مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.
Kanalga Telegram’da o‘tish
فرانچسکا، من واقعا فکر میکنم تو وجود داری و تمام این داستانها اتفاق افتاده. http://t.me/HidenChat_Bot?start=1281765614
Ko'proq ko'rsatish716
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
+17 kunlar
-330 kunlar
Postlar arxiv
من نمیخوام که فصل چهارم هنیبال ساخته شه. من نیاز دارم که فصل چهارم هنیبال ساخته شه. اینها باهم فرق دارن.
اما خبر خوب برای جنازه شما اینه که بعضی از حیوانات خونگی خزنده، این تمایل رو ندارن که صاحب خودشون رو بخورن. مثلا مار یا بزمجه بعد از مرگ جنازهت رو نمیخورن.
پ.ن: دانستنیهای به درد نخور.
اگر برای شما سوال پیش اومده که "وقتی من میمیرم گربهم من رو میخوره؟"
باید گفت که نه. گربهت تو رو نمیخوره. حداقل همون اول این کار رو نمیکنه.
گربهها به قسمتهای نرم بدن انسان علاقه دارن. مخصوصا صورت و گردن، خصوصا بینی و دهن. البته ممکنه چندتا گاز ریز هم از چشمها بگیرن. اما احتمال زیاد میرن سراغ جاهای نرمتری که دسترسی راحتتری دارن؛ مثل پلکها، لبها یا زبون.
حالا چرا؟
درسته که این موجود عزیز و دوست داشتنی که در طول روز بارها قربون صدقش میری رو خیلی دوست داری اما گربهها ۹۵/۶ درصد DNAش با شیرهای تو جنگل یکیه. در نتیجه یک شکارچی درندهست.
و اگر هم براتون سوال پیش اومده که "وقتی من میمیرم سگم من رو میخوره؟"
بله سگت با کمال میل تو رو میخوره. بدون هیج رحم و عطوفتی به جنازهت حمله ور میشه. یک موردی هم بوده که کارشناس پزشکی قانونی در ابتدا به یک قتل مخوف و خشن مشکوک شده، ولی کاشف به عنل اومده که بله این همه زخم و جراحت رو سگ بعد از مرگ به جسد وارد کرده.
بعضی از بررسیهای موردی دامپزشکی قانونی الگوهای تخریب سگهای بزرگ رو مطالعه میکنه؛ مثل ژرمن شپردی که هردوتا چشم صاحبش رو درآورد یا اون هاسکی که شَست پای صاحبش رو خورد. ولی وقتی از خورده شدن بعد از مرگ میشه، جثه سگ مهم نیست.
Repost from a metalhead’s diary.
Some old wounds never truly heal, and bleed again at the slightest word.
