲ့ သူ့ကြီးတော်အိမ်မှာရော အဆင်ပြေပါ့မလားလို့ တွေးနေမိတယ်။တပေါင်းပြောပြသလောက်ကတော့ သူ့ကြီးတော်ယောက်ျားကလဲ သူတို့အိမ်မှာ တပေါင်းနေတာကို မကြိုက်ဘူးလို့ တပေါင်းကိုယ်တိုင်ပြောပြထားဖူးတယ်လေ။ " ကျေးဖူးပဲကွာ ပေါက်ပေါက်...ငါသွားလိုက်အုံးမယ်.." ပေါက်ပေါက်ကိုနှုတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ ဖိုးဇင်နေရာကနေ အမြန်ပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။သူ့အမေကိုလိမ်ပြီး ထွက်လာခဲ့ရတာမို့ ဖိုးဇင်ဘဝကလဲ ဟိုအရင်ကနဲမခြားဘဲရှိနေတုန်းပါပဲ။ ~~ " မင်းက တပေါင်းသူငယ်ချင်းလား ... တပေါင်းက ခုချိန်ဆို ညနေဈေးထဲမှာ... စျေးသွား ရောင်းနေတယ်လေ.." " ဟုတ်ကဲ့ပါ ကြီးကြီး ..ကျွန်တော်လိုက်သွားကြည့်မယ်နော် " ဖိုးဇင်ကပြောပြီးတာနဲ့ ခြေကုန်သုတ်ပြီး ဈေးဘက်ကိုပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ ~~~ ဈေးထဲကို ဖိုးဇင်တစ်ပတ်ပတ်ပြီးချိန်မှာတော့ ဘဝတူ သူငယ်ချင်းမလေး တပေါင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပလတ်စတစ်စကိုခင်းပြီး ကစားစရာအရုပ်တွေ ချရောင်းနေတဲ့တပေါင်း။အရင်ကထက်စာရင် အသားညိုသွားတာကလွဲလို့ မျက်နှာလေးက အရင်လိုမှုန်မှိုင်းမနေဘဲ ကြည်လင်ဝင်းပနေခဲ့တယ်။လျှာထိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး ရှပ်အင်္ကျီပွပွကြီးနဲ့ ဘောင်းဘီတိုတိုပွပွကြီးကို ဝတ်ထားတဲ့ပုံစံက မသိရင် အပေအတေဂျစ်တီးဂျစ်ကန်ပုံစံမျိုးနဲ့။ " တပေါင်း " " ဟင် ...ဖိုး.... ဖိုးဇင် ...နင်ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ " ဖိုးဇင်ကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရတော့ တပေါင်းဝမ်းသာ အားရနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်မိတယ်။ " မနက်ကမှ ရောက်တာဟ .... နင်တို့ကြီးကြီးက... နင်ဒီဈေးမှာရှိနိုင်တယ်ပြောတာနဲ့ ...ငါလာရှာကြည့်တာ ..နင် ဈေးရောင်းရရဲ့လားတပေါင်းရယ် " ဈေးလမ်းအဆုံးမှာ ရောင်းနေရပြီး ဝယ်သူမရှိတဲ့ တပေါင်းရဲ့ဆိုင်လေးကိုကြည့်ပြီး ဖိုးဇင်စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ '' အင်း ....ညနေဈေးက သိပ်တော့မရောင်းရဘူးဟ ... ဒါပေမဲ့ လေးငါးထောင်ဖိုးလောက်တော့ ရောင်းရပါတယ် ...ငါ့အတွက် လောက်ပါတယ်ဟယ်...နင်ရောအဆင်ပြေရဲ့လား ဖိုးဇင် " " အင်း ... ပြေပါတယ်ဟာ ...အခုခဏပြန်လာတာလေ ... နင်ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ငါသိချင်တယ် ..အခုဘယ်မှာနေတာလဲဟ " ဖိုးဇင်က သူသိချင်တာကို မေးလိုက်ပြီး တပေါင်းဘေးနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ဝယ်သူရောက်လာတာမို့ တပေါင်းက ဈေးရောင်းနေတယ်။ ဈေးရောင်းလို့ပြီးသွားတော့မှ တပေါင်းက ဖိုးဇင်ရဲ့ အမေးကိုဖြေလိုက်တယ်။ " နင်မန္တလေးသွားပြီးတော့ သိပ်မကြာဘူး ..အမေသိန်းနုတို့ မိသားစု ငါတို့ရပ်ကွက်ထဲ ပြောင်းလာကြတယ်လေ....အမေသိန်းနုမောင်က ...အိမ်ကိုလာတိုင်း..အဖေ့ပိုက်ဆံကိုခိုးတာ ...သူကခိုးနေတာကြာပါပြီ ..ငါခိုးတယ်ဆိုပြီးအဖေက ငါ့ကိုပဲရိုက်တာ...အဲ့ဒီနေ့ကတော့ ... သူပိုက်ဆံခိုးနေတာကို ဖမ်းမိတာနဲ့ ပြဿနာဖြစ်ကြတယ်လေ....သူကမခိုးပါဘူးလို့ ငြင်းပြီး...

ကောင်လေးက ဘောင်းဘီရှည်နဲ့တီရှပ်အဖြူရောင်လေးကိုဝတ်ထားပြိး ကျောပိုးအိတ်လေးလွယ်ထားတယ်။သူကိုကြည့်ရတာ တပေါင်းနဲ့အသက်ကွာပုံမရဘူး။ဒါပေမဲ သူ့ပုံစံကသပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့လူရည်သန့်ရုပ်လေး။တပေါင်းပုံစံကပေတိပေစုတ်ပုံစံမို့ ရှက်သလိုလိုတောင်ဖြစ်သွားမိတယ်။ " မင်းထနိုင်ရဲ့လား..ငါ့လက်ကိုဆွဲပြီးထလိုက် " သူကပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ တပေါင်းရဲ့လက်မောင်းတစ်ဖက်ကနေ ဆွဲထူမလိုက်တာမို့ တပေါင်းလဲရှက်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကုန်းရုန်းပြီးထလိုက်တယ်။ " အထုပ်တွေကို စစ်ကြည့်လိုက်အုံး " သူပြောမှ သူ့လက်ထဲက အထုပ်တွေကို တပေါင်းပြန်ယူလိုက်ရင်း သူ့ကိုကျေးဖူးတင်စကားပြောလိုက်မိတယ်။ " ကျေး...ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ..ဟင် " တပေါင်းမှာ ကျေးဇူးတင်စကားကိုပြောဖို့ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိချိန်မှာ သူ့ရဲ့ညာဘက်နားပေါ်က မှဲ့စိမ်းလေးကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ကြောင်ငေးပြီးကြည့်နေမိတယ်။ " ဟေ့ ..မိုက်..ဘာလုပ်နေတာလဲ သွားကြမယ်လေ...နောက်ကျနေပြီကွ " အသံတွေနဲ့အတူ တပေါင်းတို့နားကို ကောင်လေးသုံးလေးယောက်ထပ်ရောက်လာပြိး သူကိုခေါ်လိုက်တာမို့ သူကခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ " မင်း ..အဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား...သွားတော့မယ်နော်.." နှုတ်ဆက်စကားပြောပြီးတာနဲ့ ဖျတ်ခနဲလှည့်ထွက်သွားတဲ့သူ့ကို မတားလိုက်နိုင်ဘဲ တပေါင်းငေးကြောင်ပြီး ရပ်ကြည့်နေမိတယ်။ ================================== အပိုင်း (၁၆)ဆက်ရန် (ည ၈:၀၀ နာရီမှာ အပိုင်း (၁၆) ထပ်တင်ပါမယ် ) စာချစ်သူတွေ တောင်းဆိုလို့ A Kyi ကြိုးစားပေးထားပါတယ်ရှင် like & share လေးတွေ ကူညီပေးသွားကြပါအုံးနော် #AKyiPhyu #ဧကြည်ဖြူ (၁) https://www.facebook.com/100067151540690/posts/734556598792718/ ၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735119455403099/ ၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735674495347595/ ၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736235605291484/ ၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736791991902512/ ၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/737913055123739/ ၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/738456585069386/ ၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/739012378347140/ ၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740077244907320/ ၁၀ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740644458183932 ၁၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741255251456186/ ၁ ၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741833594731685/ ၁၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742400951341616/ ၁၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742989231282788

အဘွားကြီးကပြောဆိုပြီး အိမ်ပေါ်ပြန်တက်သွားတယ်။အဘွားကြီးပုံစံကိုကြည့်ပြီး ဖိုးဇင်အမြင်ကပ်တာမို့ နောက်ကနေ ခဲလုံးနဲ့သာပိတ်ပေါက်ပစ်လိုက်ချင်တော့တာ။စိတ်ကိုမနည်းထိန်းပြိးထွက်လာခဲ့ရတယ်။ပေါက်ပေါက်တို့အိမ်ဘက်လှည့်ကြည့်တော့လဲ ပေါက်ပေါက်ရဲ့အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မတွေ့ရဘူး။ကြည့်ရတာ ပေါက်ပေါက်က ဒီနှစ်ဆယ်တန်းရောက်ပြီဆိုတော့ စာတွေကြိုးစားနေပြီးထင်ပါရဲ့။ရွယ်တူသူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ဖိုးဇင်နဲ့တပေါင်းပဲ ကျောင်းထွက်ခဲ့ရတာမဟုတ်ပါလား`။ ~~~~~~~~~~~~~ ဈေးထဲကိုရောက်တော့ ဒေါ်သိန်းနုကို မြင်လိုက်ရတာမို့ ဖိုးဇင်ဆိုင်ထဲကိုသေချာလှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ဝင်တော့ မမေးရဲဘူး။တော်ကြာ အမေသိသွားပြီး အော်ကြီးဟစ်ကျယ်ဆဲနေမှဖြင့် တပေါင်းကိုထိခိုက်လိမ့်မယ်။ဖိုးဇင် သိချင်စိတ်ကို မနည်းမျိုသိပ်ပြီး အမေ့ဆိုင်ရှိရာဘက်ကို ဆက်လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ " အမေ " ဖိုးဇင်လှမ်းခေါ်လိုက်တော အမေက မော့ကြည့်လာတယ်။ပြီးတော့ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ထအော်တယ်။ " ဖိုးဇင် ..မင်း ..မင်းအလုပ်ပြုတ်လာတာလား ... ဟုတ်လား ...ဘာဖြစ်လို့လဲ ..လက်ကြောတင်းအောင် အလုပ်မလုပ်လို့ ပြန်လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်လား " ခရီးရောက်မဆိုက်ကြီးမှာ သူထင်မြင်ရာကို ထအော်တဲ့ အမေ့ကိုကြည့်ပြီး ဖိုးဇင် စိတ်ညစ်သွားမိတယ်။တစ်နှစ်ကျော် မတွေ့ရလဲ အမေ့ပုံစံက မပြောင်းလဲ။ သူ့နေရာမှာ အကြီးမလေး ဝင်လုပ်နေရတာကို မြင်လိုက်ရတော့ စိတ်မကောင်းပင်ဖြစ်သွားမိတယ်။ပြီးတော့ လူကြားထဲမှာ ထအော်တာကိုလဲ ရှက်သလိုလိုဖြစ်သွားမိတယ်။ဟုတ်တယ်လေ ။ သူ့အသက်က အရင်ကလို ဆယ့်သုံးလေးနှစ်မှ မဟုတ်တော့တာ။ " မ ....မဟုတ်ပါဘူး အမေ ..ဘကြီးက ခွင့်ရက်ပေးလိုက်တာပါ " ဖိုးဇင်ကမန်းကတန်းရှင်းပြလိုက်တော့ အမေက မယုံသင်္ကာတဲ့ မျက်နှာနဲ့ မော့ကြည့်လာတယ်။ " အေးနော် ..ပြီးတာပဲ ....လမ်းထိပ်ဖုန်းဆိုင်ကနေ ဖုန်းသွားဆက်ပြီး မေးမှာနော် ...လိမ်လို့ကတော့ နင်tသမှာနော် ဖိုးဇင် " ဖိုးဇင် ဘာမှပြန်ပြောမနေတော့ဘဲ ညီမငယ်လက်ထဲက ပန်းကန်တွေကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခုံပေါ်တင်ပေးလိုက်တယ်။ ဒီတော့မှပဲ အတော်လေး ပူထွက်နေတဲ့အမေ့ရဲ့ဝမ်းဗိုက်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရတာမို့ ဖိုးဇင်မျက်လုံးအကြောင်သားနဲ့ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ " ဟဲ့ ..သူက ဖိုးဇင်လားဟဲ့ ...တစ်နှစ်ကျော်အတွင်းမှာ အရပ်ကြီးရှည်လာလိုက်တာဟယ် ...အသားတွေမည်းသွားပေမဲ့....ညည်းသားက လူချောပဲဟဲ့ အေးလှိုင်ရဲ့ " " ဟုတ်ပ ..မှတ်တောင်မမှတ်မိဘူး " တစ်ယောက်တစ်ပေါက် စကားသံတွေကို ကြားလိုက်ရတော့မှ ဖိုးဇင်သတိဝင်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ " ဟဲ့ .. အကြီးမ ..ဘာငေးတာလဲ ..နင့်အစ်ကိုကို မမြင်ဖူးဘူးလား ..ဟိုမှာ ဟင်းခါးတောင်းနေတာ ..နင့်နားက မကြားဘူးလား ..ငါတယ် လုပ်လိုက်ရ....လူမှမောနေပါတယ်ဆိုမှ နင်တို့ကို ပြောရလို့အသက်ပါတိုမယ် " " ဘုတ် " ပါးစပ်က လုပ်လိုက်ရလို့ ပြောလိုက်ပေမဲ့လက်က အနားက တု*တ်ရှည်ကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး အကြီးမရဲ့ကျောပြင်ကို ဘုတ်ခနဲချလိုက်ပြီဖြစ်တယ်။အကြီးမလေးခမျာ နာသွားပုံရပေမဲ့ မျက်နှာတစ်ချက် မပျက်ရဲဘဲ ဟင်းခါးသွားခပ်ထည့်ပေးနေရှာတယ်။ " ဟဲ့ ....ဖိုးဇင် ဘာလုပ်နေတာလဲ ....ဧည့်သည်လုပ်နေတာလား ... ကျောပိုးအိတ်ကိုချပြီး အလုပ်လာလုပ်စမ်း ...ဗိုက်က လရင့်လာတော့ နေရတာ အဆင်မပြေဘူး ..နင့်ဘကြီးက ပိုက်ဆံပေးလိုက်သေးတယ် မဟုတ်လား " " ဟုတ်ကဲ့ အမေ ...ပေးလိုက်ပါတယ် ..အိတ်ထဲမှာပါ " ဖိုးဇင်ကျောပိုးအိတ်ကို အမေ့ဆီကို ပေးလိုက်ပြီး အမေထသွားတဲ့နေရာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ဆိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ချိန်မှာ စိတ်ကအရင်လိုမဟုတ်ဘဲ ရှက်သလိုဖြစ်သွားမိပေမဲ့ အမေ့ကိုကြောက်တာကြောင့် ရှက်စိတ်ကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ရတယ်။ ~~~~~~~~ အထုပ်ကြီးနှစ်ထုပ်ကို တပေါင်းမနိုင်မနင်းဆွဲရင်းနဲ့ သိမ်ကြီးဈေးထဲက ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ကစားစရာတွေက အလေးချိန်မပါပေမဲ့ ဝန်ကျယ်တော့ လက်ထဲမှာအထုပ်တွေက အပြည့်ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ဒီအထုပ်တွေရဲ့ အလေးချိန်လောက်ကို သာမန်လူဆိုရင် အေးအေးဆေးဆေးသယ်နိုင်မှာဖြစ်ပေမဲ့ တပေါင်းမှာတော့ လမ်းလျှောက်ရင်းနဲ့ ညာဘက် ခြေထောက်က ယိုင်ဆင်းသွားတိုင်း ဟန်ချက်မညီဘဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားလို့ မနည်းသတိထားပြီးသွားနေရတာ။ " ဘုတ် " " အမယ်လေး " သတိထားပြီးလျှောက်နေတဲ့ကြားကနေ လူတစ်ယောက်က ပခုံးကိုတိုက်ချသွားတာမို့ တပေါင်း ပလက်ဖောင်းပေါ်ကနေဘုတ်ခနဲနေအောင် ဖင်ထိုင်ရက်လဲကျသွားရတယ်။လက်ထဲကအထုပ်တွေကလဲ မြေပြင်ပေါ်တချို့တစ်ဝက်ပြုတ်ကျသွားပြီး တစ်နေရာစီဖြစ်သွားခဲ့တယ်။လူကနာလဲနာ ရှက်လဲရှက်မို့ တပေါင်းတော်တော်နဲ့မထနိုင်ဖြစ်သွားရတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ပြုတ်ကျသွားတဲ့အထုပ်တွေကို လိုက်ကောက်ပေးနေတဲ့ ကောင်းလေးတစ်ဗယာက်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။သူကခပ်မြန်မြန်ကောက်ပြီးသွာတော့ တပေါင်းကိုလာပေးတယ်။ " မင်းထနိုင်ရဲ့လား...လူတွေကလဲ...ဝင်တိုက်သွားပြီး... တောင်းပန်စကားတောင် ပြောမသွားဘူး...လူ့ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့သူတွေပဲ ..မင်းအထုပ်တွေပြည့်ရဲ့လား စစ်ကြည့်ပါအုံး "

ဒီအိမ်မှာ ကလေးကစားစရာတွေရောင်းတယ်ဆိုတာကို လူသိသွားဖို့ပဲလိုတာ။တစ်လဝင်ငွေ အနည်းဆုံးတစ်သိန်းကျော်လောက် ပုံမှန်ရနေရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။အိမ်လခက တစ်လနှစ်သောင်းပေးရတာလေ။စားဖို့ရယ်။ရေဖိုးမီးဖိုဘာညာနဲ့ဆိုရင် တစ်လကိုထွက်ငွေက အနည်းဆုံးငါးသောင်းဝန်းကျင်ရှိမှာ။ဈေးကအမြဲရောင်းနေရမယ်လို့ ပြောလို့ရတာမဟုတ်ဘူး။ပြီးတော့ တပေါင်းကလဲ စားစရာရောင်းတာမဟုတ်ဘူး။ကလေးကစားစရာရောင်းတာ။တော်ရုံအိမ်ရှင်မတွေက သားသမီးတွေကိုဝယ်ပေးတာမဟုတ်ဘူး။ကြီးကြီးကပြောတယ်။ကျောင်းမှာသွားရောင်းတဲ့ ။ကျောင်းမှာသွားရောင်းဖို့ကျတော့ တပေါင်းလဲ ရှက်သလိုကြောက်သလိုလိုစိတ်ဖြစ်နေလို့ သွားမရောင်းရဲဘူးဖြစ်နေတယ်။ဈေးထဲမှာကျတော့ လူအများနဲ့ဆိုတော့ ရောင်းရဲတယ်။ဒါပေမဲ့ တပေါင်းက အော်ရောင်းရဲတာတော့မဟုတ်ဘူးပေါ့။ဈေးဝယ်သူမလာရင် ဘုရားဂုဏ်တော်တွေရွတ်ပွားနေပြီး ကစားစရာတွေကိုဖုန်သုတ်နေတာ။ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကပွဲဦးထွက်ရောင်းတဲ့ရက်မို့ထင်တယ်။ဝယ်သူတွေ ပါးသွားတာမျိုးသိပ်မရှိဘူး။တပေါင်းရောင်းတဲ့ ကစားစရာတွေကလဲ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ရောင်းတဲ့ဆိုင်မရှိသလို ရောင်းတဲ့တန်ဖိုးတွေကလဲ ငါးဆယ်တစ်ရာနဲ့အများဆုံးမှခြောက်ရာခုနစ်ရာပဲ။ဈေးကြီးတာတွေကို မရောင်းဘူး။တပေါင်းလဲမရင်းနိုင်လို့မရောင်းတာ။ရောင်းပြီးမှ ပစ္စည်းကိုတဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးချဲ့သွားရမှာပေါ့။ညနေနဲ့မနက်ဖြန်မနက်လဲ ဒီမနက်လိုမျိုးရောင်းရမယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်မနက်ဈေးသိမ်းပြီးရင်တော့ ဈေးသွားထပ်ဝယ်ရမဲ့ပုံပင်။တစ်ခါဈေးသွားရင်အများကြီးရင်းထားနိုင်ရင်တော့ အဆင်ပြေတာပေါ့။ခက်တာက တပေါင်းမှာက ငွေများများမကျန်ဘူးလေ။လက်ထဲမှာလဲ အိမ်လခတစ်လစာကိုတော့ မထိရဲဘဲ သက်သက်သိမ်းထားရသေးတယ်။ဈေးသည်ဆိုတာက နေ့တိုင်ရောင်းရတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို တပေါင်းကအတွေ့အကြုံရှိပြီးသားလေ။မိထွေးဖြစ်သူရဲ့ကုန်ခြောက်ဆိုင်လေးတောင် နေ့တိုင်းရောင်းရတာမှမဟုတ်တာ။အလုပ်ရုံတွေလစာထုတ်ရက်လောက်ပဲ သိသိသာသာရောင်းရတာလေ။ တပေါင်း ကန်စွန်းရွက်တွေကိုခပ်မြန်မြန်ချွေနေရင်း အိမ်ရှေ့ခြံဝကိုမျှော်ကြည့်နေမိတယ်။အိမ်ရှေ့လမ်းပေါ်ကနေ လူတွေဖြတ်သွားရင်းနဲ့ ကလေးကစားရာတွေကို လှည့်ကြည့်သွားတာမြင်ရင် တပေါင်းမှာအလိုလိုရင်တွေခုန်ပြီး ပြုံးနေမိတယ်။တစ်နေ့ကျရင်ဖြင့် ကလေးကစားစရာအရုပ်တွေကို ဆိုင်ခန်းကြီးနဲဖွင့်ရောင်းနိုင်ဖို့က တပေါင်းရဲ့စိတ်ကူးအိပ်မက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။ ~~~~~~~~~~~ မန္တလေးကနေ မနက်ရှစ်နာရီကထွက်လာတဲ့ ရထားက ရန်ကုန်ကိုနောက်နေ့မနက်ရှစ်နာရီမှရောက်တယ်။စာပို့ရထားကတစ်နေ့လုံးတစ်ညလုံးကိုမောင်းတာ။၊လမ်းမှာတွေ့တဲ့ဘူတာတိုင်းလဲအကုန်ရပ်တယ်။မန္တလေးကို ဖိုးဇင်လိုက်သွားတုန်းကတော့ ဘကြိးတို့ကားနဲ့လိုက်သွားရတာ။အခုကျတော့ ဘကြီးတို့က ရထားပေါ်လိုက်တင်ပေးတယ်။ "တစ်ယောက်တည်းပြန်ရဲရဲ့လား" လို့် အကြီးကမေးပါသေးတယ် ။ဖိုးဇင်လဲပြန်ရဲတယ်လို့ဖြေခဲ့လိုက်တယ်။ဟုတ်တယ်လေ။ယောက်ျားပဲ ဘာကြောက်စရာရှိလဲ။လောကကြီးမှာ အမေနဲ့အဖေ့ထက်ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာများ ရှိသေးလို့လား။အားလုံးမှာ အကြောင်းပြချက်ခိုင်ခိုင်လုံလုံရှိကြတာပဲဟာ။ကိုယ့်ကို ရန်လာစရင်လဲ စိတ်ကြိုက်ကျေနပ်အောင် ပြန်ထိုးလို့ရတယ်လေ။တော်ရုံကိစ္စကိုရှင်းပြမယ်။ရှင်းပြလို့မရရင်တော့ လက်သီးစာကျွေးပစ်လိုက်တာပေါ့။ကိုယ့်အသားကို တစ်ချက်ထိရင်နှစ်ချက်ပြန်ထိပေးလိုက်တာပေါ့။ ဒီအတွက်လဲ ငရဲကြီးမယ်။ငရဲ့အိုးစောက်ထိုးကျမယ်ဘာညာလဲ ပြောမဲ့သူမှမရှိတာ။ ရန်ကုန်ဘူတာကြီးရောက်ရင် ရထားပေါ်ကဆင်း။ပြီးရင် ဆူးလေဘုရားကိုဘယ်လိုသွားရလဲမေးတဲ့ ။ဆူးလေဘုရားနားက ကုန်းတံတားကြီးအောက်ရောက်ရင် မင်းတို့ရပ်ကွက်ကိုရောက်တဲ့ကားကို မေးပြီးစီးသွားလိုက်လို့ ဘကြီးကမှာလိုက်တာမို့ ဘူတာကြီးမှာ ရထားဆိုက်တာနဲ့ ဖိုးဇင်လဲမေးမြန်းပြီးတော့ ဘူတာထဲကနေထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ရန်ကုန်မြို့ထဲမရောက်ဖူးတဲ့ ရန်ကုန်သားအဖို့ အရာရာကစိမ်းသက်လွန်းနေခဲ့တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~ " တပေါင်းရေ...တပေါင်း " တပေါင်းတို့ ခြံရှေ့ကနေ ဖိုးဇင်ဝမ်းသာအားရနဲ့လှမ်းခေါ်လိုက်မိတယ်။ဖိုးဇင်ရဲ့ခေါ်သံအဆုံးမှာ အိမ်ထဲကနေ အဘွားကြီးတစ်ယောက်ထွက်လာတာမို့ ဖိုးဇင်အံ့ဩပြီး ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။ဒီအဘွားကြီးကို ဖိုးဇင်လုံးဝမသိ။မြင်လဲမမြင်ဖူး။တပေါင်းရဲ့ ကြီးတော်တွေလဲမဟုတ်ဘူး။တပေါင်းရဲ့ကြီးတော်နှစ်ယောက်က ဖိုးဇင်တို့အမေနဲ့သိပ်မကွာကြဘူးလေ။ " ဟဲ့ ...ဘယ်သူတုန်း ...ဒီအိမ်မှာ ဘယ်ကတပေါင်းမှမရှိဘူး...သူ ဒီမှာမနေတော့ဘူး...နောက်ထပ်လာမရှာနဲ့...." အဘွားကြီးရဲ့အဖြေစကားကြောင့် ဖိုးဇင်စိတ်တိုသလို ဖြစ်သွားမိတယ်။အသက်ကြီးပြီး ရိုင်းစိုင်တဲ့သူကြီးလေ။ " မရှိတော့ ဘယ်သွားလို့လဲ ...ဒီအိမ်ကတပေါင်းတို့အိမ်လေ...ဘာလဲ ...တပေါင်းတို့အိမ်ပြောင်းသွားကြတာလားဗျ " " မသိဘူးလို့ပြောနေတာ မင်းမကြားဘူးလား ကောင်လေး....ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်တွေလာမမေးနဲ့...မသိဘူး...."

#ရင်တွင်းနာ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၁၅) akyiphyu *********** အမျိူးသမီးကြီးပြန်ထွက်လာတာကိုကြည့်ပြီး တပေါင်းရင်တွေတုန်ကာ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေပါ အေးစက်လာသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။အမျိုးသမီးကြီးနှုတ်ကထွက်လာမဲ့စကားတွေကို နားထောင်ဖို့ကို ရင်ကအဆမတန်အခုန်မြန်နေခဲ့တယ်။ " ကောင်မလေးရေ .... ရောင်းလို့ရတယ်တဲ့...နေရာခသုံးရာပေးရမယ်တဲ့....အမှိုက်တွေမထားခဲ့ရဘူးတဲ့နော် " ကြားလိုက်ရတဲ့စကားကြောင့် တပေါင်းထခုန်လုမတတ်ဝမ်းသာသွားမိတယ်။ဘယ်လိုပြောလို့ ပြောပြရမှန်းကိုမသိဘူး။တပေါင်းရဲ့အနာဂတ်လမ်းက လမ်းပွင့်သွားသလိုခံစားချက်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရတာ။ " ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်မမ...ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ..အမှိုက်တွေထွက်လာရင်လဲ ... တပေါင်းပြန်သီမ်းသွားပေးပါ့မယ်ရှင် " ကျေးဇူးတင်စကားကို တပေါင်းထပ်တလဲလဲပြောလိုက်မိတယ်။တကယ့်ကိုကျေးဇူးတင်မိတာပါ။ပထမဆုံးခြေလှမ်းအစမှာ ရိုက်ချခံလိုက်ရသလို ကြုံလိုက်ရပြီးမှ ခြေလှမ်းကိုစလှမ်းနိုင်လိုက်တဲ့အဖြစ်က ပိုပြီးတော့လေးလေးနက်နက်နဲ့တန်ဖိုးထားမိစေသလိုပါပဲ။ ~~~~~~~~~~~ " ရုပ်ရုပ်ရေ...နင်ရောင်းရတယ်မဟုတ်လား..." ရုပ်ရုပ်ဆိုတဲ့အခေါ်အဝေါ်ကြောင့် ဖြုန်းခနဲတော့တပေါင်းနားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားရတယ်။နောက်မှ တပေါင်းကအရုပ်တွေရောင်းလို့ ခေါ်တာမှန်းသဘောပေါက်ပြီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။ " ဟုတ်ကဲ့ ရောင်းကောင်းပါတယ်မမ.....တစ်သောင်းကျော်ဖိုးလောက်ရောင်းရတယ်ရှင့် " တပေါင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြေလိုက်မိတယ်။ " ဪ ..မဆိုးပါဘူး...ရောင်းရသားပဲ ...ဒါနဲ့ အခုမှဈေးရောင်းဖူးတာလား " " ဟုတ်...ဈေးတော့ရောင်းဖူးပါတယ်...ကုန်ခြောက်ဆိုင်ဝိုင်းကူထိုင်ပေးဖူးတာပါ ..." " အင်း...ကလေးတွေကို ဘာလို့အရုပ်တွေ ...အလကားပေးနေတာလဲ..တစ်ခုဘယ်လောက်မြတ်လို့လဲ ...ဈေးသည်ဆိုတာ လက်မတိုရဘူးဆိုတာမှန်ပေမဲ့ .... လက်လဲ မလွယ်ရဘူး.." " ဟုတ်ကဲ့မမ ...အများကြီးတော့မမြတ်ပေမဲ့ မြတ်တော့မြတ်ပါတယ်...ကလေးတွေကလိုချင်နေတော့ ကိုယ်ချင်းစာမိလို့ပါ...သူတို့မိဘတွေက မဝယ်ပေးနိုင်တော့ သနားလို့ပေးလိုက်တာပါ " " အမယ်လေး ...သဘောအရမ်းမကောင်းနဲ့ရုပ်ရုပ်ရေ...ဝယ်ပေးနိုင်သူက ဝယ်ပေးလိမ့်မယ်...တချို့တွေက တကယ်မဝယ်ပေးနိုင်လို့ မဝယ်ပေးကြတာဟုတ်ပေမဲ့ ...တချို့တွေက ...ကစားစရာအရုပ်ကို နှစ်ရာသုံးရာလောက်ပေးရရင် မဝယ်ပေးချင်ကြဘူး...အရုပ်ဝယ်မဲ့အစား မုန့်စား...ပိုက်ဆံစုဆိုပြီး ကလေးတွေစိတ်ဆင်းရဲအောင် တအားလုပ်ကြတာ...အစ်မကတော့ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ဘူး...ကလေးတွေနှစ်ခါတောင်းရင် တစ်ခါတော့ .ဝယ်ပေးလိုက်တာပဲ ...ကလေးအရွယ်မှာကစားစရာပဲလိုချင်မှာပေါ့ ..မဟုတ်ဘူးလား..ကစားစရာဆိုတာအလွန်အကျွံဆုံးမှ ...အသက်ဆယ်နှစ်လောက်အထိပဲ ကစားခွင့်ရကြတာလေ...အသက်ဆယ်နှစ်ကျော်ရင် မိဘကိုဝိုင်းကူရမယ်...ကျောင်းစားလုပ်ရမယ်လေ..ရှေ့လျှောက်လဲ အသက်ကကြီးလာမှာလေ...တတ်နိုင်ရင်တော့.....ကလေးဘဝကို ကလေးဆန်ဆန်ဖြတ်သန်းစေချင်ပါတယ်အေ ....ခဏနေရင် အစ်မကလေးနှစ်ယောက်...သူ့အဖေနဲ့လာပါလိမ့်မယ်...အဲ့ဒီကျရင် ဘာတွေတောင်းအုံးမလဲမသိဘူး...မသိမ်းနဲ့အုံးနော် ရုပ်ရုပ် " ကုန်ခြောက်သည်အမျိုးသီးဆီက ဒိစကားတွေကြားလိုက်ရတာနဲ့တင် အမျိုးသမီးကို တပေါင်းခင်မင်သွားမိတော့တယ် ။သားသမီးကို သားသမီးလို မေတ္တာပေးပြီး ချစ်ခင်ပေးတဲ့ မိဘတိုင်းကို တပေါင်းလဲ ချစ်ခင်ပါတယ်။ ~~~~~~~~~~~ တပေါင်းဈေးသိမ်းပြီးလို့.အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဆယ်နာရီခွဲနေပြီ ။ထမင်းကတော့မနက်ကချက်ခဲ့ပြီးပြီ။ဟင်းချက်ဖို့အချိန်ကသိပ်မကျန်တော့ ။တပေါင်းတို့ရပ်ကွက်တွေမှာက ထင်းမီး၊မိးသွေးမီးဖိုကို မနက်လေးနာရီကနေ မနက်ဆယ့်တစ်နာရီခွဲအထိပဲသုံးခွင့်ရှိတာ။ညနေဆိုရင် လေးနာရီကနေ ညကိုးနာရီအထိ။ကြားချိန်တွေပါ သုံးချင်ရင် ရန်ပုံငွေအလူငွေထည့်ရတယ်။တော်ရုံအိမ်ကလဲ ကြားချိန်တွေကိုသုံးလေ့မရှိကြဘူး။ထမင်းဆိုင်နဲ့ဖိုးဇင်တိုလိုဆိုင်မျိုးတွေပဲ ကြားချိန်တွေပါ မီးဖိုသုံးကြလို့အလှူငွေနဲ့သုံးကြတာ။အဖေ့အိမ်မှာနေတုန်းကဆိုရင် မနက်ဆယ်နာရီဆို အကုန်ကျက်ပြီ။ အခုချိန်မှာ တပေါင်းက ပိုက်ဆံစုရမဲ့အချိန်ဆိုတော့ ဟင်းချက်စရာလဲ ထွေးထွေးထူးထူးမဝယ်ခဲ့ပါဘူး။ကန်စွန်းရွက်နဲ့ဈေးပေါတဲ့ ဂျပန်ငါးလေးနည်းနည်းဝယ်လာခဲ့တာ။ဈေးကတစ်သောင်းကျော်ဖိုးရောင်းရတယ်ဆိုတော့ ပျမ်းမျှအမြတ်ငွေက လေးထောင်အနည်းဆုံပဲ ။ကစားစရာအရုပ်တွေက ဈေးနည်းလေ အမြတ်ကျန်လေ။ငါးရာရင်းရတဲ့ပစ္စည်းက တစ်ရာနှစ်ရာထက်ပိုပြီးအမြတ်တင်လို့မရဘူး။ ဒီကြားထဲ အတင်းဈေးဆစ်တဲ့သူနဲ့တွေ့ရင်လျှော့ရသေးတာ။ငါးဆယ်တစ်ရာရောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေကျတော့ ဈေးလဲသိပ်မဆစ်ကြတော့ဘူး။ဒါပေမဲ့ ငါးဆယ်တန်တစ်ခုရောင်းရင်အမြတ်ကထက်ဝက်မြတ်တာ။တစ်ချို့ဆို ထက်ဝက်မကဘူး။ဒါကလဲ ဆိုင်ကိုမေးလာခဲ့ပြီးတော့မှ တပေါင်းလဲရောင်းရတာ။တစ်နေ့ကို ပျမ်းမျှအမြတ်ငွေလေးထောင်ဆိုရင် တစ်လကိုတစ်သိန်းကျော်ကျန်မယ်။ပြီးတော့ ညနေဈေးလဲတပေါင်းသွားထွက်အုံးမှာ။နေ့ခင်းဘက်ဆိုရင် အိမ်တံခါးဝမှာတန်းလေးလုပ်ထားတယ်။ပစ္စည်းတွေကို အိမ်ထဲမသိမ်းဘဲ အိမ်ရှေ့မှာချိတ်ထားလိုက်တယ်။ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ကလေးတွေရှိတယ်လေ။ရောင်းရရမရောင်းရရ

ဝမ်းနည်းအားငယ်စိတ်က ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။အထုပ်နှစ်ထုပ်ဆွဲပြီး ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းမသိတော့ ။ဒီနေရာမှာပဲ ကျရှုံးသွားရင်ဖြင့် တပေါင်းဘဝတော့ရှေ့ကိုဘယ်လိုခရီးဆက်ရမလဲမသိ။ခြေတစ်ဖက်မသန်ဖြစ်နေတော့ အလုပ်ခေါ်ခိုင်းချင်သူကလဲမရှိ။တခြားသူတွေရဲ့အနှိမ်မခံရဖို့အရေး ဈေးရောင်းတဲ့အလုပ်ကိုရွေးချယ်လိုက်ခါမှ ဈေးရောင်းဖို့တစ်နေရာလေးရဖို့က မလွယ်လှတဲ့အဖြစ်။ဈေးသည်အသစ်တစ်ယောက်ရဲ့ဘဝက ထင်သလောက်မလွယ်လှ။ " ဟဲ့ ...ဆိုင်ရှေ့မှာဘာလာပိတ်ရပ်နေတာလဲ ...ဈေးဝယ်မှာလား...မဝယ်ရင်သွား..ဒီနေရာမှာနေရာလွတ်မရှိဘူး" နောက်ကျောဘက်ဆီကအော်သံကြောင့် တပေါင်းကိုယ်လေးဆတ်ခနဲတုန်သွားမိတယ်။တကယ်ဆိုတပေါင်းရပ်နေတာက သူ့ဆိုင်ရှေ့တည့်တည့်မှာမဟုတ်ပါဘူး။သူ့ဆိုင်ကလမ်းထောင့်မှာရှိတာ။လူစည်တဲ့လမ်းဘက်ကိုဆိုင်ကမျက်နှာစာလှည့်ထားတာပါ။တပေါင်းရပ်နေတဲ့နေရာက ဈေစလမ်းရဲ့အဆုံးက လမ်းဆုံခွနေရာ။ပြောရရင်သူ့ဆိုင်ရဲ့ဘေးဘက်ခပ်စောင်းစောင်းနေရာမှာရပ်နေတာ။ဒါကိုလှမ်းအော်တာမို့ တပေါင်းအထုပ်တွေကို ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး ဈေလမ်းထဲကိုတစ်ပတ်လျှောက်ခဲ့လိုက်တယ်။ဈေးကဈေးသည်တွေစုံလာပြီ။ဈေးဝယ်သူအချို့လဲရောက်လာကြပြီ။တပေါင်းမှာ အခုချိန်ထိနေရာမရသေးဘူး။လူမှာ အထုပ်တွေလက်ကဆွဲပြီး ဟိုဘက်ထိပ်လျှောက်လိုက် ဒိဘက်ထိပ်လျှောက်လိုက်နဲ့ ကြာတော့အတော်လေးကိုရှက်လာမိပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ဓါတ်ကျကျနဲ့ဈေးလမ်းအဆုံး တစ်ဖက်ထိပ်ကိုလျှောက်လာခဲ့လိုက်တယ်။တစ်လမ်းလုံးလဲဈေးသည်တွေကိုပြည့်လို့် ။နေရာလုပြိး ရန်ဖြစ်စကားများနေကြတဲ့ဈေးသည်အများအပြားကိုလဲတွေ့ရတယ်။သူတို့က သူဆဲကိုယ်ဆဲတွေပဲ။တပေါင်းကတော့ ဘာမှကိုပြန်မပြောရဲတာ။တစ်ယောက်ယောက်ကအော်လိုက်ရင် အသားတွေတုန်ပြီးနှလုံးခုန်သံတွေမြန်လာတာပဲသိတော့တယ်။ လမ်းရဲ့အဆုံးမှာ စီဒီခွေတွေရောင်းတဲ့ဆိုင်လေးကိုတွေ့တော့ တပေါင်းမဝံ့မရဲနဲ့ငေးကြည့်နေမိတယ်။အခွေဆိုင်ဘေးမှာ နေရာလွတ်တွေ့ပေမဲ့သွားမခင်းရဲတော့ဘူး။နေရာလွတ်ဘေးမှာ ကြက်သွန်၊အာလူးတွေရောင်းတဲ့ကုန်ခြောက်သည်ကိုတွေ့ရတယ်။ကုန်ခြောက်သည်က တပေါင်းကိုလှမ်းကြည့်တာကိုတွေ့လိုက်ရတော့ တပေါင်းမရဲတရဲနဲ့ပြုံးပြလိုက်မိတယ်။ကုန်ခြောက်သည်အမျိုးသမီးကြီးကလဲ ပြန်ပြုံးပြတာမို့ တပေါင်းရင်ထဲလှိုက်ခနဲခုန်လှုပ်သွားရတယ်။မဝံ့မရဲစိတ်ကလဲ နည်းနည်းလေးပြန်ရဲတင်းလာသလိုဖြစ်လာတယ်။တပေါင်းခြေတုန်လက်တုန်နဲ့ပဲ သတ္တိမွေးပြီးတော့ ကုန်ခြောက်သည်နားကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ " ဟို...ဟိုလေ..မမ..ဒီနေရာလွတ်မှာ ဈေးရောင်းလို့်ရမလားဟင် ...တပေါင်းနေရာခပေးမှာပါရှင် " တပေါင်း တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ မေးလိုက်တော့ ကုန်ခြောက်သည် အမျိုးသမီးက မျက်နှာတည်တည်နဲ့ မော့ကြည့်လာခဲ့တယ်။ကုန်ခြောက်သည် အမျိုးသမီး ကြီးက အမေသိန်းနုနဲ့ ရွယ်တူလောက်တော့ ရှိမယ်။ဒါပေမဲ့ မမလို့ပဲ တပေါင်းတမင်ခေါ်လိုက်တာ။ ကုန်ခြောက်သည်အမျိုးသမီးကို တပေါင်းမျှော်လင့်တကြီးနဲ့ကြည့်နေမိတယ်။အခုချိန်မှာတော့အမျိုးသမီးရဲ့ပါးစပ်က ထွက်လာမဲ့စကားတွေက တပေါင်းအတွက် အကြီးမားဆုံးမျှော်လင့်ချက်ပဲ ဒီတစ်ကြီမ်အငြင်းခံအဆဲခံလိုက်ရမယ်ဆိုရင် ဒီနေ့အဖို့ ထပ်ပြီးကြိုးစားဖို့ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။ " ဘာရောင်းမှာလဲ " အမျိုးသမီးကြီးပါးစပ်က အငြင်းစကားမဟုတ်ဘဲ အမေးစကားထွက်လာတာမို့ တပေါင်းအားတက်သွားမိတယ်။ " ဟို..ဟို ...ကလေးကစားစရာတွေပါရှင် " " ဪ...အေး..အေး ..ခဏလေးနေအုံး...အစ်မသွားမေးပေးမယ်နော်..သူတို့ကညစ်ပက်တာတွေဆိုရင်တော့ ပေးမရောင်းဘူး " " ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့် " ကုန်ခြောက်သည်အမျိုးသမီးက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ အခွေတွေရောင်းတဲ့အိမ်ထဲကိုဝင်သွားခဲ့တယ်။အမျိုးသမီးကြီးဝင်သွားတာကိုကြည့်ပြီး တပေါင်းရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့စောင့်နေမိတယ်။ ================================== အပိုင်း (၁၅)ဆက်ရန် #AKyiPhyu #ဧကြည်ဖြူ (၁) https://www.facebook.com/100067151540690/posts/734556598792718/ ၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735119455403099/ ၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735674495347595/ ၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736235605291484/ ၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736791991902512/ ၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/737913055123739/ ၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/738456585069386/ ၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/739012378347140/ ၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740077244907320/ ၁၀ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740644458183932 ၁၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741255251456186/ ၁ ၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741833594731685/ ၁၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742400951341616/

မဝံ့မရဲနဲ့ဈေးထဲကိုဝင်ချသွားလိုက်တယ်။ဈေးထဲမှာ အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနဲ့ကလေးတွေပါဈေးရောင်းနေကတာကိုတွေ့တော့ စိတ်ထဲသတ္တိတွေရှိလာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။တချိုဆို တပေါင်းထက်တောင်ဆိုးသေးတာတွေလဲတွေ့ရတယ်။ချိုင်းထောက်တစ်ဖက်နဲ့ဈေးရောင်းနေသူတွေ။စကားတောင်ပီအောင်မပြောနိုင်သေးဘဲဈေးရောင်းနေတဲ့ ကလေးတွေ။ရုပ်ချောသူတွေ၊ရုပ်မလှသူတွေ၊ပိန်သူတွေ၊ဝသူတွေ၊လူမျိုးစုံအရွယ်စုံနဲ့လူတွေ။ဒီလူတွေထဲမှာ ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့လူကောင်းတွေပါသလို မသန်စွမ်းတွေလဲပါကြတယ်။သူတို့အားလုံး ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ပြီး ဘဝအတွက်ကြိုးစားရုန်းကန်နေကြတယ်။မသန်စွမ်းရယ်လို့လဲ ထူးပြီးဝမ်းနည်းနေကြပုံမရဘူး။အားလုံးကိုလိုက်ကြည့်ပြီးတပေါင်းရင်ထဲက ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်တာတွေလျော့ပါးသွားခဲ့တယ်။အားလုံးဟာ တခြားသူတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲကြိုးစားနေကြချိန်မှာ တပေါင်းကရောဘာကိုအားငယ်နေရမှာလဲ ၊ကြောက်လန့်နေရမှာလဲ တပေါင်းရဲ့ညာခြေထောက်က သိပ်မသန်တော့ပေမဲ့လမ်းလျှောက်လို့ရသေးတယ်။ကျန်ခြေတစ်ဖက်ကလဲ အကောင်းပကတိရှိနေသးတယ်။လက်တွေလဲအကောင်း၊မျက်လုံးတွေလဲအကောင်းလေ။ဒါဆိုရင် တပေါင်းကဘာကိုအားငယ်ကြောက်ရွံ့နေရမှာတဲ့လဲ။ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် တပေါင်းအားပါးတရပြုံးလိုက်မိပြိး ဈေးလမ်းတစ်လျှောက်လျှောက်ဝင်လာခဲ့တယ်။ဈေးလမ်းထဲကို လျှောက်ဝင်လာပြီးသိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကလေးကစားစရာမျိုးစုံရောင်းတဲ့ဆိုင်ကိုတွေ့လိူက်ရတယ်။တပေါင်းဆိုင်ထဲမဝင်သေးဘဲ ဈေးဆုံးတဲ့အထိလျှောက်ကြည့်လိုက်တယ်။ဘယ်ဆိုင်ကပိုစုံလဲ။ဘယ်ဆိုင်က ပိုပြီးဈေးဝယ်လို့အဆင်းပြေနိုင်မလဲဆိုတာကို တပေါင်းလိုက်ကြည့်တယ်။တပေါင်းရောင်းချင်တာက အိုးခွက်ပစ္စည်းလေးတွေ အစုံလိုချင်တာ။ဈေးရဲ့တစ်ဖက်ထိပ်အထိလျှောက်လာခဲ့ပြီးချိန်မှာတော့ တပေါင်းလိုချင်တဲ့ပစ္စည်းမျိုးစုံရှိတဲ့ဆိုင်ကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ဝင်ကြည့်လိုက်တယ်။ဆိုင်ထဲမှာ ကလေးကစားစရာဒန်အိုးဒန်ခွက်လေးတွေကစလို့ ကော်ပစ္စည်းမျိုးစုံရှိတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။သောက်ရေအိုးစင်လေးတွေ ၊ဆွဲခြင်းလေးတွေ၊မီးဖိုလေးတွေ၊စားပွဲခုံဝိုင်းကစလို့ ဆီမှုတ်ဆီကန်တော့နဲ့ချိန်ခွင်လေးတွေကအစရှိနေတာ။ပြောရရင် လူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသုံးပြုနေကြတဲ့ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ပြုလုပ်ထားတယ်။ကော်အညံ့စားနဲ့ယူမလား။ကော်အကောင်းစားနဲ့ယူမလား၊ယိုးဒယားလိုင်းလို့ သူတို့ပြောတဲ့ အကောင်းစားပုံစံယူမလားအကုန်ရှိတယ်။တပေါင်းလိုချင်သမျှပစ္စည်းတွေကို ဈေးမေးပြီးတော့ ဝယ်လိုက်တယ်။အားလုံးဝယ်ပြီးတော့ နောက်ထပ်တစ်ဆိုင်ကိုသွားဖို့ပြင်ရပြန်တယ်။ဒီဆိုင်မှာက အိုးခွက်လေးတွေနဲ့ကော်ပတ်ရုပ်မလေးတွေပဲရှိတာ။ " ကားတို့...စက်ရုပ်တို့က ဘယ်မှာသွားဝယ်ရမှာလဲရှင် " ဆိုင်ရှင်အန်တီကြီးကို တပေါင်းမေးလိုက်တယ်။ဈေးစဝယ်ကတည်းက အခုမှစရောင်းမှာပါလို့ ပြောထားပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက် ဆိုင်အလုပ်သမားတွေကလဲ မသိတာတွေကိုပြောပြပေးတယ်။ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဘယ်လောက်အမြတ်တင်ပြီးရောင်း ဆိုတာကအစပြောပြပေးတယ်။ " ကားတို့စက်ရုပ်တို့က (၂၄)လမ်းမှာရှိတယ်...ဈေးရုံမြေအောက်ထပ်မှာလဲရှိတယ်...လမ်းလျှောက်ပြီးလိုက်ကြည့်လိုက်နော် ..." " ဟုတ်ကဲ့ ..ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင် " ကုန်ကျငွေရှင်းပြီးတော့ ဆိုင်ထဲကထွက်လာချိန်မှာ တပေါင်းလက်ထဲမှာ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်ကြီးတစ်အိတ်အပြည့်ပါလာခဲ့တယ်။ ~~~~~~~~~~~ (၂၄)လမ်းကဆိုင်တွေကိုရောက်ချိန်မှာ တပေါင်းမျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ မျက်စိမလွှဲနိုင်ဘဲလိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ပစ္စည်းတွေကလဲ ခုနဝယ်လာတဲ့ဆိုင်ထက် သုံးဆလောက်ဈေးပိုကြီးသလိုပစ္စည်းတွေကလဲ အရည်အသွေးအတော်လေးကွာတယ်။တပေါင်းသဘောတကျလိုက်ကြည့်ပြီးမှ ကိုယ့်ငွေနဲ့နိုင်သလောက်ကိုဝယ်လိုက်တယ်။ အပြန်လမ်းမှာ ပစ္စည်းတွေကမလေးပေမဲ့ ဝန်တာကျယ်တာမို့ တပေါင်းနည်းနည်းတော့ ကသိလင်တဖြစ်ရတယ်။ကားပေါ်တက်တော့လဲ အထုပ်ခတွေပေးရမယ်နော်လို့ ကားစပယ်ယာကလှမ်းပြောတာမို့မကျေမနပ်နှုန်ခမ်းစူမိပြန်တယ်။ဒါပေမဲ့လဲ တပေါင်းရဲ့အထုပ်ကလဲ တကယ်ပဲနေရာယူတာမို့အထုပ်ခကိုကျေကျေနပ်နပ်ပဲပေးလိုက်ပါတယ်။သူတို့တွေလဲ မိသားစုအတွက်၊ဝမ်းရေးအတွက် ရှာစားနေကြတာပဲမဟုတ်လား။ ~~~~~~~~~~~ " ဟဲ့ ...ဘာလုပ်တာလဲ ....ကောင်မကလူပါးဝလို့ ..အဲ့ဒါငါ့နေရာဟဲ့ ..သွား ဒီနားလာမရောင်းနဲ့ " အထုပ်လေးချဖို့လက်ရွယ်ရုံရှိသေးတယ် အသံနက်ကြီးနဲ့အအော်ခံလိုက်ရတာမို့ တပေါင်းလန့်လဲလန့်သွားသလို ရှက်လဲရှက်သွားမိတယ်။ဘေးနားကဈေးသည်တွေကတော့ အော်သံကြောင့် တပေါင်းကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့ဈေးဗန်းတွေကို ဆက်ခင်းနေကြတယ်။ အဖေ့အိမ်ပေါ်ကဆင်းလာပြီးကတည်းက တက်ကြွနေခဲ့တဲ့စိတ်က ဈေးရောင်းဖို့အတွက်ဈေးထဲမှာ နေရာလိုက်ရှာတဲ့အခါမှာတော့ လုံးဝကိုစိတ်ဓါတ်ကျဆင်းသွားရတော့တယ်။ဈေးထဲမှာအသိလဲမရှိလေတော့ အထုပ်ကြီးတွေဆွဲပြီး ဟိုနေရာသွားခင်းမယ်လုပ်လိုက် မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရ၊ဒီနေရာခင်းမယ်လုပ်လိုက်မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရနဲ့ခေါင်းတွေပါချာချာလည်အောင်မူးလာတော့တယ်။တချို့ဆိုရင် ရိုးရိုးတန်းတန်းပြောထုတ်တာမဟုတ်ဘဲ ခပ်ရိုင်းရိုင်းဆဲထုတ်ကြတာ။ဆဲသံအော်သံကြားရင် တပေါင်းမှာအသက်ရှူတွေပါကျပ်ပြီး ရင်ဘတ်တွေပါအောင့်လာတယ်။သတ္တိမွေးထားသမျှက ပျောက်ဆုံးသွားသလိုခံစားလိုက်ရပြီး

ပေးသုံးချင်တယ်။တပေါင်းရဲ့ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆာတာတာဖြစ်သွားတာကို ဖိုးဖင်တကယ်စိတ်မကောင်းဘူး။တပေါင်းက အသားဖြူဖြူပါးဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ချစ်စရာကောင်မလေးတစ်ယောက်။ဒါပေမဲ့ သူ့ခမျာခြေတစ်ဖက်မသန်ဖြစ်သွားတော့ သိပ်ကိုရုပ်ဆိုးသွားသလိုဖြစ်သွားရှာတာ။သူ့ဟာသူ မွေးကတည်းက မသန်တာဆိုရင်လဲ ကြည့်ရတာမျက်စိယဉ်နေလို့ အဆင်ပြေအုံးမှာသေချာတယ်။အခုတော့ ဖြုန်းစားကြီးလို ခြေတစ်ဖက်မသန်ဖြစ်သွားတော့ ကြည့်ရတာအဆင်မပြေဘူး။လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်းမှာ သိပ်မသန်တော့တဲ့ဘက်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ဖိထောက်ပြီး လျှောက်နေပုံကိုမြင်ရတိုင်း ဖိုးဇင်ရင်ထဲမှာငိုချင်သလိုလိုကြိးဖြစ်မိတယ်။ဖြစ်နိုင်ရင် တပေါင်းအစားသူပဲဖြစ်လိုက်ချင်တယ်။ဒိလိုတွေးမိတိုင်း တပေါင်းတို့အဖေ ဦးအောင်မင်းကိုလဲ ဖိုးဇင်အရမ်းကိုဒေါသထွက်မိတာ။ ဖိုးဇင်မှာသာ ပိုက်ဆံရှိရင် တပေါင်းကိုဆေးကုပေးချင်မိတယ်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ချိန်ချိန်ငွေတွေအများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့ရင်တော့ တပေါင်းကိုအကူအညီပေးနိုင်ဖို့ကို ဖိုးဇင်ကြိုးစားမှာပါ ။ " ဖြောင်း " " ဟ,,ဟ...ဘာဖြစ်ကြတာလဲဟ..ဘယ်သူလဲ ဖိုးဇင်လား " အလု်ရုံအတွင်းက ဆူဆူညံညံရန်ဖြစ်သံတွေထွက်ပေါ်လာတာမို့ ဝပ်ရှောပိုင်ရှင် ဦးသိန်းကအပြေးအလွှားသွားကြည့်တယ်။ရန်ပွဲဆီကိုရောက်တော့ သူထင်တဲ့အတိုင်း သူ့တူဖိုးဇင်ဖြစ်နေတာကြောင့် စိတ်ပျက်သွားရတယ်။ " ဖိုးဇင်ရ...မင်းဖြစ်ပြန်ပြီလားကွာ...မင်းကို ငါဘာပြောထားလဲ ...တော်ရုံဆိုသည်းခံပါဆိုမှ ...မင်လဲကွာ..ငါတော့စိတ်ညစ်လာပြီ ...မင်း ..ရုံးခန်းထဲကို လာခဲ့အုံး " ဘကြီးဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ဖိုးဖင်လက်ထဲက ခုံကိုချပြီး ဘကြီးနောက်ကိုလိုက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~ " ဖိုးဇင်ရာ မင်းလဲရောက်တာတစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ် ...ရန်ပွဲက ဘယ်နှစ်ကြိမ်ရှိနေပြီလဲ ...မင်းအသက်ကအခုမှ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကျော်ကွ...ဒီပုံအတိုင်းဆက်နေသွားရင် မင်းကြီးလာရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...လူတိုင်းဒေါသဆိုတာရှိတယ်...ဒါပေမဲ့ ဒေါသကိုအသိစိတ်နဲ့ထိန်းရတယ်...အခုမင်းက ထစ်ခနဲဆိုရင် လက်ပါချင်တယ်....ကိုယ့်အလုပ်ကလူနဲ့ရန်မဖြစ်ရရင် အပြင်ကကောင်တွေနဲ့ဖြစ်တယ်...မင်းဒိလိုမျိုးတော့ နေသွားလို့မရဘူး ...အင်း ..ငါလဲဘာဆက်လုပ်ရမလဲ မသိတော့ဘူးကွာ..မင်းအိမ်ကို ခဏပြန်ပြီး အနားယူချင်ယူကွာ..တစ်ပတ်ခွင့်ပေးလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား " " ဟုတ်ကဲ့ ဘကြိး " ဘကြီးဆီက စကားကိုကြားလိုက်ရတော့ ဖိုးဇင်စိတ်ထဲ ဝမ်းသာသွားမိတယ်။သူအိမ်မပြန်ရတာတစ်နှစ်ကျော်နေခဲ့ပြီလေ။အမှန်အတိုင်းပြောရရင်အိမ်ပြန်ချင်စိတ်မရှိပေမဲ့ တပေါင်းနဲ့အငယ်လေးတွေကိုတော့ သတိရနေမိတယ်။ဒါကြောင့်လဲ ခဏဖြစ်ဖြစ် ရပ်ကွက်ထဲကို ပြန်ချင်မိတယ်။တကယ်ဆို မန္တလေးနဲ့ရန်ကုန်က တစ်ရက်ခရီးပဲလေ။ဒါကို သူ့မှာပြန်ခွင့်မရခဲ့ဘူး။မပြန်နိုင်တဲ့အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ မိခင်ဖြစ်သူကြောင့်ပဲပေါ့။လစဉ်သူ့လုပ်အားခငွေကို ဘကြီးကစုထားပေးပြီး သုံးလတစ်ကြိမ် အမေတို့ဆီကို ငွေလွှဲပေးလေ့ရှိတယ်။ဖိုးဇင်ကအလုပ်ဝင်တာ တစ်နှစ်ကျော်ပဲရှိသေးပေမဲ့ အတတ်မြန်လို့ လုပ်အားခရတာ။တချို့ဆိုရင် လုပ်အားခရယ်လို့ များများစားစားရသေးတာမဟုတ်ဘူး။အသင်အနေနဲ့ပဲ မုန့်ဖိုးသာသာရသေးတာ။ဖိုးဇင်ကတော့ အလုပ်ကိုကြိုးစားတယ်။ငွေများများရအောင်ရှာချင်တယ်။သူ့မှာ ငွေများများရတဲ့အခါ တပေါင်းကိုလဲ ပေးသုံးချင်တယ်။တပေါင်းရဲ့ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆာတာတာဖြစ်သွားတာကို ဖိုးဖင်တကယ်စိတ်မကောင်းဘူး။တပေါင်းက အသားဖြူဖြူပါးဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ချစ်စရာကောင်မလေးတစ်ယောက်။ဒါပေမဲ့ သူ့ခမျာ ခြေတစ်ဖက်မသန်ဖြစ်သွားတော့ သိပ်ကိုရုပ်ဆိုးသွားသလိုဖြစ်သွားရှာတာ။သူ့ဟာသူ မွေးကတည်းက မသန်တာဆိုရင်လဲ ကြည့်ရတာမျက်စိယဉ်နေလို့ အဆင်ပြေအုံးမှာသေချာတယ်။အခုတော့ အခုတော့ ဖြုန်းစားကြီးလို့ ခြေတစ်ဖက်မသန်ဖြစ်သွားတော့ ကြည့်ရတာအဆင်မပြေဘူး။လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်းမှာ သိပ်မသန်တော့တဲ့ဘက်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ဖိထောက်ပြီး လျှောက်နေပုံကိုမြင်ရတိုင်း ဖိုးဇင်ရင်ထဲမှာငိုချင်သလိုလိုကြိးဖြစ်မိတယ်။ဖြစ်နိုင်ရင် တပေါင်းအစားသူပဲဖြစ်လိုက်ချင်တယ်။ဒိလိုတွေးမိတိုင်း တပေါင်းတို့အဖေ ဦးအောင်မင်းကို ဖိုးဇင်အရမ်းကိုဒေါသထွက်မိတယ်။ဖိုးဖင်မှာသား ပိုက်ဆံရှိရင် တပေါင်းကိုဆေးကုပေးချင်မိတယ်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ချိန်ချိန်ငွေတွေအများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့ရင်တော့ တပေါင်းကိုအကူအညီပေးနိုင်ဖို့ကို ဖိုးဇင်ကြိုးစားမှာ ။ ~~~~~~~~~~~~~ သိမ်ကြီးဈေးတဲ့။စည်လိုက်တာအရမ်းပဲ။တပေါင်းဟိုမေးဒီမေးနဲရောက်လာခဲ့တာ။စစတုန်းကတော့ ကားပေါ်တက်ရတာလဲ အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး ‌ေ**သချင်လောက်အောင် စိတ်ညစ်မိတာပေါ့။ကိုယ်က ဘယ်ခြေထောက်ကို အားယူပြီးတက်နေရုံရှိသေးတယ််။ကားစပယ်ယာက စိတ်မရှည်ချင်ဘူး။အတင်းကိုဆွဲတင်ပစ်လိုက်တာ။ကိုယ့်လက်ကိုလာကိုင်တာမကြိုက်ပေမဲ့လဲ ကားပေါ်တက်သမျှလူတိုင်းကို ဆွဲတင်နေတာမို့ မျက်နှာကိုတင်းပြီး စိတ်တိုတာကို မျိုသိပ်လိုက်ရတယ်။ကားပေါ်ရောက်တော့လဲ ခြေချစရာနေရာတောင်မရှိအောင်် လူတွေပြည့်သိပ်နေတာကိုပဲ တိုးတိုးဝှေ့ဝှေ့နဲ့စီးလာရတာ။ဈေးထဲရောက်တော့ လူကကြောက်သလိုဖြစ်နေပေမဲ့ ဟိုငေးဒီငေးနဲ့ပဲ ဈေးထဲလျှောက်လာခဲ့တယ်။(၂၆ ) လမ်းကိုတွေ့တော့

#ရင်တွင်းနာ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၁၄) akyiphyu ************ "ဟုတ်ကဲ့ ကြီးစော ..ကျွန်မတို့ကြိုက်ပါတယ်...ဒီနေ့ပဲပြောင်းချင်တာမို့... စာချုပ်ကို ဒီနေ့ပဲချုပ်မလား " " အေးလေ.....ချုပ်ဆိုလဲချုပ်ကြတာပေါ့..ဒါနဲ့ ...ဒီနေ့ချက်ချင်းပြောင်းမလို့လား ...ငါက အိမ်ရှင်းပေးအုံးမလားလို့် " " ရပါတယ် ကြီးစော...တပေါင်းကိုယ့်ဘာသာရှင်းပါ့မယ်ရှင်...တပေါင်းအလုပ်လုပ်တာ သိပ်မမြန်ပေမဲ့ ..သေသေသပ်သပ်လုပ်တတ်ပါတယ်ရှင် " ကြီးစောရဲ့စကားကို တပေါင်းအမြန်ဝင်ပြောလိုက်မိတယ်။ကြီးစောက တပေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လာတယ်။ပြီးတော့ ခေါင်းကိုအသာငြိမ့်ပြတယ်။ " အင်းလေ...ဒီနေ့ပြောင်းချင်တယ်ဆိုရင်လဲ လမ်းမှူးကိုသွားခေါ်ခိုင်းလိုက်အုံးမယ် " ကြီးစောရဲ့စကားကြောင့် တပေါင်းရင်ထဲလှိုက်ခနဲ့ခုန်လှုပ်သွားပြီး အိမ်လေးကိုလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။နာရီပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဒီအိမ်လေးဟာ တပေါင်းစိတ်တိုင်းကျနေထိုင်လို့ရမဲ့ အိမ်လေးဖြစ်လာတော့မှာကိုတွေးပြီး ရင်ထဲကြည့်နူးသွားမိတယ်။ ~~~~~~~~~~ ကြီးစောပေးတဲ့ အုန်းတံမြတ်စည်းနဲ့ တစ်အိမ်လုံးကိုလှည်းကျင်းပြီးတော့ တပေါင်းအတော်လေးမောဟိုက်သွားတယ်။ဒီမနက်စာကိုတော့ ကြီးကြီးအေးခင်က ကျွေးလိုက်တာမို့ ဗိုက်ဆာတဲ့ပြဿနာကလဲ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီး။အိမ်ရှင်းပြီးသွားရင်တော့ လိုအပ်တာတွေသွားဝယ်ရမယ်။စားဖို့သောက်ဖို့အိုးခွက်တွေကတော့ ဝယ်ပြီးသွားပြီ။အိမ်လေးထဲမှာ သောက်ရေးအိုးနဲ့ဘုရားပန်းအိုးတွေလဲရှိတာမို့ ထပ်ဝယ်ဖို့မလိုသေးဘူး။သောက်ရေခွက်၊သုံးရေခွက်နဲ့ဆပ်ပြာခွက်ဝယ်ရမယ်။ပြီးတော့ အိပ်ဖို့စောင်၊ခြင်ထောင်နဲ့ခေါင်းအုံးတစ်လုံးမဖြစ်မနေဝယ်ရမယ်။မဝယ်လို့တော့မရဘူး။နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာတောင် ခြင်ကိုက်နေတဲ့အရပ်လေ။မဝယ်မဖြစ်ဝယ်ရမဲ့ပစ္စည်းတွေကိုတော့ဝယ်ပြီး ဈေးရင်းငွေနဲ့နောက်လအိမ်လခနှစ်လစာလောက်ပါကျန်အောင် ချန်ထားဖို့ကို စိတ်ကတွက်ချက်နေမိတယ်။တပေါင်းက ခြောက်တန်းပဲအောင်ထားတာဆိုပေမဲ့ ကျောင်းတက်တုန်းကပညာရေးထူးချွန်ခဲ့တာမို့ အတွက်အချက်လေးတော့ရတယ်။ကုန်မဲ့စာရင်းကိုတွက်ချက်နေရင်းနဲ့ အန်တီကြီးနဲ့ဘွားဘွားကြီးကို စိတ်ကသတိရသွားမိပြန်တယ်။အန်တီကြိးတို့အိမ်မှာ တစ်လပြည့်အောင်မနေခဲ့ရပေမဲ့ မေတ္တာတရားဆိုတာ စိမ်းစိမ်းကျက်ကျက် တချို့လူတွေဆီမှာတကယ်ရှိတယ်ဆိုတာကို သိနားလည်ခဲ့ရတယ်။ဘွားဘွားကြီးနဲ့အန်တီကြီးတို့မေတ္တာနဲ့ပေးခဲ့တဲ့ငွေကြေးတွေက တပေါင်းရဲ့ဘဝကိုကယ်တင်ခဲ့တာလို့ပဲပြောရမလား။တကယ်လို့များ ဒီငွေတွေသာ လက်ထဲမရှိရင် တပေါင်းဘာများလုပ်မိမလဲမသိ။ကိုယ့်ကိုယ်ကိုများအဆုံးစီရင်မိလေမလားမပြောနိုင်။တွေးရင်နဲ့ ဘွားဘွားကြီးနဲ့အန်တီကြီးကိုစိတ်ထဲကနေ ဦးချကန်တော့လိုက်မိတယ်။ရှေ့ဆက်ပြီးတော့ တပေါင်းအနေနဲ့ နိုင်သမျှအင်အားလေးနဲ့ကြိုးစားပြီးရှင်သန်ဖို့ကိုလဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ~~~~~~~ " ဖြောင်း " " ဟ,,ဟ...ဘာဖြစ်ကြတာလဲဟ....ဘယ်သူလဲ ဖိုးဇင်လား " အလုပ်ရုံအတွင်းက ဆူဆူညံညံရန်ဖြစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတာမို့ ဝပ်ရှော့ပိုင်ရှင်ဦးသိန်းကအပြေးအလွှားသွားကြည့်လိုက်တယ်။ရန်ပွဲဆီကိုရောက်တော့ သူထင်တဲ့အတိုင်း သူ့တူဖိုးဇင်ဖြစ်နေတာကြောင့် စိတ်ပျက်သွားရတယ်။ " ဖိုးဇင်ရ...မင်းဖြစ်ပြန်ပြီလားကွာ...မင်းကို ငါဘာပြောထားလဲ ...တော်ရုံဆိုသည်းခံပါဆိုမှ ...မင်လဲကွာ..ငါတော့စိတ်ညစ်လာပြီ ...မင်း ..ငါ့ရုံးခန်းထဲကို လာခဲ့အုံး " ဘကြီးဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ဖိုးဖင်လက်ထဲက ခုံကိုချပြီး ဘကြီးနောက်ကိုလိုက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~ " ဖိုးဇင်ရာ... မင်းလဲရောက်တာတစ်နှစ်ကျော်ပဲရှိသေးတယ် ...ရန်ပွဲက ဘယ်နှစ်ကြိမ်ရှိနေပြီလဲ ...မင်းအသက်ကအခုမှ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကျော်ကွ...ဒီပုံအတိုင်းဆက်နေသွားရင် မင်းကြီးလာရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...လူတိုင်းဒေါသဆိုတာရှိတယ်...ဒါပေမဲ့ ဒေါသကိုအသိစိတ်နဲ့ထိန်းရတယ်...အခု...မင်းက ထစ်ခနဲဆိုရင်လက်ပါချင်တယ်....ကိုယ့်အလုပ်ကလူနဲ့ရန်မဖြစ်ရရင် အပြင်ကကောင်တွေနဲ့ဖြစ်တယ်...မင်းဒိလိုမျိုးတော့ နေသွားလို့မရဘူး ...အင်း ..ငါလဲဘာဆက်လုပ်ရမလဲမသိတော့ဘူးကွာ..မင်းအိမ်ကို ခဏပြန်ပြီး အနားယူချင်ယူကွာ..တစ်ပတ်ခွင့်ပေးလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား " " ဟုတ်ကဲ့ ဘကြိး " ဘကြီးဆီက စကားကိုကြားလိုက်ရတော့ ဖိုးဇင်စိတ်ထဲ ဝမ်းသာသွားမိတယ်။သူအိမ်မပြန်ရတာတစ်နှစ်ကျော်နေခဲ့ပြီလေ။အမှန်အတိုင်းပြောရရင်အိမ်ပြန်ချင်စိတ်မရှိပေမဲ့ တပေါင်းနဲ့အငယ်လေးတွေကိုတော့ သတိရနေမိတယ်။ဒါကြောင့်လဲ ခဏဖြစ်ဖြစ် ရပ်ကွက်ထဲကို ပြန်ချင်မိတယ်။တကယ်ဆို မန္တလေးနဲ့ရန်ကုန်က တစ်ရက်ခရီးပဲလေ။ဒါကို သူ့မှာပြန်ခွင့်မရခဲ့ဘူး။မပြန်နိုင်တဲ့အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ မိခင်ဖြစ်သူကြောင့်ပဲပေါ့။လစဉ်သူ့လုပ်အားခငွေကို ဘကြီးကစုထားပေးပြီး သုံးလတစ်ကြိမ် အမေတို့ဆီကို ငွေလွှဲပေးလေ့ရှိတယ်။ဖိုးဇင်ကအလုပ်ဝင်တာ တစ်နှစ်ကျော်ပဲရှိသေးပေမဲ့ အတတ်မြန်လို့ လုပ်အားခရတာ။တချို့ဆိုရင် လုပ်အားခရယ်လို့ များများစားစားရသေးတာမဟုတ်ဘူး။အသင်အနေနဲ့ပဲ မုန့်ဖိုးသာသာရသေးတာ။ဖိုးဇင်ကတော့ အလုပ်ကိုကြိုးစားတယ်။ငွေများများရအောင်ရှာချင်တယ်။သူ့မှာ ငွေများများရတဲ့အခါ တပေါင်းကိုလဲ