ناز

وقتی می‌خوام از امیدواری بنویسم، هوا کم میاد. تموم رگ‌هام خون خالی میکنه. ولی چاره چیه؟ هیچی. من یاد گرفتم بدون اکسیژن و خون هم امید داشته باشم.

دلت تنگ نمیشه؟ کاش خدا از یه چیز برای جنس دل من و تو استفاده می‌کرد.

اوضاع یک‌جوریه که ماست رو میزارم تو کابینت، کبریت رو تو یخچال. حس میکنم آلزایمر زودرس برام دست تکون میده‌ . وقتشه خونه‌سالمندان مورد علاقه‌مو انتخاب کنم!

در جواب تمامی شعارها و جملات « زندگی همینه » می‌خوام بگم زندگی همین نیست. ایران همینه. ج.ا همینه.

من اگه گربه بودم بازهم در ایران بودم، بازهم باید درس میخوندم.

کاش گربه بودم. [روزی n بار]

این روزها اصلا خودم از خودم حالمو نمی‌پرسم. همینکه مو شونه نکرده و بدون ضدآفتاب بیرون می‌زنم، گویایِ همه‌چیه.

امروز تصمیم گرفتم به‌جای یک دختر شیش ساله جیغ‌جیغو بزرگ شم. پس خودم چایی دَم کردم. خودم برای خودم لقمه گرفتم. فعلا که از پس بزرگسالی تو خونه براومدم.

این فرزاد فرزین از اول اولشم هم با یک من روغن زیتون هم تو کونم نمی‌رفت.

یک پرینت از هیستوری زندگی ما بگیرن، گایش‌های متعدد دست با شوق تکون میدن.

آستانه تحمل‌م به صفر و منفی رسیده، فقط کافیه نوک‌انگشت یکی اشتباهاً بهم بخوره.

خودم هم برای خودم غریبم.

کاش مجموعه کراش‌های نامتناهی خودم و دوستان واقعاً بتونن تا یه مدتی کراش بمونن و نرینن.

این همه وقت تلف کردن‌من، کار هرکسی نیست.

یه وقت‌هایی‌ام نیاز دارم برای این همه درس نخوندن، مورد تشویق قرار بگیرم.

همونجایی که دوست صمیمی سابقتو بعد چندسال میبینی، چندبار نگاهش میکنی. نمی‌دونی دنبال صمیمیتی یا حس‌ای. فقط نگاهش میکنی، دقیقا همون موقع، دقیقه‌ها برام قفل میشن.

مامان امروز بهم گفت دخترخوبی نمیتونی باشی؟ اَداشو دربیار. همین قضیه رو تعمیم میدم به ج.ا ولکن حتی نمیتونه اَداشو دربیاره.

وقتی یکشب تا صبح بیدار میمونم.برای جبران اون یه شب، نیازمند به خواب صبحی چندروزه دارم. خستگی قشنگ میمونه تو تک تک سلولهام.

نقش حرفهای تراپیست، برای من یه چیزی در حد کوک کردن آلارم گوشیمه. همونقدر ناپایدار.