مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

پیام روز:

گل کلم واقعا بوج‌بوجی‌ترین سبزیجات ممکنه:(

باید یه سیتکام بسازن که صداش کم و زیاد نشه و جیغ و داد و آهنگ و صدای یهویی تفنگی نداشته باشه و تیتراژ اولش هم یک ثانیه باشه که وقتی می‌خوام بخوابم اذیت نشم.

Art was never meant to be perfect

اولدمن، دربارهٔ غیاب پدر و زخم‌های کودکی که الهام‌بخش فیلم Nil by Mouth شد وقتی او هفت‌ساله بود، پدرش خانه را ترک کرد و سال‌ها بعد، زمانی که خودش بیست‌وچند ساله و مشغول فیلمبرداری Sid & Nancy بود، از دنیا رفت. در این فاصله، او ارتباطی با پدرش نداشت و این اتفاق، خلأ بزرگی در زندگی‌اش ایجاد کرد. می‌گوید هیچ‌وقت یادش نمی‌آید پدرش به او گفته باشد «دوستت دارم» هرچند می‌داند که در دلش دوستش داشته. این باعث شد بسیاری از خاطرات کودکی‌اش را ناخودآگاه پاک کند، انگار بجای آن‌ها چیزی تازه ضبط کرده باشد. اما این غیبت همیشه با او بود؛ در صحنهٔ تئاتر یا پشت صحنه، او در دلش با پدر حرف می‌زد یا اجراهایش را به او تقدیم می‌کرد. وقتی بعدها فیلمی ساخت که دربارهٔ پدران غایب بود، همهٔ این احساسات دوباره زنده شد، این فیلم تلاشی بود برای آشتی با گذشته، برای بخشش یا حتی فراموشی، اگر ممکن باشد. او از تجربهٔ پدر بودن خودش می‌گوید؛ او تصمیم گرفت شکافی که در کودکی خودش وجود داشت را برای پسرش تکرار نکند. پس همیشه به او می‌گوید که دوستش دارد تا او هیچ‌وقت حس تنهایی و کمبود را تجربه نکند. لینک کامل مصاحبهٔ گری اولدمن با چارلی راس (۱۹۹۸)

هربار می‌بینم بسته قهوه‌ام داره تموم می‌شه یک‌جوری ناراحت می‌شم انگار فقط همین یک‌دونه رو داشتم.