Saved Messages

بدترین نوع تنبلی ، تنبلی در اندیشه است. در جدی نگرفتن حقیقتی که آن را می‌فهمیم، اما با تنبلی ضایعش می‌کنیم. میوه‌ی نهایی این تضییع عقاید، دل‌مردگی‌ و بی‌حوصلگی ست. دقیقاً همین‌جاست که قدم گذاشتن در جاده‌ی همیشه باز توبه هم، برایت ناممکن می‌شود … - استاد محمد شجاعی @donntnow |

غم نیست گر به طعنهٔ خلق امتحان کنی مارا بخر ! که خلق خریدار درهم‌اند … @donntnow |

اگر بناست در آتش روم، جهنم من کنار آن که گلوی تو را برید ، مباد … @donntnow |

هفتاد پشت ما از نسلِ غم بودند! ارثِ پدر ما را، اندوهِ مادرزاد...

به آسمان خیره مانده بود. گفتم : ماه را دوست داری؟ گفت : بله. و همچنین خورشید و ستارگان را. اما فکر می‌کنم بیش از همه‌ی این‌ها دریا را دوست داشته باشم. افسوس، از غرق شدن می‌ترسم… گفتم : گمان کنم همه‌ی ما از آن چیز که عاشقش هستیم کمی می‌ترسیم و به او خیره ماندم… @donntnow |

تـو آن بتی که پرستیدنت خطایی نیست. وگر خطاست، مرا از خطا ابایی نیست ! @donntnow |

اگر من، بخشی از افسانه‌ی تو باشم؛ تو، روزی به من باز خواهی گشت... 📚کیمیاگر @donntnow |

انگیزه‌ی لبخندها، از خودشان زیباترند… @donntnow |

ای جام بهم‌ریخته، صدبار نگفتم با سنگدلان یار مشو، میشکنندت؟

غم بر سر غم ريخته آن‌جا که منم دل بر سر دل ريخته آن‌جا که تویی … @donntnow |

دلم ز دست زمین و زمان به تنگ آمد مرا ببر به زمین و زمانه‌ای دیگر ... @donntnow |

لیس کل شیء فی القلب یقال؛ لذلك خلق الله التنهیدة، الدموع، النوم الطویل، الابتسامة الباردة و رجفة الیدین. هرآنچه در قلب می‌گذرد را نمی‌توان گفت! برای همین خدا آه، اشک، خواب طولانی، لبخند سرد و لرزش دستان را خلق کرد… @donntnow |

سابق، دور خودم دیواری مستحکم کشیده بودم و پشت سنگ‌های سردش مخفی شده بودم. کسی را به دنیای خودم راه نمی‌دادم و به تنهایی‌ام عادت کرده بودم. اما افسوس که با وعده‌هایش با دست‌های خودم برای رسیدن به او، دیوارهای دورم را خراب کردم... حالا، تنها و زخمی در میان آوارها نشسته‌ام. احساس غربت و ناامنی تمام وجودم را فراگرفته؛ و این، سرنوشت غم‌انگیز تمام کسانی ‌است که به تنهایی‌شان خیانت می‌کنند... @donntnow |