صاحب‌ِپوتین‌های‌بزرگ

اینکه خوبه! شاهنشاهِ قَدَر قدرتِ سلسله‌ی ٢۵٠٠ ساله‌ی ایرانی رو، حتی توی کشور خودش دفن نکردن! چون وقتی انگلیس بهش گفت «برو» نگفت «می‌مونم و برای کشورم می‌جنگم تا توی خاکِ خودم بمیرم»؛ گفت «چشم» و واقعاً پاشد و «رفت!»

‌ ساعت نزدیکه ۲ شبه و دارم نوشته‌هات رو از سال ۲۰۲۲ میخونم چرا؟ چون سر شب نشستم فیلم obsession رو دیدم و مثل چیییی ترسیدم…

بله داخل خود جمکران شبستان امام حسن و کاظمین برای اسکان خانم ها اماده شده. برای اقایون هم شبستان کربلا و بقیع

– پسفردا آقا میاد قم؟ تصدقت بشوم ادبیاتِ فارسی هنوز باورش نمی‌شود که تو دیگر با پا و قدِ رشیدِ خودت به مزارِ معصومه سلام‌الله‌علیها نخواهی آمد... ما، فرزندانِ تو جایی در حد فاصل ِ «آقا میاد» و «آقا رو میارن» یتیمانه تلف خواهیم شد...

خدایا کسی رو اونقدر غمگین نکن که حتی کلمه‌ای هم برای نوشتن نداشته باشه.

خوبه که طرفداران حکومت ساقط شده‌ی پهلوی این تصاویر رو ببینن و آگاه باشن که کم‌ شور و حرارت‌ترین تشییع رهبران تاریخ ایران، تشییع محمدرضا و رضا پهلوی بوده. یعنی بعد از رضاخان که توسط انگلیس عزل شد و در آفریقای جنوبی مُرد، محمدرضا هم بعد از فرار از ایران، بین چند کشور سرگردان بود و وقتی بسیاری از دولت‌های متحد سابقش هم حاضر به پذیرشش نشدن، در قاهره فوت کرد. یعنی آخرین شاه ایران نه در خاک وطنش، بلکه در مصر دفن شده. همون مصری که جنازه‌ی رضاخان رو هم به دولت پهلوی نداد تا وقتی مهریه‌ی فوزیه – زنِ عربِ شاهِ کسانی که عرب نمی‌پرستن – رو دریافت کرد و بعد جنازه رو پس داد! خلاصه، حماسه‌ی ورق خوردن آخرین برگ حیاتِ بزرگترین رهبر ایران بعد کوروش رو، در سکوت تماشا کنید!

سعدی برای ما غمِ ما سرود، که

شگفت مانده‌ام از بامداد روزِ وداع که برنخاست قیامت چو بی تو بنشستم...

خدایا قلب‌های ما رو که با رفتنِ سیدعلی خامنه‌ای از تپش ننداختی، چشمانِ ما رو به جمال ولیِ جدید پرنور کن.

.

💬 ایمان شمسایی: در هنگام پخش، صداوسیما تصمیم گرفت مصاحبه آقای قالیباف دو بخش شود!

مرگ بر صداوسیمایی که پیش‌بینی‌های همیشه غلطِ خوش‌چشم پای ثابت برنامه‌هاشه، اما رئیس مجلس، یکی از فرماندهان جنگ، و مسئولِ مذاکرات، که هر سه‌تاش یک نفرن، نمی‌تونه دو ساعت راجع به کاری که داره انجام می‌ده حرف بزنه.

همین کانال‌های لوسی که بابت قطع برنامه‌ی زنده‌ی نبویان بعلت دروغگویی و نشرِ تقطیع و تحریف شده‌ی اسناد کلی جمله‌ی قشنگ می‌ساختن، حالا راجع به قطع توضیحاتِ ضبط شده‌ی قالیباف درباره تفاهم هیچ حرفی نمی‌زنن. جالبه! قالیبافی که هم کشور و هم رهبری رو گروگان گرفته، نمی‌تونه حتی از سدِ حقیری مثل جبلی و صداوسیماش عبور کنه و حرف‌هاش سانسور می‌شه.

...کارِ سیدعلی خامنه‌ای با صهیون تازه بعد از تشییع آغاز می‌شود. جهان خواهد دید که دستان شهید خامنه‌ای، اتفاقاً جانبازِ ترور نیست. جهان قدرت لایزال شهدای شیعه را به تماشا خواهد نشست.

سعید جلیلی اظهاراتش را با تحویل یک «Non Paper» (سند غیررسمی) به پایان رساند. اما در بالای نسخه‌ی انگلیسی آن به اشتباه نوشته شده بود «None paper» (که به معنای هیچ است) که البته توصیفی درست از محتویات آن بود. سولانا و بقیه ما خیلی سریع نگاهی به آن انداختیم. در همین لحظه، همکار فرانسوی‌ام، غری زد و زیر لب گفت «مزخرف است»، اظهاراتی که باعث تعجب جلیلی و البته تغییر چهره‌ی عادی‌ او شد. پس از آن، سریعاً یادداشتی به وزیر خارجه رایس نوشتم، همان عصر، گزارش دادم که «جلسه پنج و نیم ساعته با ایرانی‌ها در روز جاری یادآوری واضحی به ما بود که چیز زیادی در همه‌ی این سال‌ها را از دست نداده بودیم.»

از خاطرات معاون وقت وزیر خارجه آمریکا در باب مذاکرات هسته‌ای #ویلیام_برنز

در آغاز جلسه، وقتی همه منتظر بودند مذاکره روی موضوعات مشخص فنی شروع شود، جلیلی بدون کوچک‌ترین مقدمه‌ای رفت سراغ یک monologue طولانی. حدود ۴۵ دقیقه پشت‌سر هم درباره‌ی تاریخ اسلام، مبانی اعتقادی، وقایع صدر اسلام، و مفاهیمی که هیچ ارتباطی به مذاکرات هسته‌ای نداشت صحبت کرد. بخش‌هایی از روایتش هم از نظر تاریخی غلط یا مبهم بود، اما تیم آمریکایی عمداً هیچ واکنشی نشان نداد؛ چون مشخص بود اگر بخواهند وارد اصلاح یا بحث شوند، جلسه بدتر از این هم قفل خواهد شد. بعد از این بخش، وقتی گفتگو وارد اصل موضوع شد، فضای جلسه باز هم تغییر نکرد. جلیلی همچنان فقط متن‌های آماده و ایدئولوژیک می‌خواند؛ نه تعامل می‌کرد، نه پاسخ روشن می‌داد، نه حاضر بود وارد مسیر عملی شود. هر بار تلاش می‌کردند بحث را به مسائل فنی، اعتمادسازی یا چارچوب‌های قابل مذاکره برگردانند، او باز مسیر را منحرف می‌کرد و همان سبک بیانیه‌خوانی را ادامه می‌داد. جلسه عملاً از حرکت افتاده بود؛ هیچ پیشرفتی ممکن نبود و تیم آمریکایی از این‌که باید ساعت‌ها فقط گوش بدهند و هیچ تبادل جدی‌ای شکل نگیرد، کاملاً کلافه شده بود.

#ویلیام_برنز

میگه کارمای ١٨ و ١٩ دی بود که تیم ملی با "بهترین عملکرد خودش طی ادوار" هم صعود نکرد. خب، کشته شدن ١٠٠هزار نفر از شما تروریستا توی دی ماه کارمای چی بود؟! کار بدی کرده بودین؟

نگو «من که کاری نکردم». تو بی‌تفاوت نبودی؛ بی‌تفاوت نبودن خودش کلی کاره.

توضیحات مهدی محمدی، بخصوص از باب نزدیکیِ واقعی‌ای که تصمیم‌گیران و مجریان داره، آبِ روی آتیشه. آرام، متین، مستدل. مثل شریعتمداریِ بی‌نظیرِ ٨٨.

میزانی از درست بودن توی این حرفی که می‌زنه وجود داره؛ اما باور اینکه حتی خودِ اشخاصی که در مقام ولایت فقیه بودن هم چنین اطاعتِ مطلقی از ما نمی‌خوان برای ما که به مفهوم ولایت فقیه عقلاً و شرعاً باور داریم سخته. هدفِ ولی فقیه چیه؟ اینه که جامعه‌ای بسازه که افراد اون جامعه بعنوان یک کل واحد، بالغ شده باشن و «همه باهم» تصمیماتِ اجتماعیِ درست بگیرن. جامعه‌ای که بهترین‌هاش رو با معیارهای صحیح تشخیص میده، انحصاراً به بهترین‌هاش اجازه‌ی کاندید شدن می‌ده، و همیشه بهترین‌شون رو انتخاب می‌کنه. جامعه‌ای که توسط دشمن‌هاش نسبت به دشمن‌هاش بی‌تفاوت و اخته و بی‌هویت نشده. این ایده‌آلِ ولی فقیهه. خب، ولی فقیه با چنین هدفی در ذهن، بهترین کاری که می‌تونه بکنه اینه که همه‌ رو به مشارکت سیاسی دعوت کنه؛ تا همه با تجربه کردن و مواجه شدن با عواقب هر انتخابی، هر بار عملکردِ خودشون رو بسنجن و هربار به نسخه‌ی بهتری تبدیل بشن. وقتی افراد بالغ شدن، جامعه هم بالغ می‌شه. این فرد –ولی فقیهی که شخص خودش هم در این فرایندِ بلوغ اشتباهاتی کرده و خودش هم در زندگیش انتخاب‌های غلطی داشته و نسبت بهشون آگاهه، طبیعتاً از تو می‌خواد قدرت تحلیل و مخالفت و استدلال داشته باشی تا بتونی ذره‌ای به بالغانه شدنِ زنجیره‌ی تصمیم‌گیری در جامعه کمک کنی.