اللُّغَةُ وَالأدَب | بهمن بادینی

قوم لوط (علیه السلام) به او و پیروانش که دچار آن لغزش و انحراف نبودند، امُّل و عقب‌افتاده می‌گفتند: وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوۡمِهِۦٓ إِلَّآ أَن قَالُوٓاْ أَخۡرِجُوهُم مِّن قَرۡيَتِكُمۡۖ إِنَّهُمۡ أُنَاسࣱ يَتَطَهَّرُونَ و جواب قوم لوط، جز اين نبود كه گفتند: آنان را از آبادى خود بيرون كنيد، زيرا آنان مردمى هستند كه پاكدامنى را مى‌طلبند (و با ما نيستند)

صدقه‌دادن فقط با قربانی‌کردن حیوانات نیست بلکه با کاشتن گل یا درخت می‌توان صدقه داد. جدیدا عرب‌ها هم به این نتیجه رسیدند و دارند به جای قربانی حیوانات، درخت می‌کارند!

«هر مسلمانی که نهالی بکارد و انسان یا حیوانی از آن بخورد، برایش صدقه به شمار می‌آید.» متفق‌علیه

«اگر قیامت برپا شد و در دست یکی از شما نهالی بود، اگر فرصت آن را داشته باشد که بکارد، آن را بکارد!» صحيح الأدب المفرد

الصرف‌ الصغير متن الآجرومية البلاغة الميسرة شرح قطر الندى شرح شذور الذهب و...

ولعل قصة المرأة المخزومي التي كانت تسعير المتاع وتجحده والتي...

از جمله توفیق‌های الهی نسبت به انسان این است که همواره احساس کند «طالب العلم» بوده و بداند که کمال انسان در این است که این احساس را از دست نداده و در عمل به مقتضای آن بی‌اعتنا نباشد. انسان هرقدر هم از علم، عمر و جایگاه برخوردار شود، باز هم نیاز او به «طلب علم» پایان نمی‌یابد؛ چراکه با افزایش علم و عمل او، رشد، هوشیاری و رستگاری او نیز افزایش می‌یابد. چه بسا کسی به این سخن اعتراض کرده و بگوید: «پس چه کسی به دیگران آموزش دهد، اگر همه همچنان طالب العلم بمانند؟» پاسخ این است که روحِ طلب علم با آموزش‌دادن (در صورت داشتنِ اهلیت علمی) در تعارض نیست؛ بلکه همانطور که معلوم است، آموزش خود یکی از راه‌های طلب علم و استوارشدنِ فهم است.

از جمله توفیق‌های الهی نسبت به انسان این است که همواره احساس کند «طالب العلم» بوده و این را بداند که کمال انسان در این است که این احساس را از دست نداده و در عمل به مقتضای آن بی‌اعتنا نباشد. انسان هرقدر هم از علم، عمر و جایگاه برخوردار شود، باز هم نیاز او به «طلب علم» پایان نمی‌یابد؛ چراکه با افزایش علم و عمل او، رشد، هوشیاری و رستگاری او نیز افزایش می‌یابد. چه بسا کسی به این سخن اعتراض کرده و بگوید: «پس چه کسی به دیگران آموزش دهد، اگر همه همچنان طالب العلم بمانند؟» پاسخ این است که روحِ طلب علم با آموزش‌دادن (در صورت داشتنِ اهلیت علمی) در تعارض نیست؛ بلکه همانطور که معلوم است، آموزش خود یکی از راه‌های طلب علم و استوارشدنِ فهم است.

نه تنها ترسناک، بلکه هولناک است که زندگی ما ظهور نوابغ را به فراموشی بسپارد، از پرورش و ساختن آنان غافل بماند و دانشگاه‌های ما نیز مانند سرزمین ویرانی باشند که در هیچ‌یک از شاخه‌های معرفت، چیزی جز پژواک صداهای دیگران در آن شنیده نشود. همهٔ این‌ها تنها یک علت دارد و آن این است که ما روش و منش دانشمندان را در روی‌آوردنِ تمام‌عیار به طلب علم، شکیبایی در ملازمت با درس و بازخوانی و مرور، صداقت راستین در جست‌وجوی حقیقت و جان برکف نهادن در راستای این هدف، فراموش کرده‌ایم. هیچ‌کس در هیچ عرصه‌ای، حتی یک آجر بر بنای معرفت ننهاده است، مگر با شکیبایی، مرور و بازبینیِ طولانی، متمرکزشدن، وقفِ طولانی‌مدت و صداقت. اینان در تاریخ ما همان کسانی هستند که جان‌های خویش را به خداوند ارزانی داشته‌اند.