𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

یک فریم از یادگیریم تو این دوره‌ی قطعی اینترنت:

می‌خوام از این به بعد اینجا بیشتر راجع به سینما پست بذارم دوست داشتید جوین بدید، شاید یه گروهی زدم که بتونیم باهم بحث کنیم:>

یکم صحبت نکنیم بچه ها؟ از خودتون بگید، توی این چندماه با خودتون و زندگیتون چیکار کردید:)) https://t.me/harfmanrobot?start=7683908961

دلم برای اینجا تنگ شده بود😭

سلام من فریز شدم بچه ها، شما رو نمی‌دونم.

بچه ها:)))) امیدوارم حالتون خوب باشه

و به همین سادگی اینترنت به یک «کالای لوکس» تبدیل شد. اگر پولت «برسه» می‌تونی اینترنت «بخری» و وصل شی. ولی باید حواست باشه که هرچیزی رو دانلود نکنی، آپدیتت بسته باشه و غیره. یعنی اگر من و شما الان به اینترنت وصل شدیم، از طبقه‌ای بودیم که تونستیم این هزینه رو به هر طریقی بپردازیم و «وصل» بشیم. ولی آیا همه قادر خواهند بود این مبالغ بالا رو برای اینترنت، خرج کنند؟

خنده هات غُنچه ولی پَرپَر شد.🖤

باورتون می‌شه؟ این سنجاقک‌ها از حدود پنج یا شش سالگی با من مونده‌ان.

سنجاقک‌ها همه‌چیز از سنجاقک‌ها شروع شد. از آن عصر آرامی که کنار رود نشسته بودم و آب آهسته رد می‌شد، بی‌خبر از دل کوچک من. سنجاقک‌ها بالای آب پر می‌زدند؛ آن‌قدر نزدیک که می‌توانستم لرزش ظریف بال‌هایشان را ببینم. آفتاب روی بال‌های شفافشان می‌نشست و نور را به دانه‌های ریز کریستالی می‌شکست. آخ عزیزم آخ عزیز من… چه روز آرامی بود، انگار دنیا هنوز بلد نبود آدم را زخمی کند. سنجاقک‌ها نرم بودند، سبک بودند، انگار از جنس رویا ساخته شده بودند نه از گوشت و استخوان این دنیا. هنوز هم حس می‌کنم اگر چشم‌هایم را ببندم، صدای نامرئی پر زدنشان را می‌شنوم؛ همان صدایی که آرام در گوشم می‌گفت: بمان… هنوز چیزی هست. گاهی فکر می‌کنم سنجاقک‌ها بودند که به من یاد دادند رهایی یعنی چه. که زندگی فقط سنگینی نیست. فقط درد نیست. فقط اشک نیست. اما حالا دلم برایشان تنگ شده. دلم می‌خواهد دوباره ببینمشان، همان سنجاقک‌های کنار رود را، همان‌هایی که آفتاب را روی بال‌هایشان حمل می‌کردند. انگار اگر دوباره پیدایشان کنم، تکه‌ای از خودم را پیدا کرده‌ام. چون حالا زندگی سخت شده است. درونم پر است. پر از خون، پر از گریه، پر از غصه‌هایی که شب‌ها آرام نمی‌گذارند. و گاهی با خودم آهسته می‌گویم: آخ چقدر دور شده‌ای از آن عصر روشن کنار رود. اما با همه‌ی این‌ها می‌دانم سنجاقک‌ها هنوز جایی هستند. شاید همان‌جا کنار آب، منتظرند که یک روز برگردم و دوباره یادم بیاید که می‌شود سبک بود.

قبل از اینکه کمپانی لیمیتد اسلام اختراع بشود، همه مردم تخم نابسم‌الله بوده‌اند و شیطان بطور مستقیم و یا غیرمستقیم در تولید مثل آنها شرکت داشته است. توپ مرواری صادق هدایت

زندگی در سایه‌ی رویا ۱ اسفند ۱۴۰۴.

این روزا حرف زدن سخته، ولی دلم براتون تنگ شده. http://t.me/BluChtBot?start=61a0a003b1dda3808b41

خلاصه، آنقدر عنعنات اسلامی کردند که خوشقدم‌آباد صحرای کربلا شد. چنان گریه و شیون و شاخ‌حسینی و روضه‌خوانی و سینه‌زنی و قربانی و عزاداری و زوزه در گرفت که عرش و فرش بلرزه درآمد و گند و کثافت از سر و روی مردم بالا میرفت. تمام هستی مردم دستخوش پایین‌تنه یک جوال تخم و ترکه البوقرق سوم و یک مشت آخوند گردن‌کلفت شده بود. توپ مرواری صادق هدایت